Fic NC [HSJ] NakaCHIz

              ร่างเล็กแบกกระเป๋าเดินเข้ามาในโรงเรียนด้วยหน้าตาสดใสเจิดจรัสเหมือนทุกวัน สีหน้าแนบเนียนแบบนี้ ไม่เคยมีใครในโรงเรียนรู้เลยว่าชิเน็น ยูริคนนี้ เมื่อคืนผ่านอะไรมาบ้าง...เด็กหนุ่มเดินไป ระหว่างทางก็โดนสาวๆ หนุ่มๆ ทักไปเรื่อยเปื่อยตามประสาเด็กม.ปลายธรรมดา ผ่านลูกค้าเก่าๆ ก็ยกมือโบกมือบ้ายบายอย่างเป็นธรรมชาติ จนใครๆ หลายๆ นึกด่าในใจว่าตอแหล เพียงแต่ถามว่าเขาอยากจะทำแบบนี้หรือเปล่า...เปล่าเลยจริงๆ...

              "ชิเน็น..."เสียงทักของรุ่นพี่ฮิคารุที่ดังมาจากทางดางหลัง เรียกให้เด็กหนุ่มตัวเล็ก หยุดเดินแล้วหันกลับไปมองเหมือนเป็นกริยาอัตโนมัต

              "ร...รุ่นพี่..."ยูริเม้มปากแน่น แล้วช้อนสายตามอง "มีอะไรฮะ"ยาโอโตเมะ ฮิคารุเดินเข้ามาแนบประชิดกาย

              "นี่ส่วนของนาย..."แบ้งค์หมื่นถูกส่งมาให้อย่างลับๆ ร่างเล็กก้มลงมองสิ่งที่อยู่ในมือของอีกฝ่าย แล้วใช้แขนเล็กๆ ดันมือคู่นั้นกลับไปหาคนให้

             "ผมไม่เอาฮะ คิดซะว่านี่เป็นเงินชดเชยที่เลิกงานแล้วกัน..."

              "แต่..."

              "ไม่ได้หรอกฮะ ก็ตอนนี้น่ะ..."เจ้าตัวเล็กทิ้งช่วงห่างไปครู่หนึ่ง... "ผมมีแฟนแ้ล้วนี่นา..." 

               ภายใต้ชานชลาที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่านเบียดเีสียดออแอกันเหมือนฝูงมด บนเก้าอี้สีเหลืองตัวเล็กๆ มีเด็กหนุ่มหน้าตาสะสวยขนาดตัวแทบจะเล็กเท่าเก้ากี้กำลังนั่งดื่มน้ำผลไม้กระป๋องที่เพิ่งกดมาสดๆ เื่มื่อครู่ รอใครบางคนซึ่งบัดนี้เลยเวลานัดมาแ้ล้วยี่สิบนาทีก็ยังไม่เห็นเงาเจ้าตัวเลย...

             ...แค่เดทแรกก็มาสายแล้ว! คอยดูเหอะ มาถึงเมื่อไหร่ยูริจะแอ๊บงอนให้ง้อตายไปเลย!...

              คนตัวเล็กเตรียมแผนงอนให้ง้อเอาไว้แล้วในใจ อารมณ์เสียนักหนาที่ต้องถูกทำให้นั่งรอแสนนานตั้งแต่เดทครั้งแรก ก็ยูริไม่ชอบรอใครนานๆ อยากเจอรึก็อยาก แถมคนนี้ไม่รอก็ไม่ได้อีก คิดแล้วก็หงุดหงิด ทำแก้มป่องดูใสซื่อ จะไม่ให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาไม่หันมามองเลยก็ใช่ที ก็ตัวทั้งเล็กน่ารักน่าหยิก ถ้าไม่ติดว่าอยู่ในชุดนร.ชายคงมีคนนึกว่าเป็นเด็กผู้หญิงไปแล้ว

               "โอ้ย! ถ้าอีกสองนาทีไม่มา จะกลับจริงๆ นะ ยามะจัง!! >

                "อื่ม ถ้าอีกสองนาทีนายไม่หันมาสักทีฉันก็กะว่าจะกลับเหมือนกันแหละ"คนตัวเล็กรีบหันควับไปมองที่เก้าอี้แถวหลังถัดจากแถวของตัวเอง แต่แล้ว...

                "อุ๊บ...!"ริมฝีปากประกบลงมาแบบไม่ให้ตั้งตัว เรียวลิ้นหนาแข็งแรงสอดเข้ามาในโปรงปาก ตวัดโต้ตอบกับลิ้นเล็กๆ ภายในนั้นอย่างเร่าร้อน รสจูบหอมหวานดำเนินไปอยู่ครู่ ไม่คิดแคร์สายตาคนที่เดินผ่านมาแถวนั้นเลยสักนิด คนตัวเล็กอายแสนอายที่ต้องตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่นแบบนี้ ยามะจังบ้า!

                ริมฝีปากผละออกไป ปิดท้ายด้วยเสียงหัวเราะรั่วของคนร่างสูง มือใหญ่เื้อื้อมมขยี้หัวคนตัวเล็กจนยุ่งเหยิงไปหมด

                 "ย...ยามะจัง มาตั้งแต่เมื่อไหร่..."เป็นคำถามที่เรียกเสียงหัวเราะก๊ากของคนถูกถามเพิ่งทวีคูณเป็นสองเท่า ถามออกมาได้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ถ้าบอกว่าเป็นมุขนี่อาจเป็นมุขที่จี้สุดๆ เท่าที่เคยได้ยินมากก็ได้ คนตัวเล็กเมื่อรู้ตัวว่ากำลังถูกหัวเราะเยาะก็ทำแก้มป่องช้อนสายตาอารมณ์งอนเข้าให้

                 "่ฮ่าๆๆๆๆ นายนี่...ฮะๆๆ ขำเป็นบ้าเลย ไ่ม่รู้ตัวเลยเหรอ?"

                 "ร...รู้ัตัวอะไร"นั่น!! ยังไม่เลิกจี้ ยิ่งคิดยิ่งฮา

                 "มาตั้งแต่เมื่อไหร่? มาก่อนจนทันเห็นลูกแมวน้อยที่แสนน่ารักตัวนึงเดินด้องแด้งลงมาจากรถไฟฟ้า มานั่งตรงนี้พร้อมกับกระป๋องน้ำผลไม้ ไม่พอนะ ลูกแมวน่ารักตัวนั้นยังมองไม่เห็นฉันทั้งๆ ที่นั่งอยู่ตรงนี้ด้วย อ้อๆๆ นั่งไปประมาณยี่สิบนาทีก็ร้องขึ้นมาว่า 'ถ้าอีกสองนาทีไม่มาจะกลับแล้วนะ' ด้วย"ยูริกระพริบตาปริบๆ นวลแก้มขาวแดงฉ่าเพราะความเขิน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าลูกแมวน้อยน่ารักที่ว่าน่ะมันหมายถึงใคร ยูรินะยูริ! มันน่าอายมั้ยเนี่ย>//////< 

                 "อ๊าาา ยามะจังมานานแล้วทำไมไม่สกินฉันล่ะ! ปล่อยฉันนั่งแบบนี้ได้ไง รู้มั้ยว่าเกือบจะงอนแล้วนะ"จริงๆ งอนไปแล้วด้วย...

                 "โอ๋ๆ ลูกแมวน้อยอย่างอนสิครับ ปะๆ ไปหาอะไรกินกันดีกว่า หิวหรือยังเนี่ย?"

                 "อื้อ"

                 "อ๊ะ ยามะจังอย่าแย่งสาหร่ายเค้า!"ตะเกียบสวรรค์คีบฉับเข้าให้ที่สาหร่ายสีเขียวอื๋อในชามราเม็งแล้วตวัดเข้าปากอย่างรวดเร็วไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้เอ่ยอะไร

                 "อ๊ะ? ยูริชอบกินสาหร่ายเหรอ ขอโทษที ฉันสั่งเพิ่มให้ก็ได้"

                 "ไม่เป็นไรๆ ยามะจังคืนมานะ"เรื่องยั่วสวาท ที่ไหนก็ทำได้ ขอแค่ไม่มีคนก็พอ แล้วตอนนี้ก็เข้ามานั่งในโต๊ะในสุดของร้านราเม็งชื่อดังของเมือง ยูริยื่นใบหน้าเข้าใกล้แล้วประทับรอยจูบหอมหวานบนเรียวปากหนาของร่างสูงพลางใช้ลิ้นตวัดเอาสาหร่ายของตัวเองกลับมาโดยไม่นึกรังเกียจเลยสักนิด เรียวสุเกะอึ้งในการกระทำของคนแฟนคนสวยน้อยเสียเมื่อไหร่ ไม่ใช่แค่ไม่รังเกียจ แต่ดูท่าแฟนเขาจะชอบเีสียด้วย...

                 ริมฝีปากผละออกไปพร้อมกับสาหร่ายกลับคืนเ้ข้าไปในปากเคี้ยวตุ้ยๆ คนตัวเล็กยิ้มอย่างพอใจ นอกจากจะได้ราหร่ายคืนแล้ว ดูเหมือนจะได้แกล้งคนตัวใหญ่ให้ตกใจเล่นด้วย 

                  "ยั่วฉันแบบนี้ อยากโดนกินเหรอ"คนตัวใหญ่ส่งสายตาเจ้าเล่ห์ข้ามผ่านชามราเม็งมาให้ ยูริแกล้งทำเป็นไม่สนใจ แล้วจัดการกับอาหารตรงหน้าอย่างสบายอกสบายใจ

                  "ยามะจังอยากกินยูริเหรอ?"คำถามกำกวมชวนคิดลึกถูกส่งออกมา เล่นเอาคนถูกถามไม่รู้จะตอบยังไง "ถ้ายามะจังอยากกินเค้า เค้าก็ให้กินอยู่แล้ว"

                  "จริงนะ?"

                  "จริงสิ"ตอบกลับพลางยิ้มหวานน่ารัก คนตรงหน้าช่างอ่อนหวานน่ารักเหลือเกิน

                  "งั้นวันนี้ไปค้างบ้านฉันมั้ย"ยามาดะ เรียวสุเกะ เอ่ยปากชวนคนรักไปบ้าน ไม่ต้องถามยูริก็รู้อยู่แล้วว่าจะพาไปทำอะไร แน่นอนว่าเจ้าตัวเล็กของเราก็ไม่ได้นึกจะขัดใจอะไรด้วย

                  "อื้อ เอาสิ ผมอยากไปบ้านยามะเหมือนกัน"

             หลังจากทานราเม็งกันเสร็จ ยามะจังก็พายูริไปเดินเที่ยวซื้อของตลอนไปทั่ว จนกระทั่งเกือบสามทุ่ม จึงได้พากันมาที่บ้าน บ้านของยามะจังหลังเบอเริ่มเทิ่มมาก เรียกได้ว่าเป็นกึ่งบ้านกึ่งคฤหาสถ์กันเลยทีเดียว ก่อนจะเปิดประตูรั้วเหล็กเข้ามาในบ้าน ร่างสูงก็หันมากดจูบลงบนแก้มนุ่มๆ นั้นครั้งหนึ่งให้คนตัวเล็กเขินเล่น แล้วเปิดประตู จูงมือแฟนคนสวยเข้าสู่วิมารรักอย่างไม่ีรีรอ

                 "กลับมาแล้วครับ"ร่างสูงพูดพลางเปิดประตูเข้าไปในบ้าน

                 "กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ ทานข้าวมารึยัง..."ได้เสียงของคุณแม่ดังมากจากห้องนั่งเล่น สตรีร่างสูงโผล่หน้าออกมาต้อนรับลูกชายที่วันนี้กลับบ้านดึกผิดปกติ ก่อนจะพบว่าลูกชายตัวแสบไ่ม่ได้กลับมาคนเดียว "อ้าว? เพื่อนเหรอจ๊ะ สวัสดีจ้า^ ^"

                 "สวัสดีฮะ ชิเน็น ยูริฮะ"ยูริโค้งหัวสวัสดีคุณแม่ของยามะจังแล้วยิ้มหวานๆ เป็นการทักทาย

                 "ไม่ใช่เพื่อนสักหน่อย"ยามาดะ เรียวสุเกะ เอ่ยไปสั้นๆ โดยไม่ได้บอกว่า ถ้าไม่ใช่เพื่อนแล้วคืออะไร ร่างสูงจูงแขนยูริ เดินขึ้นบันไดไปเงียบๆ โดยไม่ลืมที่จะเอ่ยทิ้งท้าย "ผมทานข้าวมาแล้วฮะ วันนี้ยูริจะมาค้างที่บ้าน ผมขึ้นไปเล่นกับยูริบนห้องนะ"

                 "จ้า จะให้แม่เอาอะไรขึ้นไปให้มั้ย"

                 "ไม่ต้องครับ"จบบทสนทนาระหว่างแม่ลูกแค่นั้น สองร่างเดินขึ้นบันไดไปถึงห้องที่มีตัวอักษรภาษาอังกฤษ เขียนว่า ryosuke's room ประตูเป็นสีขาวสะอาดกับลูกบิทสีทองดูหรูมีสไตล์ ยูริรู้สึกเกร็งเล็กน้อยที่ต้องเข้ามาอยู่ในสถานที่แบบนี้ ก็บ้านยูริน่ะ...ไม่ได้ครึ่งของบ้านยามะจังเลยนี่นา

                ประตูถูกเปิดออก ยูริเดินเข้ามาในห้อง แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ

                "โ้อ้โห"เสียงอุทานดังลอดออกมา เห็นว่าเป็นผู้ชาย คิดว่าห้องจะรกๆ ที่ไหนได้ จัดอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีอะไรกองเกะกะเลยสักนิดเดียว ห้องยามะจังมีเตียงเดี่ยวขนาดใหญ่จนเกือบจะนับได้ว่าเป็นเตียงคู่ ตรงมุมหนึ่งของห้องมีคอมพิวเตอร์และเซทวีดีโอเกมวางเรียงกันเป็นชั้นๆ และอีกมุมหนึ่งเป็นมุมหนังสือ ส่วนใหญ่จะเป็นหนังสือเรียนที่มีหน้าปกเหมือนเป็นคู่มือแพทย์ "ห้องยามะัจังสวยจังเลย"

                "จริงเหรอ? ยูริชอบจะมาบ่อยๆ ก็ได้นะ"แขนข้างหนึ่งอ้อมมาโอบใหล่เล็กๆ เอาไว้แล้วบีบเบาๆ

                "ไม่เอาหรอก เกรงใจคุณแม่ยามะจังนะ"

                "แ่ม่ไม่ว่าหรอก นานๆ จะมีเพื่อนมาบ้าน อ๊ะ...แต่นายไม่ใช่เพื่อนนี่นะ"ยามะจังพูดพลางก้มลงมาสูงดมนวลแก้มขาว แล้วจุ๊บเบาๆ

                "ไม่ใช่เพื่อนแล้วเป็นอะไรเหรอ?"ยูริแกล้งถามไปอย่างนั้น

                "เป็นคนเดียวที่ัฉันจะทำแบบนี้ด้วยไง"พูดจบร่างของยูริก็ถูกผลักลงไปบนเตียงนุ่มสีฟ้า ยูริดิ้นขัดขืนพอเป็นพิธี แต่พอร่างสูงโน้มกายลงมาซุุกไซร้ที่ซอกคอ สองแขนเล็กๆ ก็อ้อมไปกอดจากข้างหลัง และลูกไล่เรือนผมสีดำอย่างเบามือ

                "อื้อ...ยามะจังจะทำอะไรน่ะ"

                "ก็รู้ๆ กันอยู่"ร่างสูงพูดพลางใช้มือปลดกระดุมเสื้อของคนตัวเล็กช้าๆ  เผยให้เห็นแผ่นอกสีขาวราวหิมะ น่าก้มลงลิ้มรสสัมผัสเป็นที่สุด ยามาดะ เรียวสุเกะ ก้มลงใช้ลิ้นเลียบนผิวกายของคนรัก แล้วดูดเบาๆ ที่หัวนมข้างขวา ก่อนจะปิดท้ายด้วยการกัดแรงๆ เรียกเสียงครางของคนตัวเล็กที่ยังไม่ทันตั้งตัว

                 "อ๊า..."ยูริสะดุ้งเฮือก ยามะจังจับคันตัวเล็กให้นอนคว่ำลง แล้วจัดการ ถอดกางเกงของคนรักออก "อือ...วันนี้ยามะจังรีบจังเลย เก็บกดอะไรมาหรือเปล่าหืม? จะมาลงกับผม ผมก็เจ็บแย่สิ"

                 "ฉันแค่อยากทำรักกับยูริเร็วๆ แค่นั้นเอง"พูดไป มือก็ล้วงลึกลงต่ำ นิ้วกลางสอดเข้าไปในช่องทางข้างหลัง เหมือนเป็นการเปิดทางให้อีกสองนิ้วผ่านเข้าไปได้ง่ายขึ้น

                 "อ๊ะ...อ้าาาา อื้อ...อย่าสิ ยูริ...เสีียวนะ..."ร่างเล็กใช้เล็บจิกผ้าปูที่นอนเป็นการระบาย สามนิ้วค่อยๆ หลุดออกไปช้าๆ พร้อมกับร่างสูงที่ปล่อยให้ร่างเล็กเป็นอิสระ ตอนแรกยูริก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมจู่ๆ ยามะจังถึงลุกออกไป แต่พอหันกลับมา ก็ตรัสรู้แน่ชัด... "นั่นอะไรน่ะยามะจัง"ยามะจังถืออะไรบางอย่างมา ยูริรู้อยู่แล้วล่ะว่ามันคืออะไร แต่ก้แกล้งถามไปอย่างนั้นเอง

                 "นี่เหรอ? ของเล่นผู้ใหญ่น่ะ ยูริรู้จักไหม"

                 "เคยใช้ด้วยล่ะ ผมถามไปอย่างนั้นเอง"

                 "งั้นก็ดีสิ ชอบระดับไหน"ยามะจังถามพลางใช้ไวเบอเรเตอร์เสียดสีกับแก้มก้น เรียกอารมณ์ร่วมของคนตัวเ็ล็ก

                 "ผมไม่เรื่องมากหรอก ยามะจังอยากได้ระดับไหนก็ตามใจ

Chapter 1 : http://nakachiiz-hsj.exteen.com/20100326/fic-nc-nakachiiz-chapter1

หนนี้จะลองเขียนNC ช-ช ดูน๊าาา
(มันคงประหลาดพิลึก จากปกติแต่งช-ญ เม้นท์ๆ วิจารย์กันด้วยนะ)
ช-ชขอเริ่มต้นที่ยามะชี่ละกัน ช่วงนี้คู่นี้แรงดีจริงๆ โฮะๆๆๆ
ปล. ฟิคชอตหนนี้อาจจะไม่จบแค่ตอนเดียว
เนื่องจากพล็อตที่คิดไว้ในหัวดูเหมือนมันจะมีสองพาสล่ะ...

**อย่างที่กิเคยบอกคุณผู้อ่านว่า กิไม่ค่อยถูกกับการเขียนNC ช-ช
อันนี้ก็ลองพยายามเขียนดู เพราะฉะนั้น ต้องการคอมเม้นท์ค่ะ
วิจารย์ข้อบกพร่องให้ด้วยน๊าาาา พลีสสสสสส
(ถ้าอยากอ่านอันที่ดีกว่านี้ ก็แจงข้อเสียมาค่าาา จะได้ปรับปรุงงงง) 

Only you : Part1 

              "ชิเน็น"เสียงหนึ่งโพล่งขึ้นมาจากทางด้านหลัง เรียกให้ร่างเล็กๆ ไหวตัวหันไปมอง เด็กหนุ่มตัวเตี้ยในชุดมัธยมปลายตัวโคล่ง เพราะขนาดใหญ่กว่าตัวคนใส่ ค่อยๆ ใช้มือปิดล็อกเกอร์ของตัวเองลงเบาๆ แล้วมองหน้าคนเรียกด้วยสายตางุนงง

              "อื๋อ? รุ่นพี่ฮิคารุ..."ตอบรับอย่างน่ารัก พลางเลิกคิ้วขึ้นสูง

              "วันนี้ว่างหรือเปล่า"คนเรียกล้วงกระเป๋ามองซ้ายมองขวา แล้วพูดออกมาด้วยเสียงที่ไม่ดังมากนัก เห็นท่าทีแบบนี้ ชิเน็น ยูริ เดาได้ไม่ยากเลยว่าอีกฝ่ายมาหาเขาเรื่องอะไร...

              "ลูกค้าอีกแล้วเหรอฮะ?"ร่างเล็กถามกลับไป สีหน้าเจ้าตัวดูหน่ายๆ เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมายาวๆ "ผมไม่เอาแล้วครับ รุ่นพี่ไปขอร้องคนอื่นเถอะ งานแบบนี้ ถึงจะเงินดียังไงผมก็ไม่อยากทำแล้ว"ปฏิเสธเสียงแข็ง เขาคิดเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ว่าจะเลิกจริงๆ ขืนเป็นแบบนี้่ต่อไป ไม่ว่าจะอีกนานแค่ไหน เขาก็คงมีแฟนไม่ได้...

              "อย่าพูดอย่างนั้นสิ ชิเน็น คนสุดท้ายนี้ระบุแน่ชัดว่าต้องเป็นนายเท่านั้น"ยาโอโตเมะ ฮิคารุเดินเข้าไปโอบใหล่เด็กหนุ่มตัวน้อยๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงออเซาะ

              "ไม่เอาฮะ ผมจะเลิกแล้ว" 

              "นายอยากจะให้รูปพวกนั้นถึงมือคนทั้งโรงเรียนหรือไง?"เป็นประโยคที่ทำให้คนตัวเล็กชะงัก...ดวงตาคู่สวยหลุบลงต่ำไม่สบตาด้วย ชิเน็น ยูริ เม้มริมฝีปากแน่น ฮิคารุเลื่อนใบหน้าไปที่ข้างคอ แล้วกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู "เลือกเอาแล้วกัน ถ้านายไม่รับงานนี้ รูปพวกนั้น ฉันจะส่งให้ทุกคนในโรงเรียนทางเมล แล้วลองคิดดูแล้วกันว่าจะไม่มีใครฟอเวิร์ดต่อจนไปถึงอาจารย์ใหญ่เชียวเหรอ?"

              "รุ่นพี่!!!"ร่างเล็กตวาดขึ้นมาเสียงดัง แต่ดูท่าทางอีกฝ่ายจะไม่รู้สึกกลัวเลย

              "ลูกค้าคราวนี้น่ะเป็นเพื่อนฉัน ถ้านายทำให้มันพอใจได้ ฉันอาจจะพิจารณาเรื่องให้นายเลิกทำงานกับฉันอีกรอบก็ได้ แต่ถ้านายปฏิเสธ...ก็ตามที่พูด..."น้ำเสียงแผ่วเบา ที่แฝงไปด้วยความน่ากลัวทำให้มือเล็กของชิเน็น ยูริสั่นระริกเล็กน้อย...ถ้าเขาไม่รู้จักกับคนๆ นี้ ถ้าตอนแรกเขาไม่งี่เ่ง่าไร้เดียงสาไปเอง คงไม่ต้องมาทนอยู่แบบนี้ นึกโทษตัวเองที่เคยแอบชอบปีศาจในคราบซาตานคนนี้ ถึงขนาดหมกมุ่นติวหนังสือจนสอบเข้ามาเรียนโรงเรียนเดียวกันได้ อยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขทุกสิ่งทุกอย่างที่ตัวเองทำพลาดไป แต่ก็ไม่สามารถทำได้...ตอนนี้มีแต่ต้องทนเท่านั้น...

               "แล้วถ้าผม...ทำได้ พี่จะลบรูปพวกนั้นออกไปมั้ย จะให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายของผมใช่มั้ย"ยูริถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

               "แน่นอน ถ้านายทำได้นะ"

               "จริงนะ?"

               "จริงสิ ฉันเคยผิดสัญญากับนายเหรอ หืม?"เป็นประโยคที่เรียกให้คิ้วเรียวหมุนเข้าหากัน...

                ร่างสูงเดินจากไปโดยไ่ม่ลืมจะวางกระดาษบางอย่างลงบนมือของคนตัวเล็ก ชิเน็น ยูริ มองตามร่างของปีศาจยาโอโตเมะ ฮิคารุ ก่อนจะค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น แล้วเอาหัวพิงกับล็อกเกอร์...

                  ...แล้วเคยทำตามสัญญากี่หนกันล่ะ... 

                 ห้องเฟิร์สคลาสหมายเลข203 ในโรงแรมม่านรูดชื่อดังของเมือง มีร่างเล็กๆ ของเด็กหนุ่มในชุดเสื้อโปโลแขนสั้นสีชมพูอ่อน กับกางเองขาสามส่วนสีขาว นั่งพิงเตียงอยู่ที่พื้น...รายละเอียดของงานในครั้งนี้ ตามที่รุ่นพี่ฮิคารุให้มาดูไม่ยุ่งยากเหมือนทุกที เสื้อผ้าก็ไม่ต้องพิเศษ ใส่ชุดปกติมาก็ได้ สถานที่ก็ดูหรูหราไม่พิศดารเหมือนทุกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้น เพียงแค่เข้ามาอยู่ในห้อง ความกดดันและความหวานกลัวมากล้นก็รุมเร้าจิตใจทั้งๆ ที่ก็อยู่ในห้องคนเดียว ทั้งๆ ที่น่าจะชินกับเรื่องแบบนี้ได้แล้ว นี่น่ะ...ครั้งที่เ่ท่าไหร่กันนะ 

                ร่างบางๆ ใช้อ้อมแขนเล็กๆ กอดเข่าสองข้างของตัวเองเอาไว้ พยายามกลั้นใจไม่ให้ร้องไห้ พยายามคิดเสียว่าเจ็บปวดแค่ช่วงแรก อีกเดี๋ยวเดียวก็คงจะสนุกกับงาน...แต่เปล่าเลย ไม่มีสักครั้งที่ยูริรู้สึกสนุกที่ต้องเป็นเครื่องระบายอารมณ์ต่างๆ นาๆ ของใครอื่นแบบนี้ คงไม่ต้องถามกันอีกแล้วว่า 'งาน' ที่ว่านั้นมันคืออะไร...ก็อย่างที่พวกคุณคิดนั่นแหละ

               ร่างทั้งร่างของยูริสะดุ้งเฮือกราวกับโดนอะไรแหลมๆ จิ้มเข้า ทันทีที่ได้ิยินเสียงประตูห้องเปิดออก ร่างเล็กหมุนคอไปมอง...หัวใจสั่นระริกเมื่อแลเห็นร่างของใครบางคนที่เขาไม่รู้จัก เดินเข้ามา

               อีกฝ่ายเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาดี รูปร่างไม่เตี้ยไม่สูง ผิวขาวผ่องอมชมพูดูมีสุขภาพดี ดวงตาคมกริบดูเฉื่อยชา ราวกับเหยี่ยวจ้องจะกินเหยื่อ ยูริดันตัวเองลุกขึ้นจากพื้น มายืนเพื่อให้เกียตริอีกฝ่าย แล้วเม้มปากแน่น

              "..."สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบ เด็กหนุ่มปิดประตู แล้วค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ สายตาคู่นั้นมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วเมินไปเฉยๆ ยูริใจเต้นไม่เป็นจังหวะ กลัวเหลือเกินว่าตัวเองจะทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจ เด็กหนุ่มผู้มาเยือนใหม่ ค่อยๆ หย่อนกายนั่งลงบนเตียง แล้วหันมามองหน้ายูริ ทำเอาคนถูกมองแทบสะดุ้ง "หิวน้ำ"เป็นคำพูดสั้นๆ ง่ายๆ กระทัดได้ใจความ 

               ยูริเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะก้มศรีษะรับคำอย่างมีมารยาท แล้วเดินไปเปิดตู้เย็นที่ถูกเตรียมเอาไว้...

                  ...มีแค่เหล้า กับนม...ทำไงดีล่ะ...

               คนตัวเล็กใช้สมองคิดหนัก ก็ในเมื่ออีกฝ่ายบ่นหัวน้ำ แต่ไม่มีน้ำให้กิน สองอย่างนี่น่าจะแทนกันได้ ว่าแต่จะเอาอย่างไหนดี...

                เพื่อให้ดูสอดคล้องกับงานที่ทำอยู่ ยูริจึงตัดสินใจหยิบขวดเหล้าออกมา พร้อมกับแก้วน้ำ เดินไปข้างๆ ลูกค้าสุดหล่อ แล้วค่อยๆ ลดกายนนั่งที่พื้น

                เด็กหนุ่มเมื่อเห็นขวดเหล้าในมือของคนตัวเล็กคิ้วเรียวก็ขมวดมุ่น

                "ฉันไม่ดื่มเหล้า บอกหิวน้ำ ก็หาน้ำมาให้กินสิ เอาเหล้ามาทำไม"คำพูดและน้ำเสียงที่อีกฝ่ายใช้ ฟังดูห้วนสั้น ราวกับกำลังหงุดหงิดอยู่อย่างไงอย่างงั้น ปกติเจอแต่ลูกค้าืหื่นกาม เอาแต่พูดคำหวานๆ เอาใจท่าเดียว มาเจอแบบนี้เล่นเอาไปไ่ม่ถูก

                "ข...ขอโทษฮะ แต่ว่า...ในตูเย็นมีแค่เหล้ากับนม..."

                "ก็เอานมมาสิ"ร่างสูงสั่งสั้นๆ ยูริไม่ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย

                "ค...ครับ"ร่างเล็กวิ่งสลับเดิน กลับไปที่ตู้เย็นตัวเดิม แล้วหยิบนมกล่องมาให้แทน อีกฝ่ายดื่มมันจนหมดจริงๆ แถมดื่มเงียบๆ ไม่พูดไม่จา หมดแล้วก็โยนลงพื้น แล้วก็แอนกายนอนกับเตียง นี่ยูริควรจะทำยังไง?

                ร่างเล็กนั่งอยู่ที่ข้างเตียง ที่เก่า เพราะไม่มีคำสั่งให้ขยับไปไหน ทั้งเกร็งทั้งกลัว...จนร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงชักหมั่นใส้

                "ถ้าัฉันไม่สั่ง นายจะไม่ลุกไปไหนเลยหรือไง?"

                "เอ๊ะ...?"

                "ทำตัวตามสบายได้ไหม ไ้อ้ฮิกไม่ได้บอกหรือไง?"

                "บอกอะไรฮะ?"

                "ฉันเพิ่งอกหักมา"อีกฝ่ายพูดออกมาตรงๆ ยูริกระพริบตาปริบๆ

                     ...อกหัก...

                "ฉันจ่ายไอ้ฮึกไปสองหมื่นเยนเชียวนะ ช่วยทำอะไรก็ได้ให้ฉันลืมแฟนเก่าได้ไหม?"รอยยิ้มน้อยนิดปรากฎขึ้นบนใบหน้าของอีกฝ่าย แม้จะเพียงนิดเดียว แต่ก็ทำให้เกิดซึ่งความสบายใจมากล้นในหัวใจ อย่างน้อยยูริก็ไม่รู้สึกกลัวแล้ว...

                 ร่างเล็กฉีกยิ้มหวานน่ารักส่งให้ ถ้าเป็นเรื่องปลอบใจใคร ยูริถนัดอยู่แล้ว

                "อื้อ งั้นคืนนี้อยู่กับผมนะ"ร่างเล็กค่อยๆ ปีนขึ้นมานั่งบนเตียง แล้วกลิ้งตัวมานอนข้างๆ "เล่นอะไรกันดีล่ะ"

                "เล่น?"

                "อื้อ ก็ทำอะไรสนุกๆ กับผม จะได้ลืมเรื่องเศร้าๆ ได้ไงฮะ คุณ..."ยูริลากเสียงยาว เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่รู้จักชื่อของอีกฝ่ายเลย

                "ยามาดะ เรียวสุเกะ เรียกอะไรก็ได้"เรียวสุเกะตอบมาห้วนๆ

                "โอเคฮะ งั้น...ยามะจัง ยามะจังดีกว่า เรียกผมว่า ยูริ นะ^ ^"คนตัวเล็กน่ารักเสียจนไ่ม่น่าเชื่อ พอรู้จากฮิคารุว่าเด็กที่หามาให้เป็นเด็กผู้ชาย ตอนแรกก็ว่าจะปฏิเสธอยู่ แต่หมอนั่นคยันคยอให้ลองให้ได้ ไม่คิดว่าจะน่ารักขนาดนี้ "ยามะจังอยากทำอะไรล่ะ...ในห้องนี้คงทำไรได้ไม่มากหรอกนะ ปาหมอน? วิ่งไล่จับ? อ๊ะ...หรือว่าอยากทำอย่างนั้น..."

               "อย...อย่างนั้น?"

               "ฮะ อยากทำอย่างนั้นกับผมหรือเปล่า?"คนตัวเล็กถามกลับมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เรียวสุเกะแทบไม่เชื่อหูตัวเอง นี่เด็กคนนี้ชักชวนเขาอย่างตรงๆ ซึ่งๆ หน้าแบบนี้ได้ยังไง จะว่ากล้าก็กว้า หรือไร้เดียงสากันดี...

               "นี่นายกำลังขอให้ฉันมีอะไรกับนาย?"

               "ผมไม่กลัวหรอก มันเป็นงานของผม ผมมีหน้าที่ทำให้ยามะจังมีความสุข เพราะงั้น อยากทำอะไรก็ได้ฮะ"ยูริพูดพลางยิ้มหวาน ก่อนจะค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นนั่ง "แล้ว...ยามะจังจะทำอะไรกับผมดีฮะ?"

               "อะไรก็ได้เหรอ"ถามซ้ำอีกครั้ง คนตัวเล็กพยักหน้ารับ "งั้นมาใกล้ๆ นี่"

               "ใกล้ๆ เหรอฮะ?"ร่างเล็กค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้คนตัวใหญ่ช้าๆ

               "ใกล้กว่านี้อีก"เรียวสุเกะบอกให้อีกฝ่ายมาให้ใกล้อีก ยูริเข้าใกล้จนใบหน้าแทบจะแนบชิดติดกัน เรียวสุเกะได้กลิ่นหอมๆ ของสบู่จากข้างคอของคนตัวเล็ก บอกชี่ชัดว่าอีกฝ่ายเพิ่งอาบน้ำมา คนตัวใหญ่อุ้มคนตัวเล็กมานั่งบนตัก แล้วซุกไซร้ที่ซอกคอ สูดเอาความหอมของกลิ่นกายร่างเล็กเข้ามาเสียเต็มปอด "นายเนี่ย...เหมือนผู้หญิงเลย"

               "อย่าพูดแบบนั้นสิฮะ..."ยูริจิกสายตาตำหนิเล็กน้อย "ผมก็คือผม อย่าบอกว่าเหมือนอย่างอื่นที่ไม่ใช่ผมสิ"

               "ขอโทษ"กล่าวขอโทษสั้นๆ แล้วใช้แขนสองข้างโอบรัดร่างเล็กๆ เอาไว้แน่นกว่าเก่า ยูริไม่มีท่าทีปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย เรียวสุเกะเข้าใจดีว่านี่เป็นงานของอีกฝ่าย เข้าใจดีว่าที่อีกฝ่ายยอมให้เ้ขาทำอะไรๆ ได้ตามใจชอบก็เพราะมันเป็นงานอีกเหมือนกัน แต่ไ่ม่รู้ทำไม...เด็กนี่ทำใ้ห้เขารู้สึกหลงใหล มากกว่าผู้หญิงใจร้ายบางคนเสียอีก... "ก็นายน่ารักนี่..."

               "ผมรู้ว่าผมน่ารัก~^o^"

               "นายนี่..."

               "จะทำอะไรก็รีบๆ ทำเถอะฮะ เพราะนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายของผมแล้ว"เป็นประโยคที่ทำให้คนฟังเลิกคิ้วอย่างสงสัย ยูริยิ้มออกมาเบาบาง "ผมไม่อยากทำงานแบบนี้แล้ว คุณจะเป็นลูกค้ารายสุดท้ายของผม"

               "นายเห็นฉันเป็นแค่ลูกค้าเหรอ"

               "ครับ"ตอบกลับมาอย่างไม่ลังเล ทำให้คนฟังรู้สึกหมั่นใส้ เป็นครั้งแรกที่ยามาดะ เรียวสุเกะ คนนี้ ถูกเรียกเหมือนเป็นอะไรที่ด้อยค่าขนาดนี้ ปกติสาวๆ ที่ไหนก็กรี๊ดกร๊าดเมื่อเห็นหนุ่มป็อปปูล่าของโรงเรียนเดินผ่าน เด็กนี่กล้าดียังไง เห็นเขาเป็นแค่ลูกค้า!

               "เดี๋ยวฉันก็หมั่นใส้นายหรอก"

               "เอ๊ะ? ยามะจังจะหมั่นใส้อะไรผมละเนี่ย คุณเองก็เห็นผมเป็นแค่คนขายบริการไม่ใช่เหรอ ผมจะเห็นคุณเป็นแค่ลูกค้าจะเป็นอะไรไปล่ะ"ยูริพูดกัดๆ จนเริ่มจะเป็นการประชด

               "เปล่าสักหน่อย"เรียวสุเกะปฏิเสธเบาๆ "ฉันแค่อยากได้ที่พึ่ง ช่วยเยียวยาหัวใจที่ถูกทิ่มแทงของตัวเองเท่านั้น นายน่ะ...ใจร้ายเหมือนผู้หญิงที่ทิ้งฉันไปหรือเปล่าล่ะ"

               "ผมไม่ใช่คนใจร้ายหรอกนะ เพราะผมน่ะ น่ารัก^ ^"เขาเชื่อแล้วว่าคนตรงหน้าน่ารัก น่ารักเสียจนหัวใจเขาเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ น่ารักเสียใจเขาเกือบจะลืมไปเลยว่าคนตรงหน้าเป็นเด็กผู้ชาย "อยากลองจูบกับผมดูไหมล่ะ ผมน่ะ ไม่เหมือนพวกผู้หญิงหรอกนะ"คำชักชวนยั่วเย้าจากอีกฝ่าย ยากที่จะปฏิเสธยิ่งนัก โดยเฉพาะเมื่อเรียวปากเล็กๆ แตะลงบนริมฝีปากของเขา แล้วใช้ลิ้นเล็กๆ เลียเบาๆ ที่กลีบปากบนของเขา

               "นายกำลังยั่วฉัน"

               "ฮิฮิ นั่นแหละ งานของผม"เรียวปากเล็กๆ ประกบลงไป แล้วสอดลิ้นเข้าไปคลอเคลียในโพรงปากของคนตัวใหญ่ อย่างเร่าร้อน เรียวสุเกะตวัดลิ้นโต้ตอบร่างเล็กพลางหลับตาลงช้าๆ คราบน้ำลายจากรอยจูบหอมหวาน ใหลลงมาที่คาง แล้วหยดลงบนเสื้อของร่างสูง ยูริใช้ฟันขบเม้มเคลนคลึงริมฝีปากของเรียวสุเกะอย่างหมั่นเขี้ยว คนๆ ช่างมีรูปปากที่สวยงามน่าจูบจริงๆ "ยามะจังน่ะ ไม่เคยทำอะไรแบบนี้ใช่ไหม?"

               "เอ๋?"

               "ยังจะมาเอ๋อีก มีใครที่ไหนบ้าง ซื้อบริการราคาสองหมื่นเย็น แล้วมานั่งกอด จะจูบยังต้องให้ผมเรียกร้อง ไอ้เจ้านี่ก็ตั้งชันขนาดนี้แล้วแท้ๆ"มือเล็กซุกซนแตะเบาๆ ที่เป้ากางเกงที่แข็งตึงของคนตัวใหญ่ "เก็บนานๆ มันไม่ดีนะฮะ ผมช่วยปลดปล่อยให้ดีไหม"

               "อยากหรือไง"

               "คนที่อยากน่ะ ไม่ใช่ยามะจังเหรอฮะ^ ^"เมื่อเล็กตะปบเข้าที่เป้ากางเกงของอีกฝ่าย แท่งนั้นที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้ร่มผ้าตั้งชูชันคับเป้ากางเกงไปหมด นิ้วเล็กๆ ค่อยๆ ปลดเข็มขัดเส้นนั้นออก แล้วปลดซิบกางเกงอย่างชำนินำนาญ

               "นาย...ชำชองมาจากไหนกันหืม?"

               "ผมน่ะ...ผ่านอะไรมาเยอะครับ"พูดติดตลกแล้วหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว มือเล็กๆ ตะปบหมับเข้าที่แท่งนั้น บีบเคลนสนุกมือ แล้วรูปขึ้นรูดลงช้าๆ ให้แท่งนั้นขยายใหญ่เต็มรูปแบบ "ไม่เบาเลยนะ ยามะจัง งานนี้สงสัยผมคงเจ็บแย่"

               "นายเรียกร้องเองนี่ ขนาดผู้หญิงยังไม่ทนเลยนะ จะบอกให้"

               "อย่ามาดูถูกกันน๊า"พูดจบ ก็ค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้าหาแท่งนั้น เรียวปากเล็กนั้นอ้ากว้าง อมแกนกายทั้งใหญ่และยาวแท่งนั้น ดูดเลียเล่นที่ยอดดอกเล็กน้อยอย่างหมั่นเขี้ยว แล้วกดศรีษะของตัวเองขึ้นลงอย่างชำนาน ยูริเพียงแค่ใช้ปากช่วยให้ไม่นาน น้ำรักสีขุ่นก็แตกคาปากของคนตัวเล็ก บ่งชี่ัชัดเลยว่าร่างสูงทนไม่ไหวอีกแล้้ว...

               ยูริกลืนของเหลวสีขุ่นในโพล่งปากลองคอไปโดยที่ปากยังคงเล่นอยู่กับแกนกายของร่างสูง...

               เรียวสุเกะเริ่มใช้มือกดศรีษะของอีกฝ่ายตามที่ตัวเองต้องการ ยูริทำตามแต่โดยดี เรียกให้เรียวสุเกะ รู้สึกอยากเป็นหนึ่งเดียวกับคนตรงหน้าใจจะขาด

               "พอแล้ว..."ร่างสูงชักแกนกายออกจากปากคนตัวเล็ก คราบสีขาวๆ ของเขา ใหลเยิ้มออกมาตามมุมปากของยูริ ยิ่งมองยิ่งเซกซี่ ยิ่งท่านั่งก้มกายแอ่นบั้นท้ายเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ ของอีกฝ่ายยิ่งแล้วใหญ่ แม้แต่มืออาชีพยังอาย... "ถอดกางเกงซะ"

               "จะทำให้ฉันเหรอ?"

               "จะทำนายต่างหาก"

               "ไม่ได้นะ ฉันไม่ยอมให้ยามะจังเอาเข้ามา ถ้าไม่ช่วยให้ฉันก่อน"

               "นายไม่ยอมก็เรื่องของนายสิ ฉันบังคับนายก็ได้"ร่างสูงผลักร่างบางนอนลงกับเตียง แล้วขึ้นคร่อม กดเอาไว้แน่น ยูริดิ้นยุกยิกพอเป็นพิธี จนกระทั่งกางเกงในตัวจิ๋วถูกโยนออกไป เรียวสุเกะมองเรียวขาของอีกฝ่าย ทั้งขาว เนียน สวยยิ่งกว่าขาของผู้หญิงบางคนเสียอีก

               "อื้อ...จะทำอะไรน่ะ"ปากก็ถามไปอย่างนั้น ขาสองข้างแยกออกให้เปิดทางให้เสร็จสรรพ์ เรียวสุเกะพิจารณาช่องทางข้างหลังของอีกฝ่ายอยู่ครู่ แล้วลองใช้นิ้วสอดเข้าไปนิ้วหนึ่ง "อ๊ะ...อื้อ อา..."ยูริครางอย่างเสียวซ่าน เรียวสุเกะไม่อยากเชื่อ คนตรงหน้าเคยผ่านร้องผ่านหนาวมาเท่าไหร่เขาไม่รู้ รู้แต่เพียงว่าช่องทางนี้มันคับแคบราวกับไม่เคยมีใครได้แตะต้องหรือสอดอะไรเ้ข้าไปทำรุนแรงในนี้...

               นิ้วที่สองสอดตามไป ยูริเกร็งกายสะท้าน ส่งเสียงครางในลำคอเบาๆ

               "ไหนว่าผ่านอะไรมาเยอะ ทำไมคับนักล่ะ"

               "ไม่ชอบ...หรือไง?"จิกสายตายั่วยวนส่งให้ ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก เมื่อสองนิ้วกระตุกเข้ามาแรงๆ อย่างหมั่นใส้ "อ๊า...อึ๊ก เบาๆ สิ มันเจ็บนะรู้ไหม"

               "ของจริงยังไม่เริ่มเลย"สองนิ้วถูกปลดปล่อยเป็นอิสระ ยูริรู้สึกโล่งนิดๆ แต่ก็คงโล่งได้ไม่นาน เพราะสิ่งที่ตามมาคือวัตถุที่ใหญหว่า ยาวกว่า และ แรงกว่าหลายเท่า...

               "อ๊า...อ๊ะ ยามะจัง อ๊า"ต้องใช้ความพยายามแค่ไหน กว่าส่วนหัวจะผ่านเข้าไปในช่องนั้นได้ จะยัดเ้ข้าไปทั้งแท่งยิ่งไม่ต้องพูดถึง น้ำตาที่มาจากความเจ็บปวดใหลมาคลอนิดๆ ที่หากตา ยูริสอดมือเข้าไปช่วยขยายช่องทางนั้น ให้อีกฝ่ายสอดแกนกายเข้ามาได้ถนัดขึ้น เข้ามาอย่างช้าๆ ทั้งเจ็บแต่ก็เสียว ตั้งแต่ทำงานมา ไม่ประทับใจครั้นไหนเท่าครั้งนี้อีกแล้ว "อา...อื้อ เข้ามา...ลึกๆ สิ อา อย่างนั้น...อ๊า"

               "อา...ยูริ คับมาก"เรียวสุเกะกัดฟันกรอด ยูริจะำทำเขาแตกก่อนจะได้ขยับไปไหน ทั้งคับแคบ แถมความอุ่นจากร่างกายของคนตัวเล็ก ทำเอาเขาแทบจะคลั่งตาย

               แกนกายถูกสอดเข้าไปจนมิดด้าม ตามมาด้วยแรงกระแทกเข้าออกรวดเร็วเสียจนยูริแทบไม่ได้ตั้งตัว ยูริอ้าสองขาออกกว้าง มือเล็กๆ ช่วยขยายช่องทางเต็มที่ แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก ก็ของยูริน่ะ...คับแคบโดยธรรมชาติอยู่แล้วนี่นา...

               "อ๊า....อาาาา อื้อ ฮะ...อึ๊ก"ยูริส่งเสียงครางเสียงหวาน ยิ่งฟังอย่างเร่าร้อน น้ำรักสีขุ่นแตกคาในท่อนั้น ท่อที่ว่าเล็กอยู่แล้ว มีสิ่งแปลกปลอมอย่างอื่นเข้ามาผสมปนเปเข้าอีกก็ยิ่งคคับเข้าไปใหญ่ ดีตรงที่ช่วยเป็นน้ำหล่อลื่นให้ท่อนั้นขยับได้ง่ายขึ้น

               ยูริเกร็งกายตอดรัดแกนกายของเขาแน่น

                "อ๊ะ....อ๊า ตร...ตรงนั้น ยามะจัง ลึกอีก อา...อื้ออออ"ยูริครางอย่างเสียวซ่าน มือเล็กๆ สอดมารูดขึ้นลง ช่วยตัวเองไปพลาง สลับกับครางตามจังหวะรักที่เป็นไปอย่างเร่าร้อน "อ๊าาาา อา แรงอีก...อ๊าาาา"

                น้ำรักสีขุ่นจากร่างเล็กพุ่งทะลักออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว เปรอะเสื้อของคนตัวใหญ่

                "หืม...เปื้อนหมดเลย...ยูริ"

                "อ๊า...ฉัน...อ๊ะ ม...ไม่ได้ตั้ง...ใจนี่ อ๊าาาา"ยูริพูดไปครางไป เพราะอีกฝ่ายกระแทกแกนกายเสียเมามันส์ไม่เปิดโอกาสให้หยุดพูดเลย

                "ฉันต้องลงโทษแล้วมั้ง"

                "อ๊ะ อย่านะ อ๊าาาา อ๊ะ ยามะจัง เบาหน่อยอ๊า อย่า...เจ็บ อ๊าาาา อึ๊ก อ๊าาาา"

                "ร้องดังๆ"

                "อ๊าาาาาา อ๊าาาา อึ๊ก..."ไม่ต้องบอกก็ร้องดังอยู่แล้ว ยังจะมาเรียกร้องให้ครางดังกว่าเดิม แล้วจะให้เอาเสียงมาจากไหน คราวหน้าก็คงต้องบอกให้เตรียมดื่มน้ำมะนาวมาครางให้ฟังด้วย "อ๊าาาาา ยามะจัง ยังไม่เสร็จ...อ๊า อีกเหรอ..."

                "อีกนิดนึง ครางไป ดังๆ"

                "อ๊าาา อึ๊ก อ๊าาาาา เจ็บยามะจัง อ๊า บ...เบา ไม่ไหวแล้...อ๊าาาา"ยูริรู้สึกเหมือนตัวเองคิดผิดอย่างมหันต์ที่ขอมีอะไรกับอีกฝ่าย ตอนแรกก็แค่คิดว่าเป็นขั้นตอนการทำงาน ไม่คิดว่าเวลากระตุกต่อมหื่นแล้ว อีกฝ่ายจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้ โหดเป็นบ้า!!!

                 น้ำรักชุดสุดท้าย แตกกระทะลักคา้ข้างในตัวของยูริ ไม่พอ...เมื่อถอดแกนกายออกแล้ว ยังอุตส่าห์มารูดใส่หน้า แล้วให้อ้าปากกลืนอีก ราวกับคนๆ นี้มีวิญญาณสองดวงในหนึ่งร่าง น่ากลัวจริงๆ

                "ฉันชอบนาย"เรียวสุเกะพูดขึ้นมาสั้นๆ "ฉันไ่ม่ยอมให้นายเลิกงานนี้ง่ายๆ หรอก ยูริ นายต้องเป็นของฉันคนเดียว ทำงานให้ฉันคนเดียวเท่านั้น"

                "เอ๋????"ไม่รู้ว่าทำไม...แต่ยูริมีความรู้สึกเหมือนเข้าใจความรู้สึกยัยผู้หญิงที่หักอกคนตรงหน้าไป เข้าใจแล้วว่าทำไมยัยคนนั้นถึงได้หนีไป เพราะเจอแบบนี้หรือเปล่านะ??? 

========================

=[]=!!!!

รู้สึกอึ้งตัวเอง

เข้่าใจรึยังว่าำทำไมกิถึงบอกว่าไม่ถูกกับ ช-ช

มันก็เป้นชะนี้แล~~~

5555

ปล.กิงงมากๆ เลย ทำไมบทนี้มันเป็นแถบขาวๆ ทั้งหน้าเลย= =

แค่ก็อปจากเวิร์ดมาแปะเองนะT^T

บทหน้าจะนั่งพิมพ์สด คงไม่มีแบบนี้แล้วล่ะค่ะ หนนี้ก็ยอมปวดตากันหน่อยนะ เห่อๆๆ

=======================

สารบัญ ของChapter ต่างๆ กิจะทำไว้ใน Chapter 1 ที่เดียวนะคะ เพราะขี้เกียจทำให้ครบทุกอัน

ตามไปดูได้ลิงค์นี้ อยู่ตรงด้านล่างสุดของChapterค่ะ

Chapter 1 : http://nakachiiz-hsj.exteen.com/20100326/fic-nc-nakachiiz-chapter1

chapter13

               วันรุ่งขึ้น เจ้าตัวเล็กที่ท้วงนักท้วงหนาว่าจะมาว่ายน้ำด้วยกันในสระ กลับนอนหลับปุ๋ย ปลุกยังไงก็ไม่ตื่น ยูโตะเองได้แต่นอนมองหน้าคนตัวเล็กตรงหน้าพลางยิ้มอย่างเอ็นดู เขาค่อนข้างจะเห็นใจเจ้าตัวน้อยคนนี้น้อยเสียเมื่อไหร่ ก็เมื่อคืนเขาคงจะทำเอาไว้มาก ตื่นมายังตกใจแทบตาย ว่ารอยแดงที่ทำเอาไว้บนร่างกายของยูริมันมีเยอะแยะเสียขนาดนี้เชียวหรือ

              แพคนตางอนยาวบนเปลือกตาที่หลับอยู่ บวกกับใบหน้ายามนอนแสนน่ารักนี่ ชวนให้นึกอยากจะจูบหนักๆ เข้าให้ที่เรียวปาก แต่อีกฝ่ายยังหลับลึกอยู่แบบนี้ ปลุกขึ้นมาคงจะเป็นการใจร้ายเกินไปหน่อย

               "อือ..."ร่างเล็กๆ บิดตัวไปมา กระชับอ้อมกอดที่โอบอกของร่างสูงให้แน่นขึ้น แล้วหลับเอาหน้าซุกกับแผ่นอกกว้าง ราวกับเห็นเขาเป็นต่างหมอน เห็นแล้วน่าแกล้งจริงๆ

               "ยัยเปี๊ยก จะนอนไปถึงไหนกันหืม ชาวบ้านชาวเมืองเค้าลงไปกินข้าวกินปลากันหมดแล้ว"ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด เมื่อ ยัยเปี๊ยก ที่ว่า ยังคงไม่มีทีท่าว่าจะลืมตาตื่นขึ้นมา มิหนำซ้ำ ดูจะหลับลึกกว่าเดิมเสียอีก "จะตื่นไม่ตื่น หืม?"ถามออกไป และคำตอบก็ตอบกลับมาทันควัน โดยการส่ายหัวยิกๆ ทั้งๆ หลับตา ทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายก็ยังพอมีสติฟังอะไรรู้เรื่อย "ขี้เซาไปถึงไหน แฟนฉันเนี่ย!"

               "ง่า...เบาๆ หน่อยซี่ มันหนวกหูนะ"เสียงอู้อี้ของร่างเล็ก เรียกความหมั่นใส้พุ่งทะยาน

               "เดี๋ยวนี้หัดว่าฉันหนวกหูเรอะ!!!"มือใหญ่เอื้อมไปหยิกแก้มนุ่มๆ นั่น แล้วขยี่แรงๆ ชิเน็น ยูริหยีตาพลางพลิกตัวไปอีกด้านหนึ่งไม่ให้อีกฝ่ายหยิก "หันมานี่น๊าาาา"

               "แอ๊ ฉันจะนอนอ่าาาาา"

               "ไม่ให้นอน ฉันตื่นแล้ว เธอก็ต้องตื่นด้วย เข้าใจไหม!"

               "ม่ายอาวววววว"ยังปฏิเสธเสียงแข็งแน่วแน่ ทำเอาร่างสูงถอนหายใจเฮือก ท่าทางอีกฝ่ายจะเพลียมากจริงๆ

               "ฮื้อ ยอมให้ขัดใจหนนี้หนเดียวนะ"พูดจบ ร่างสูงก็ลุกออกไปจาเตียงช้าๆ แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้คนตัวเล็ก ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัว เดินเข้าห้องน้ำไป...

                 ภายในเวลาไม่กี่นาที นากาจิม่า ยูโตะเดินออกมาจากห้องน้ำ พร้อมกับร่างกายหอมฉุย จัดการตากผ้าเช็ดตัวเรียบร้อย ก็เดินมาันั่งบนเตียงที่มียัยตัวเล็กหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่อย ร่างสูงก้มลงประทับรอยจูบลงบนหน้าผากคนตัวเล็กเบาๆ น่ารักจริงๆ แฟนฉัน

                ร่างสูงนึกได้ว่าอีกไม่นานห้องอาหารคงจะปิด ต้องรีบไปกักตุนอะไรเผื่อเจ้าตัวเล็ก ไม่งั้นตื่นมาไม่มีอะไรกิน โวยวายแหงๆ ว่าแล้วก็สาวเท้าเดินออกไปจากห้อง เดินลัดไปตามทางเิดินจนเจอลิฟต์...

                ประตูลิฟต์เปิดออกอีกทีที่ชั้นล่างสุด...ยูโตะก้าวเท้าออกมาจากลิฟต์ และเดินต่อได้ไ่ม่ถึงสามเก้า แล้วร่างสูงก็ต้องหยุดชะังัก เพราะมีมือของใครบางคนมาจับแขนไว้...

                ยูโตะหันกลับไปมอง...

                "มีธุระอะไร?"

                 ร่างของชิเน็น ยูริ เดินตึงตังลงมาจากบันไดพร้อมกับสีหน้าหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด อันที่จริงลิฟต์ก็มี แต่อยากจะเดินให้เหนื่อยประชดใครบางคนที่ก็ไม่รู้ทำไปทำไม เพราะทำไปอีกฝ่ายก็ไม่มาเห็นอยู่ดี ตื่นเช้า(?)มาตอนสิบโมงครึ่ง มองหาคนรักไม่เจอข้างๆ โทรศัพท์หาก็ดันปิดเครื่อง อยากจะงอนนักหนาแต่ก็งอนไม่ลง ก็ยูริรักนี่...ใครจะไปงอนได้ ทำไมยูโตะไปไหนไม่ยอมบอก ไม่พอเดินลงมาก็ไม่เห็นเพื่อนสักคน ทำไมใครๆ ก็ทิ้งยูริไปหมด ปล่อยให้อยู่คนเีดียวแบบนี้เค้าก็เหงาเป็นหนิ ก็เข้าใจว่าวันนี้ตื่นสายจะให้ใครๆ รอมันก็ออกจะน่าเกลียด แต่ขอแค่ยูโตะ...ทำไมไม่อยู่เป็นเพื่อนกัน

                 ยูริเดินลงมานั่งจุ้มปุกอยู่บนเก้าอี้ตรงลอบบี้คนเดียว พร้อมกับนั่งเล่นเกมในโทรศัพท์มือถือแก้เบื่อไปพลางหลังจากที่เดินหาคนรักเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ ยูโตะคงไปทัศนศึกษากับเพื่อนๆ ต่อเรียบร้อยแล้ว ไปโดยไม่มียูริ...

                คิดๆ แล้วก็น่าน้อยใจชะมัด ทั้งพ่อ ทั้งเพื่อน แม่แต่แฟน...ต่างก็ทิ้งให้ยูริต้องอยู่คนเดียว โอ้ย! หงุดหงิด! อยากร้องไห้จังเลย แงๆๆ

                 เจ้าตัวเล็กไม่มีโอกาสได้รู้เลยว่าเธอไม่ได้อยู่ที่โรงแรมแค่คนเดียว ยังมีนักเรียนชายอีกกลุ่มหนึ่ง ที่รู้ว่าเธอตื่นสาย โดดทัวร์ทัศนศึกษาและอยู่ที่โรงแรมนี้ ที่สำคัญกำลังแอบมองยูริอยู่...

(Ps.ฉากหลังจากนี้ต้องขอโทษแฟนคลับ ริวทาโร่ ยาบุ ฮิคารุ ยูยะ และเคย์โตะไว้ล่วงหน้าเลยนะคะ อาจจะใช้คำไม่สุภาพ ไม่เหมาะสมกับหนุ่มๆ บ้าง แต่ให้คิดซะว่านี่คือเป็นเพียง "ฟิคชั่น(หื่นๆ)" ที่ถูกแต่งขึ้นเท่านั้น)

                 "เย็ดดดดด มึง โดนว่ะ ขาว สวย น่ารักสัดๆ อะ"<<<ริวทาโร่

                 "กูบอกมึงแล้ว ไอ้ริว"<<<ยาบุ

                 "นี่พวกคุณมึงจะฉุดแฟนชาวบ้านเหรอวะครับ คุณมึงควรจะขออนุญาตเจ้าของเค้าก่อนสิคร้าบ"<<<เคย์โตะ

                 "เจ้าของแม่งนอนสลบตายคาห้องน้ำชายแล้วมั้ง จะให้กูขอยังไงวะ"<<<ยาบุ

                 "5555555555555"<<<เคย์โตะ

                 "ก็ไอ้ขี้เก็ก นากาจิม่า มึงทำไรกับมันวะ ยาบุ?"<<<ริวทาโร่

                 "หลายดอกอยู่ว่ะมึง กูกับไอ้ฮิกล่อมันซะนองเลือด โดนไปขนาดนั้น กว่าแม่งจะฟื้น กูว่่าโน่นอะ เย็น"<<<ยาบุ

                 "ไอ้พวกนี้นิิ มัวแต่คุยกันอยู่ได้ มึงอยากได้มึงก็ฉุดสิครับ เดี๋ยวกูจีบให้ก็ได้"<<<ยูยะ

                 "อ่า...ให้พี่ยะเค้าออกโรง เราไปรอเสียบต่อ ปะ พวกเรา!"<<<ฮิคารุ

                 "เหี้ย มึงกะเอาเลยเหรอวะ"<<<ยูยะ

                 "อ้าว? แน่นอน ของอย่างงี้รอช้าทำไม ซ้อมแฟนแม่งซะสะบักสะบอมขนาดนั้น มึงจะฉุดมากอดเล่นไงล่ะ พวกมึงไม่ล่อก็ช่างมึง กูล่อของกูคนเดียวก็ได้"<<<ฮิคารุ

                 "แล้วให้มึงตัดหน้ากู? ไม่ต้องเลย ให้กูก่อน กูเป็นคนแนะนำ"<<<ยาบุ

                 "หยุดเถียงแค่นั้นแหละ กูคนจีบ ให้กูก่อน"<<<ยูยะ

                  ว่าแล้ว ร่างสูงก็เดินออกไปจากกลุ่มเพื่อน ตรงเข้าหาเหยือน้อยๆ ผู้น่ารักที่ยังไม่รู้้ตัวเลยสักนิดว่ากำลังจะเจอกับอะไร...

                  เงาตะคุ่มๆ ของใครบางคนเดินเข้ามาใกล้ เรียกให้ชิเน็น ยูริละสายตาจากโทรศัพท์ในมือ เงยหน้าขึ้นไปสบตาผู้มาเยือนใหม่ ดวงตาใสแจ๋วชายแววงุนงงช้อนมองน่ารักเสียไม่มี ทำเอาคนกะจะมาจีบถึงกับกลืนน้ำลายเฮือก ยิ่งมองยิ่งอยาก คนอะไรน่าัรักเสียทุกอนู

                  "สวัสดีครับ^ ^"ร่างสูงอยู่ๆ ก็เดินเข้ามาทัก มองซ้ายมองขวาให้แน่ใจว่ารอบนี้ไม่มีใครนอกจากเธอ แล้วหันกลับไปมองเด็กหนุ่มที่เข้ามาใหม่อีกครั้ง

                  "ฉ...ฉันเหรอ?"

                  "ครับ คุณนั่นแหละ ผมชื่อทาคากิ ยูยะครับ"

                  "อ...อื้อ ฉัน จิเน็น ยูริ"ถึงจะยังงงๆ อยู่ แต่เดินเข้ามาพูดด้วยก็ไม่ควรจะหยิ่ง อีกอย่างตอนนี้ก็เหงาไม่มีเพื่อนคุย มีคนมาคุยด้วยก็ดีเหมือนกัน

                  "นากาจิม่าไม่อยู่เหรอ ทำไมมานั่งคนเดียว"ได้ยินชื่อคนใจร้ายเข้าให้ถึงกับทำแก้มป่อง ยูริเบ้หน้าอย่างหงุดหงิดก่อนจะพูดต่อ

                  "รู้จักยูโตะด้วยเหรอ? ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาไปไหน ทาคากิคุงเห็นยูโตะคุงไหม?"

                  "หมอนั่นไม่ได้ไปทัศนศึกษาเหรอ? ไม่อยู่ที่นี่คงไปทัศนศึกษากับเพื่อนๆ แล้วมั้ง"ทัศนะศึกษากับยมบาลอะครับ

                  "คนใจร้าย"ยูริบ่นอุบอิบ

                  "ใช่ๆ ทุกคนนี่ใจร้ายจัง ผมแค่ตื่นสายหน่อยเดียวก็ไปทัศนศึกษากันก่อนและ"

                  "อ๊ะ! งั้นก็เหมือนกันเลย! ^ ^ ฉันก็ตื่นสาย โดนทั้งคุณครูทิ้ง เพื่อนทิ้ง โดนแฟนทิ้งอีก><"ยูริพูดติดตลก พลางยี้ตา ดูน่ารัก

                  "งั้น...ไปเดินเล่นกันมั้ย? ผมก็ไม่มีเพื่อนไปไหนเหมือนกัน กว่าเพื่อนๆ จะกลับมากันก็เย็นๆ โน่น เหงาน่ะ"

                  "อื้อ ยูริก็เหงา อยากไปเิดินทะเลน่ะ ยูโตะไม่ชอบคนเยอะๆ เมื่อวานเลยไม่ค่อยได้ดูทะเลเลย ทาคากิคุงพาไปได้มั้ย"เจ้าตัวเล็กอ้อน เหมือนกับอ้อนทุกคน โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าอีกฝ่ายกลับคิดว่าเจ้าตัวกำลังให้่ท่าเสียอย่างนั้น

                  "ได้สิ ผมเรียกจิเน็นว่า ยูริได้มั้ย?"ยูยะถือวิสาสะ เริ่มนึกอิจฉาไอ้ลูกเจ้าของโรงเรียนที่ได้แฟนน่ารักแบบนี้

                  "ได้สิๆ งั้นฉันเรียกทาคากิคุงว่ายูยะนะ"

                  "อ้าว!? ยูริ"เสียงคุ้นเคยของใครบางคน ดังจากทางด้านหลัง ยูริหันกลับไป ก็พบว่าเป็นเพื่อนร่วมห้อง นาคายาม่า ยูมะนั่นเอง ยูมะวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มทักทาย แต่เมื่อเห็นร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ สีหน้ายิ้มแย้มนั้นกลับหายไป "ไม่ไปทัศนศึกษาเหรอ?"

                   "สวัสดี ยูมะคุง ฉันตื่นสายน่ะ ใครๆ ก็ไปกันก่อนหมด ยูโตะด้วย ยูโตะทิ้งเค้าเอาไว้ที่โรงแรมคนเดียว"

                   "ไอ้ยูโตะัมันเนี่ยนะ ทิ้งยูริไว้ที่โรงแรม?"ยูมะเอียงคอถามอย่างสงสัย

                   "แล้วยูมะคุงไม่ไปเหรอ?"ยูริถามบ้าง

                   "ตื่นสาย"คำตอบเดียวกันหมดเลย ยูริหลุดหัวเราะออกมานิดๆ

                   "จริงเหรอ! เหมือนกันหมดเลย แหะๆ งั้นไปทะเลกันนะ กำลังจะไปกันพอดีเลย"ยูริยิ้มหวาน ยูมะยิ้มตอบยูรินิดหน่อย แต่สายตาค้อนเข้มยังคงส่งไปให้ยูยะ ยูริเห็นสีหน้ายูมะดูไม่ค่อยเต็มใจ จึงถามว่า "ยูมะคุง...ไม่อยากไปเหรอ? ไม่อยากไปก็ไ่ม่เป็นไรนะ ขอโทษที่รบกวน"

                   "เปล่าๆ ไม่หรอก อยากไปสิ ฉันต้องไปอยู่แล้ว"ยูมะหันมายิ้มให้ยูริ

                         ...ต้องไปปกป้องแฟนเพื่อน แทนไอ้เพื่อนที่หายหัวไปไหนก็ไม่รู้!...

                    ทั้งสามคนเดินมาออกประตูหลังโรงแรม เป็นทางผ่านไปไปทะเล ยูมะกับยูยะไม่ยอมพูดอะไรกันเลย ยูริเลยรู้สึกเครียดแทนไปด้วย เพราะทั้งคู่ไม่รู้จักกันมาก่อนหรือเปล่านะ?

                   "เอ่อ..."

                   "มีอะไรเหรอยูริ?/มีอะไรครับ ยูริ?"คราวนี้สองเสียประสานกันอย่างสามัคคีเล่นเอายูริออกจะงงไปนิดหน่อย 

                   "อย่าพูดตามฉัน"ยูมะหันไปถลึงตาใส่

                   "ฉันเปล่า! นายแหละ พูดตามฉัน"ยูยะโยนกลับไปบ้าง

                   "อ๊าาา ทั้งคู่แค่พูดพร้อมกันเป็นประโยคใจความเหมือนกันแค่นั้นแหละ อย่าเถียงกันเลยนะ^ ^ แค่คิดว่าทั้งคู่น่าจะยังไม่รู้จักกันก็เลยจะแนะนำแค่นั้นเองน่ะ..."ยูริโพล่งขึ้นมากลางวง เพราะคิดว่าบทสนทนานี้มันคุ้นๆ และถ้าปล่อยให้ต่อ คงจะไ่ม่จบแน่ๆ

                   "..."ยูมะเงียบไปแล้วเมินหน้าไปอีกทาง ยูริพูดอะไรผิดเหรอ?

                   "รู้จักกันแล้วครับ รู้จักกัน ดี...มาก..."

                   "ฉันไม่รู้จักคนอย่างนาย ยูริโทรหายูโตะมันหรือยัง"

                   "โทรหาแล้ว ยูโตะปิดเครื่องน่ะ"เจ้าตัวเล็กยักใหล่เล็กน้อย ทาคากิ ยูยะแอบหัวเราะอยู่ในใจ ไม่ใช่ยูโตะหรอกที่ปิดเครื่อง...ไอ้ยาบุต่างหาก ก็โทรศัพท์เครื่องที่พยายามจะโทรหามันอยู่ในกระเป๋าของมันนี่...

                   "อุ้ย!"เสียงเล็กๆ อุทานขึ้นอย่างตกใจ ก็จะอะไรเสียอีก อยู่ๆ ร่างสูงทางด้านซ้ายก็ใช้แขนมีพลังสองข้าง รวบกายเด็ก ของเธอเข้าไปกอดเสียแน่น "ย...ยูยะคุง จะ...ทำอะไร"

                   "ไอ้เหี้ยยูยะ อย่าเล่นไม่เข้าท่า ปล่อยยูริ!!!"นาคายาม่า ยูมะ หันมาเห็นพอดี ทำท่าจะกรูเข้าไปหา แต่แล้ว...

                   "เฮ้ย พวกมึง จับไอ้ตัวดีนี่ไว้เลย เกะกะชิบ แม่งเดินมาด้วยกูเลยจีบน้องเค้าไม่ได้เลยเนี่ย"ยูยะสลัดมาดเจ้าชายแสนสุภาพเมื่อครู่ทิ้งไปแบบไม่เหลือชิ้นดี ยูริสงสัยว่ายูยะคุยกับใคร แต่ความสงสัยนั้นก็มลายหายไปหมด เมื่อเห็นนักเรียนชายอีกสี่คนที่วิ่งออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้

                   ร่างของยูมะถูกล็อกเอาไว้สองข้างโดยเด็กผู้ชายสองคนในนั้น คนหนึ่งผิวขาว จำได้ว่าเรียนอยู่ห้องข้างๆ เหมือนจะชื่อริวทาโร่ ส่วนอีกคนเธอไม่รู้จัก คิดว่าน่าจะเป็นพวกรุ่นพี่

                   "ย...ยูยะคุง นี่มันอะไร?"

                   "โอ๋ๆ ไม่ต้องกลัวนะครับ แค่กำจัดตัวเกะกะเอง"

                   "ยูมะเป้นเพื่อนฉันนะ จะทำอะไรยูมะ??"ยูริดิ้นยุกยิกอ้อนวอนให้ปล่อย ถ้ายูโตะมาเห็นเธอตอนนี้ต้องโกรธแน่ ยูยะเริ่มรำคาณ ดิ้นอยุ่ได้ รู้ทั้งรู้ว่าแรงสู้เขาไม่ได้ก็ยังดิ้นเอาๆ จึงจัดการยกร่างบางขึ้นมาอุ้มพาดบ่าในท่าแบกกระสอบทราย "อ้าย! ยูยะคุง ปล่อยฉันลงไปนะ"

                   "คนสวยอย่าโวยวายสิครับ มันหนวกหู"พูดจาเชิงตำหนิเล็กน้อย แล้วใช้มือตีลงไปแรงๆ ที่บั้นท้ายสวย

                   "ไอ้เหี้ย! ปล่อยแฟนเพื่อนกูลงเดี๋ยวนี้นะ"

                   "เอาตัวมึงให้รอดก่อนเหอะ ไอ้คนทรยศ"ยูยะพูดด้วยสายตาเย้อหยั่น ก่อนจะอุ้มร่างเล็กๆ เดินกลับเข้าไปในโรงแรม เปิดประตูเข้าไปในห้องน้ำสตาฟที่ค่อนข้างจะใหญ่และสะอาดพอสมควร "ที่นี่เป็นใช้ไ้ด้เน๊อะ"

                   "ย...ยูยะคุง อ๊าาาาา"ร่างเล็กถูกเหวี่ยงลงมานอนกับพื้นกระเบื้องอย่างไม่ยัยดี ตามมาด้วยสองแขนกดเอาไว้ "จ...จะทำอะไรฉัน อย่านะ ยูยะ..."

                   "อยู่เงียบๆ ไม่งั้นพี่จูบนะครับ"

                   "ไม่...ไม่ อุ๊บ...!"ยูริพยายามหันหน้าหนี แต่ร่างสูงก็จับหันกลับมาประกบปากจนได้ แต่ก็ยังไม่วายจะดิ้น ยูริไม่ชอบให้ใครมาขืนใจแบบนี้ "ออกไปนะ ไอ้คนเลว!! นายไม่มีสิทธิ์!"

                   "เฮ้ย! กูชักโมโหแล้วนะ เดี๋ยวก็ตบให้หัวหลุดเลย หยุดดิ้นสักทีดิ๊"

                   "เอาเลย ตบเลย!! ตบให้ตาย ฉันก็ไม่ยอมให้นายทำอะไรฉันหรอก!!"

                   "แล้วใครขออนุญาตจากเธอไม่ทราบ?"ร่างสูงประกบริมฝีปากลงมาอีกรอบ ยูริหลับตาแน่น พยายามดิ้นหนี แต่ไม่เป็นผล อยากจะกัดลิ้นคนตรงหน้าที่ชอนชัยเข้ามาคว้านในปากของเธอให้ขาดไปเลย แต่ยูริไม่ใจร้ายพอจะสร้างความเจ็บปวดให้ใครๆ ขนาดนั้น

                  จูบที่ไม่แฝงความรู้สึกใดๆ ดำเนินไปอย่างรุนแรง ยูริหายใจไม่ออกจะขาดใจอยู่แล้ว สองมือก็ถูกกดเอาไว้กับพื้น พยายามดิ้นแค่ไหน ก็ไม่ได้รับความปราณีเลยสักนิด...ยูโตะ...ช่วยยูริด้วย เวลาแบบนี้ยังทิ้งฉันไว้คนเดียวได้ยังไง...

                   ริมฝีปากผละออกไป ยูริสำลักอากาศ ไอคอกแคกอย่างทรมาณ เจ้าตัวเล็กหมดแรงไปกับการพยายามที่จะเป็นอิสระ ทาคากิ ยูยะปลอยมือข้างหนึ่งของยูริเพื่อปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออก เมื่อมือข้างหนึ่งเป็นอิสระก็ไม่รอช้า ใช้มือเล็กๆ ออกแรงผลักร่างสูงออกห่างและพยายามลุกหนี แต่ตัวแค่นี้จะทำอะไรได้? ยูยะจับขายูริกระชากจนล้ม และลากกลับมาที่เดิม

                   "อย่าฤทธิ์เยอะสิครับคนสวย หนีไปไหนไม่พ้นหรอก ฝั่งพี่มีกันตั้งห้าคน ฝั่งน้องมีแค่น้องกับเพื่อนแฟนน้องเองนะ เอ๊ะ...? ว่าแต่คุณแฟนไปไหนเอ่ย?"

                   ประโยคนี้ทำให้เจ็บแปล้บเข้าที่หัวใจ ยูโตะ...ฮือ...คนใจร้าย ทำไมถึงไม่รีบมาช่วยยูริ เค้าจะเป็นของใครก็ไม่สนอย่างนั้นเหรอ?

                   "ปล่อยนะ!! ฉันจะไปหายูโตะ"

                   "รู้เหรอว่ามันอยู่ไหน เอ๊ะ อีนี่ บอกว่าให้อยู่นิ่งๆ!"ยูยะขึ้นคร่อมแล้วจับสองมือเล็กๆ กดไว้เหนือหัว "เฮ้ย พวกมึงอะ จัดการให้ห่ายูมะเสร็จก็รีบๆ หน่อยดิวะ น้องเค้าตัวเล็กแต่ฤทธิ์เยอะชิบหาย กูจะถอดเสื้อยังถอดไม่ได้เลยเนี่ย!"

                    ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกหลังจากยูยะตะโกนไปได้ไม่นาน ยูริแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง...นคายาม่า ยูมะ ถูกลากเข้ามาในห้องน้ำในสภาพแทบจะกึ่งหลับกึ่งตื่น รอยฟกช้ำเต็มตัวไปหมด คนพวกนี้ทำรุนแรงกับยูมะถึงขนาดเลือดตกยางออกขนาดนี้ ใจร้ายที่สุด...

                    "ไอ้เหี้ยนี่ อุตส่าห์ไปหาเก้าอี้กับเชือกมาให้ตัวประกันนั่ง ยังจะมาเร่งพวกกูอีก เดี๋ยวก็ซ้อมอีกคนหรอกมึง"เด็กหนุ่มตัวสูงที่สุดเอ่ยกับยูยะที่นั่งยักคิ้วให้

                     ร่างของยูมะถูกจับไปนั่งบนเก้าอี้ไม้ที่น่าจะไปขนมาจากลอบบี้ ตามด้วยเชือดเส้นหนา มัดติดกับเก้าอี้เหมือนในหนังยากูซ่าไม่ผิดเพี้ยน ยูมะลืมตาึขึ้นมาช้าๆ สบตาเธอพอดี

                     "ยูริ!!!"ยูมะแทบไม่เหลือแรงแล้ว สะบักสะบอมขนาดนั้นยังอุตส่าห์เป็นห่วงเธอ ไม่เหมือนใครบางคนที่ตอนนี้อยู่ไหนก็ไม่รู้ ยูริเกลียดยูโตะแล้ว!! "สัด!! ปล่อยยูรินะโว้ย"

                     "ไอ้เหี้ย กูต่อยมึงอีกรอบดีมะ พูดมาก มึงอะ นั่งเฉยๆ ก็พอ"

                     "ปล่อยยูมะนะ!! ที่อยากได้คือตัวเค้าไม่ใช่เหรอ ยูมะไม่เกี่ยวสักหน่อย!"

                     "ปล่อยมัน มันก็มาเกะกะสิครับ ยูริถ้าไม่อยากให้พวกพี่ทำอะไรมันมากไปกว่านี้ก็อยู่นิ่งๆ เถอะนะ"ยูยะค่อยๆ เอื้อมมือไปปลดซิบกางเกงของยูริ แน่นอนว่าเจ้าตัวเล็กไม่ยอมง่ายๆ แน่

                     "อ๊า อย่า ไม่เอานะ ไม่เอา!!"

                     "อยู่นิ่งๆ สิจ๊ะน้องสาว ดูโน่นๆ"ยูยะชี้ให้ยูริให้ไปมองยูมะที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ที่่คอของยูมะถูกจ่อด้วยมีดขนาดพกพา ยูริเม้มปากแน่น "ถ้าน้องไม่ยอม...มันตาย"

                   เอาชีวิตคนอื่นมาประกันแบบนี้ยูริจะทำอะไรได้...?

                   กางเกงตัวปัญหาถูกกำจัดไปให้พ้นทาง ยูมะมองร่างของยูริที่กำลังถูกย่ำยีแล้วกัดฟันกรอด...เขาอยู่ตรงนี้...อยู่แค่นี้แท้ๆ แต่กลับช่วยอะไรไม่ได้! อ่อนแอที่สุด!! แค่แฟนเพื่อนยังปกป้องไม่ได้ ถ้าเกิดตัวเองมีแฟน จะไปปกป้องแฟนได้ยังไง?

                      "ยูริไม่ต้องห่วงฉัน! อย่าให้มันทำอะไรนะ!! อ้ากกกก"ปลายมีดจิ้มจึกเข้าให้ที่คอ ทำให้เกิดรอยแผล รอยเลือดใหลลงมาตามข้างคอ ทำให้ยูริรู้ว่าที่วาจะปาดคอคงไม่ใช่แค่การขู่หรือล้อเล่นอีกต่อไป

                      กางเกงในของยูริถูกถอดออก ตามด้วยเรียวลิ้นของร่างสูงที่ล้วงทลวงเข้าไป ยูริดิ้น บิดไปตัวไปอีกข้าง แต่กลัวยูมะจะถูกทำอะไรเลยไม่กล้าทำรุนแรงกับอีกฝ่าย...

                      "โอ้ย! หนีอยู่ได้ พวกมึงอะ ซักคนดิ๊ มาจับไว้หน่อย"ยูยะเริ่มเรียกร้องขอตัวช่วยเพราะเบื่อจะทนกับคนน่ารักชอบเล่นตัว

                      "มาๆ สงสาร กูเองๆ"ริวทาโร่เป็นฝ่ายอาสา เด็กหนุ่มเดินจับยูรินั่งขึ้นแล้วลอกแขนเอาไว้ด้านหลัง "เหี้ย มามองใกล้ๆ แล้วน่ารักชิบหาย"พูดไม่พอยังคลอเคลียลิ้นไปตามใบหู...เรียวความเสียวซ่านเล็กน้อยให้กับคนตัวเล็ก บวกกับทั้งกำลังถูกเลียช่องทางข้างหน้าอยู่ด้วยแล้ว...

                      "อ..อ๊ะ อย่า...อ๊าาาา ได้โปรด อื้ออออ อย่าฮือออ ยูโตะ...ช่วยฉันด้วย..."

                      "ไอ้ริวมึงปิดปากน้องเค้าไว้ดิ เชี่ย ครางอย่างเดียวกูก็ชอบหรอก แ่ต่ครางไป เรียกชื่อคนอื่นไปกูรับไม่ได้ว่ะ"ยูยะเงยหน้าขึ้นมาพูดกับเพื่อน ริวทาโร่ไม่ขัดแม่แต่คำเดียว...เอียงคอมาจูบประกบปากคนตัวเล็กไม่ให้พูดได้ซักคำ....

                      "อื้ออออ อื้อ...อื้ออออ"หลุดออกมาแต่เสียงครางจริงๆ ยิ่งฟังยิ่งอยาก แม้แต่ริวทาโร่ที่เพิ่งจะเ้ข้ามามีส่วนร่วมก็ยากจนไ้อ้น้องชายแข็งตึงคับเป้ากางเกงหมดแ้ล้ว

                     หยาดน้ำตาใส ใหลลงอาบแก้ม ยูริทำอะไรไม่ได้แล้วนอกจากร้องไห้คร่ำครวญ แรงหรือก็มีน้อยกว่า โดนทำขนาดนี้ เรี่ยวแรงยิ่งหายไปหมด...ขัดใจอะไร ยูมะก็มีแต่จะเป็นอันตราย ยูิริจะทำยังไงดี?

                     "ยูริ!!! ไอ้สัด ปล่อยแฟนเพื่อนกู มึงไม่เห็นเหรอแฟนเพื่อนกูร้องไห้แล้ว!!!"ยูมะเห็นเข้าก็ทนไม่ได้เหมือนกัน ห้าคนฟัง ฟังแล้วนึกขำในใจ แล้วใครสนละวะ? ใครจะร้องไห้มันเี่กี่ยวอะไรกับพวกเขา ที่น่าำขำก็คือ แฟนมันก็ไม่ใช่ จะมาห่วงอะไรขนาดนี้

                     "มึงนี่รักเพื่อนดีจริงวะ? เออ ดีเลย กูรู้และจะให้มึงทำอะไร"ยูยะเงยหน้าขึ้นมามองยูมะแล้วยิ้มเหยียดมุมปาก "ไอ้เหี้ยริวนี่มึงก็ดูดมันส์เลย พอๆๆ"บอกให้เพื่อนหยุด ริวทาโร่เหมือนจะยังเสียดายอยู่นิดๆ ยูริหอบหายใจกระชั้นชิด ไม่รู้อีกฝ่ายจะทำอะะไรเธออีก "ไอ้ยาบุ มีถอดกางเกงไอ้ยูมะดิ๊"

                     "ถอดทำไมวะ ถอดของกูดิเหี้ย นั่งดูมึงจนเงี่ยนจะแย่และ"

                     "มึงเื่ชื่อกูก่อนได้มะ เดี๋ยวไม่หนุก"ยูยะย้ำอีกรอบ กางเกงของยูมะถูกถอดออก รวมทั้งชั้นในก็เ่ช่นกัน...เผยให้เห็นเกนกายแข็งแกร่ง ที่เริ่มจะตั้งชั้นขึ้นมา ไม่แปลก...ถึงจะเป็นยูมะ แต่ก็ยังเป้นผู้ชาย ให้มามองภาพแบบนี้ย่อมเกิดอารมณ์ ร่างของยูริถูกอุ้มมานั่งคุกเข่าตรงหน้ายูมะ ตอนแรกยูริก็ไม่เข้าใจ แต่... "เอ้า! น้องครับ อมให้มันหน่อยดิ"

                     "พ่อมึงดิสัด! ยูริอย่านะ!!!"ยูมะรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดพยายามดิ้นให้หลุด แต่เชือกก็ทั้งหนา บวกกับมือของไอ้พวกเลวพวกนี้ยึดไว้อีก

                     "เร็วๆ ดิ กูบอกให้มึงอมของมัน"

                     "ไม่! เค้าไม่อม"ยูริหันหน้าหนี ยูริจะทำแบบนั้นได้ยังไง ก็นี่มันเพื่อนของยูโตะ...

                     "อีนี่ พูดไม่รู้เรื่องไงวะ!!"ผมของยูริถูกจิกอย่างรุนแรงโดยผู้ชายตัวสูงอีกคน แล้วกดลงเข้ากับแกนกายของยูมะ ยูริปฏิเสธอะไรไม่ได้เลย...ศรีษะของยูริถูกกระชากขึ้นลงหลายครั้ง...ใช่ว่ายูมะจะอยากให้ทำแบบนี้ เด็กหนุ่มเบือนหน้าไปทางอื่น อยากจะร้องไห้นักหนา แล้วเขาจะเอาหน้าที่ไหนไปเจอไอ้ยูโตะมัน?

                     "เสียวดิมึง ไม่ต้องเก็บหรอก ครางก็ได้ กูไม่ได้ว่ามึงนี่ ฮ่าๆๆๆ"ยูยะหัวเราะเสียงดัง "ไอ้ฮิกนี่มึงก็จิกเอาๆ เบาๆ กะน้องเขาหน่อยดิ๊"

                     "แม่ง ของไอ้ยูมะแม่งใช่เล่นเลยว่ะ ใหญ่กว่าของมึงอีก ริวทาโร่ เห็นก้างๆ นึกว่าจะไม่มีน้ำยา ที่ไหนได้ ซ่อนคมเว้ยเฮ้ย"ฮิคารุพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทะเล้น มือข้างนึงใ้ช้กดหัวยูริ ส่วนอีกข้าง ค่อยๆ ปลดซิบกางเกง ให้แกนกายที่แข็งขึงภายใต้ร่มผ้าได้ออกมาสูดเอาอากาศบริสุทธิ์ข้างนอก

                    มือเล็กๆ ของยูริถูกดึงให้ไปสัมผัสกับแกนกาย แล้วบังคับให้รูดขึ้นลง ฮิคารุส่งเสียงซี๊ดในลำคอ แล้วหันไปยักคิ้วให้ยูยะ...ขอกูมีความสุขก่อนมึงแล้วกัน ไอ้เพื่อนยาก

                    ริวทาโร่เห็นมียูริยังว่างอีกข้างก็เดินเข้าไปทำบ้าง โดยใช้สองแขนประคองร่างบางเอาไว้ เพราะตอนนี้ยูริไม่มีมือเอาไว้คล้ำตัวเองแล้ว

                   น้ำสีขาวขุ่นจากร่างกายของยูมะ แตกคาปากของยูริ แต่มือที่บังคับกดหัวก็ยังไม่หยุดให้ดูดต่ออยู่ได้

                   "อื้อออออออ อื้อ...อื้อออ อึก...อึ๊กกกกกกก"ยูริสำลักน้ำเงี่ยนไอคอกแคกอยู่ในลำคอ ยาดน้ำเหนียวๆ ใหลออกมาจากปาก หยดลงบนพื้น ยูริไม่อยกมองสภาพตัวเองตอนนี้เลย...อยากหายไป...หายไปจากโลกนี้ ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว

                   ยูยะสอดนิ้วเข้ามาในช่องทางข้างหน้าของคนตัวเล็ก โดยมีร่างสูงเจ้าของชื่อยาบุมาทะลุทะลวงอีกแรง ส่วนเคย์โตะก็สอดนิ้วกระแทกเข้าออกับช่องทางข้างหลัง นี่ยูริกลายเป็นอะไรไปแล้ว?

                   "อื้ออออ อื้อออออ อึก....ฮึก....อืออออออ"ร้องไห้จนจะไม่มีน้ำตาให้ร้องอยู่แล้ว ในใจคร่ำครวญร้องหาแต่คนรัก ยูโตะ...จะรู้บ้างไหมว่ายูริเป็นยังไงตอนนี้

                   "เย็ดดดด มึง ดูน้ำน้องเค้าดิ"ยูยะอุทานขึ้นมา "สัด เยอะชิบหาย กุใส่เลยได้มะ?"

                   "มึงอะเร็วๆ เลย รีบทำรีบเสร็จ คนอื่นเค้าจะได้ต่อ"เคย์โตะเร่ง

                    แกนกายแข็งขึงของยูยะ ถูกสอดเข้ามาในร่องนั้น ยูริครางอยู่ในลำคอ ก่อนจะบิดตัวด้วยความเสียวซ่าน

                   ฮิคารุดึงหัวของยูริออกจากแกนกายของยูมะ ยูริถุยน้ำเงี่ยนในปากลงไปที่พื้น

                   "เฮ้ย ไอ้ยาบุ ตรงนี่ว่างเว้ย ไอ้ยูมะแม่งเสร็จแล้วว่ะ ฮ่าๆๆๆ"ฮิคารุกวักมือเรียกเพื่อนที่ตอนนี้ว่างงานให้มาตรงนี้ ยาบุหาได้รอช้าไม่ เดินมา ลากเข้าอี้ที่ีมียูมะนั่งออกไปข้างๆ แล้วจ่อแกนกายเข้าปากยูริ

                   "อมให้เหมือนไอ้ยูมะนะครับ ไม่งั้นพี่จับกดหัวอีกนะ อยากโดนจิกผมเหรอ...?"ฮิคารุขู่ด้วยน้ำเสียงทะเล้นๆ ถึงจะพูดแบบนั้น ยูริก็ไ่ยอมอมอยู่ดี...

                   "อมๆ ไปดิวะ! เดี๋ยวก็เอาให้เลือดท่วมหรอก อีนี่"ยูยะกระแทกแกนกายแรงขึ้นกว่าเก่า

                   "อ๊ะ...อ๊าาาาาาา อ๊าาาา หยุด...หยุดเถอะ อื้ออออ เค้า...เค้าไม่ไหวแล้ว อ๊าาาาาา"

                   "สาดดดดดด มันชิบหาย อูยยยยย"ยูยะซี๊ดปากไปกระเด้าไป ไม่ผิดหวังที่ลงทุนไปจีบถึงที่

                   ยาบุใช้มือกดหัวของยูริเข้ากับแกนกายของตัวเอง

                   "ไอ้เคย์โตะ มึงรอก็เสียเวลา ช่วยตัวเองไปก่อน แล้วก็เสียบข้างหลังดิมึง ยังว่างอีกรูไม่ใช่เหรอ?"ยาบุตะโกนหาเพื่อน เคย์โตะยักใหล่

                   "ยูยะแม่งบังเนี่ย มึงลงไปนอนข้างล่างดิ๊ กูจะเีสียบข้างหลัง"

                   "เออๆ เหี้ย เรื่องมากนะพวกมึงเนี่ย"แกนกายของยูยะถูกดึงออกไปช้าๆ ร่างสูงค่อยๆเลื่อนตัวลอดขาสองข้างของคนตัวเล็กไปอยู่ภายใต้ร่างของยูริ แล้วค่อยๆ ยืดหน้ามาดูดเลียหัวนมดอกเห็ด ขบเม้มเสียเจ้าตัวเล็กเจ็บไปหมด แกนกายเสียบเข้ารูเดิมแล้วกระเด้าเข้าออก สนองความอยากของตัวเอง...

                   ช่องทางข้างหลังก็ถูกแทงเอาๆ เหมือนยูริเป็นแซนวิช...ทำกับยูโตะ่คนเดียวก็เหนื่อยแล้ว นี่ถูกทำทีเดียวห้าคน...เหมือนร่างกายจะถูกฉีดเป็นชิ้นๆ

                   "อื้อออออ ฮึก อื้ออออ ไอ้ไอ๋แอ้ว(ไม่ไหวแล้ว) อืออออ ไอ้โอด(ได้โปรด) อ่า อำ(อย่า ทำ)...อื้ออออ ฮึกกกก อื้อออ"

                     ปัง!!!!!!!!!!!

                   เสียงถีบประตูด้วยแรงอันไม่น่าเชื่อ ดังขึ้นมาเรียกความสนใจของทุกคนให้หันไปมอง

                     ปัง!!!!!!!!!!!

                    ปังที่สอง ประตูหลุด และล้มลงมา...

                   "ไอ้สารเลวที่ไหนแม่งฉุดเมียกู!!!!!!!!!"

======================

โอ้ยยยยยยยยย

หื่นไปมั้ยชั้นเนี่ย>

มาอยู่ญี่ปุ่นได้เรียนรู้อะไรเยอะแยะ

ล่าสุดเพิ่งไปนั่งดูวีดิโอคอเลคชั่นพี่อาโออิกับเพื่อนข้างห้องมา

อู้ยยยย เอามาเป็นแนวทางเขียนฟิคเลย

(อย่าตกใจค่ะ สำหรับวัยรุ่นญ๊่ปุ่นเป็นเรื่องธรรมดาม๊ากกกก

แต่ผู้หญิงดูนี่ไม่ค่อยธรรมดา เพื่อนตกใจเลย

ไม่คิดว่ากิจะหื่นกว่าคนญ๊่ปุ่น55555

สรุปว่าคอมนี่ก็ขอยืมมาถาวรเลยค่ะ เอามานั่งพิมนี่ห้องวันนึง

เค้าก็ไม่ได้ว่าอะไรเน๊อะ ใจดีจริงจัง5555

ขอบคุณนะค๊ะ จิโกะซังห้องข้างๆ(ลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น)

เดี๋ยวจะมาต่อนะคะ ไม่ไหวแล้ว ง่วงเหลือเกิน= =

=======================

สารบัญ ของChapter ต่างๆ กิจะทำไว้ใน Chapter 1 ที่เดียวนะคะ เพราะขี้เกียจทำให้ครบทุกอัน

ตามไปดูได้ลิงค์นี้ อยู่ตรงด้านล่างสุดของChapterค่ะ

Chapter 1 : http://nakachiiz-hsj.exteen.com/20100326/fic-nc-nakachiiz-chapter1 

 แหมๆๆ มันแบบว่า...

พักนี้น้องมิเค้ายัดเยียดทาคาชี่ให้บ่อย เริ่มจะติดเข้าแล้ว

แต่แน่นอนว่า สำหรับกิ นาคาชี่ เจ๋งสุด! 555

แต่ก็น๊า...นานๆ ทีก็อยากจะลองเปลี่ยนๆ ดูบ้าง

บวกกับเริ่มจะคลั่ง ยูยัน

อิมเมจBad boy สเปกสุดๆ!!!!>o<

หนนี้ก็เลยมาเขียนฟิคชอต แน่นอนว่า ชิชี่ยังเป็นผู้หญิงอยู่นะ

เพราะกิไม่ค่อยถูกกับการเีขียนNCชาย-ชาย(แน่นอนถ้าอ่านน่ะอีกเรื่องนึง55)

เนื่องจากมันเปงฟิคชอต เลยจะพยายามเขียนให้จบภายในหน้าเีดียว

ก็เลยอาจจะยาวๆ ซักหน่อย ฝากด้วยนะคะ

อ่าน+เม้นท์ เป็นกำัลังใจให้ด้วยนะค๊าาา

สนใจฟิคชอตคู่อื่น โพสบอกไว้ได้นะคะ

ถ้ามีอารมณ์หื่นมะไหร่ จัดให้โล๊ดดด ไม่จำเป็นต้องเป็นคู่ของ ชี่ก็ได้

คู่คนอื่นในJUMPลองขอมานะคะ(เอาเฉพาะในJUMPนะ กิไม่ค่อยรู้จักอ่า)

Special Chapter[Takachiiz] 

              ทั้งๆ ที่ยังปิดเทอมอยู่แท้ๆ...แต่กลับกับคับให้เรียนพิเศษ ติวเตอร์ เรียนเอาๆ เมื่อไหร่จะมีชีวิตที่มีอิสระเหมือนเด็กผู้หญิงวัยรุ่นแบบปกติสุขซักทีนะ? ชิเน็น ยูริ เฝ้าถามตัวเองด้วยคำถามเดิมมาตลอดเวลาตั้งแต่ขึ้นม.ต้น จวบจนปัจจุบันนี้เธออยู่ม.ปลายปีสองแล้ว ก็ยังหาคำตอบของคำถามนี้ไม่ได้เลย...

              พอขึ้นมัธยมแ้ล้ว แทนที่จะได้มีความสุขกับการเที่ยวเล่นสนุกกับเพื่อนๆ ดูหนัง ร้องคาราโอเกะ หรือมีแฟนเหมือนใครๆ เขา กลับต้องมาตั้งใจกับเรื่องเรียนที่ไม่เคยชอบหรือสนุกกับมันเลยสักนิด...ถ้าเพียงแค่เสาร์-อาทิตย์เรียนพิเศษเช้าจรดเย็น เธอก็คิดว่าเธออาจจะพอรับได้ แต่เล่นพาหาที่เรียนแทบทุกวันแบบนี้ ใครจะไปทนไหว? ชีวิตวัยรุ่นน่ะ...เป็นช่วงเวลาที่สนุกที่สุดไม่ใช่เหรอ? หลังจากเรียนมัธยมจบแล้วก็ต้องคิดเรื่องเรียนต่อ อ่านหนังสือ แล้วก็ต้องเรียนๆๆๆๆๆๆ โดยจะไม่มีคำ่ว่า 'เล่นสนุก' อีกแล้ว

                ...ในระหว่างที่เรียนม.ปลาย ฉันก็อยากมีแฟนเหมือนกันนะ...

               เป็นสิ่งที่ยูริคิดมาตลอด...แต่ก็คงได้แค่คิดล่ะนะ

               "ชี่! วันนี้ไปดูหนังกันไหม? โอ๊ะโอ๋...ฉันลืมไป นักเรียนดีเด่นต้องไปติวเตอร์นี่นาาาา ฮ่าๆๆๆ"ก็รู้ๆ กันอยู่ว่ายูริไม่ชอบ แต่ก็ล้อกันได้เช้าเย็น...พวกเด็กผู้ชายห้องนี้นี่ไม่ไหวเลย

               "หนวกหูน่า! ฉันอยากจะไปตายล่ะ!"ยูริพูดพลางทำแก้มป่อง มือเอื้อมไปคว้ากระเป๋านักเรียนแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินออกไปจากห้องทันที...

               จริงๆ แล้วชิเน็น ยูริเป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารักมากๆ ในระดับหนึ่งเลยทีเดียว แต่ไม่มีใครรู้ว่าเป็นเพราะอะไร...ทั้งๆ ที่เธอออกจะน่ารักขนาดนี้ แต่เด็กผู้ชายในห้องกลับไม่มีใครสนใจ...สำหรับยูริแล้ว...คำตอบมันอยู่ในใจ และรู้ดีอยู่แล้ว...

                เพราะเอาแต่หมกมุ่นกับการเรียนน่าเบื่อแบบนี้...ก็เลยไม่มีใครคิดว่าฉันน่ารักเลยสักคน...

                "เมื่อนำตรงนี้ มาบวกกันแบบนี้ ก็จะสามารถถอดรากตรงนี้ได้ และแทนค่าลงไปในสูตร..."อาจารย์ก็สอนไป นักเรียนผู้ถูกบังคับก็ได้แค่เรียนไป...โจทย์ตรงหน้าเหมือนเป็นแค่อากาศธาตุลูกกะตาจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่ ยอมรับว่าช่วงนี้เหนื่อยจริงๆ เหนื่อยมากไหนจะการบ้านที่โรงเรียน แล้วนี่อะไร...

                 ...เรียนไปที่ละขั้นที่โรงเรียนก็น่าจะพอแล้ว ทำไมต้องให้มาหาที่เรียนหลักสูตรล่วงหน้าด้วย? เธอเองก็เพิ่งจะอยู่ม.ปลายปีสอง ให้มาเรียนหลักสูตรเตรียมเอ็นทร้านส์เสียตั้งแต่ตอนนี้ คิดจะบังคับกันไปถึงไหน?...

                 ยูริเกือบจะหัวทิ่ม ฟุบหลับคาโต๊ะไปแล้ว ถ้าไม่ถูกขัดจังหวะด้วยเีสียงเปิดประตูและเสียงลุกพรวดพราดจากเก้าอี้ของนักเรียนคนอื่นๆ...นักเรียนคนอื่นเก็บของ และเริ่มพากันทยอยออกจากห้อง ผิดกับยูริ ที่แม้แต่เก็บของยังไม่คิด เธอไม่อยากเดินออกไปจากห้องนี้ เพราะถึงเดินออกไป ก็ต้องไปเรียนภาษาอังกฤษต่ออยู่ดี อยากจะโดดเรียนให้ัมันรู้แล้วรู้รอด แต่ก็ไม่รู้จะโดดไปที่ไหน ที่สำัคัญ...ไม่รู้ว่าจะไปกลับใคร...

                 เหลือบไปมองตรงหลังห้อง...ยูริก็รู้ว่าไม่ไ้ด้มีแค่เธอคนเดียว ที่นั่งแช่อยู่ในห้องไม่ยอมเดินออก...แ่น่นอน เธอจะออกเมื่อไหร่ก็ได้ เพราะนี่มันรอบเรียนสุดท้ายของที่นี่ เว้นเสียแต่ว่าเขาจะปิดตึก ซึ่งนั้นก็ตั้งห้าุทุ่ม เมื่อรู้ตัวว่าีมีเพื่อนนั่งอู้เป็นเพื่อน เธอก็เลยไม่คิดจะลุกไปไหน...

                 เขาเป็นเด็กหนุ่มร่างสูง คิดว่าน่าจะอายุมากกว่าเธอ...ผมสีน้ำตาลเข้มซอยเป็นทรงสวยดูเท่ รับกับผิวสีแทนของเขาได้ดีไม่น้อย ยูริหันหันหน้าไปมองหน้าเขาช้าๆ แต่พออีกฝ่ายสบตากลับมา ก็รีบหันควับกลับมาทางเดิม...

                  ...ล...หล่อเป็นบ้า>

                 นึกชมอยู่ในใจ แต่ก็เพียงแค่ชมเท่านั้น ยูริไม่ได้คิดอะไรเลย...

                เสียงเลื่อนเก้าอี้ดังขึ้นมาจากหลังห้อง หันกลับไปมองด้วยความสนใจ แต่ก็พบว่าร่างสูงนั้นหิ้วกระเป๋าและเดินออกมาจากที่นั่งเีรียบร้อยแล้ว...ตอนแรกนึกว่าจะมีเพื่อนมานั่งอู้ด้วยกัน ทิ้งไว้คนเดียว เธอจะไปกล้าอยู่ได้ไง มันน่ากลัวนะ!

                 ยูริหันกลับมาทางเดิม ก้มหน้างุดแล้วแอบถอนใจเบาๆ ถ้าอีกฝ่ายเดินออกไปจากห้องเืมื่อไหร่ เห็นทีเธอก็คงจะต้องไปบ้างแล้ว...ไม่อยากไปเลยแฮะ...

                 ครืดดด

                 เป็นเสียงเลื่อนเก้าอี้ตัวข้างๆ นี่ทำให้จิเน็น ยูริสะดุ้ง แล้วหันไปมองทันที...

                 เด็กหนุ่มที่เคยนั่งอยู่หลังห้อง ย้ายมานั่งลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆ เธอ ยูริมองหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตางุนงง  อีกฝ่ายเหล่ลูกตาัหันมามองเธอแวบหนึ่ง แล้วก็หันไปสนใจกับโทรศัพท์มือถือในมือของตัวเองต่อ...ยูริเป็นคนพูดไม่เก่งถึงอยากจะเปิดประเด็นถามก็คงไม่กล้าพอ...

                 "เออ..."ยูริอ้ำอึ้งตะกุกตะกัก ร่างสูงปิดฝาโทรศัพท์ในมือแล้วแลต่ำลงมามองร่างเล็กๆ ด้วยสีหน้านิ่งๆ

                 "ทาคากิ ยูยะ"อยู่ๆ เขาก็พูดขึ้นมา แน่นอนว่ายูริต้องงงอยู่แล้ว คนตัวเล็กกระพริบตาปริบๆ บนใบหน้ามีเครื่องหมายเควชั่นมาร์กลอยโคจรวนไปมารอบทิศ ร่างสูงถอนหายใจให้กับความซื่อ(บื้อ)ของคนเข้าใจยาก แล้วพูดย้ำอีกรอบ "ฉันชื่อทาคากิ ยูยะ แล้วเธอ?"

                 "เอ๋...อ๊ะ จ...จิเน็น ยูริ"

                 "ยูริเหรอ? ขออีเมลแอดเดรสหน่อย"ร่างสูงเปิดฝาโทรศัพท์เครื่องสีขาวขึ้นมาอีกครั้ง แล้วทำท่ากดอะไรสองสามที แน่นอนว่ายูริก็ยังคงไม่เข้าใจ...

                "ฮะ???"ยูริเผลออุทานออกมาเสียงหลง นี่มันอะไรกัน? จู่ๆ ก็มีคนหล่อราวกับเพิ่งตกลงมาจากสวรรค์ชั้นดาวดึง มาขออีเมลแอดเดรส ไอ้ดีใจมันก็ส่วนหนึ่ง แต่ความงงมันมีมากกว่าเยอะ จนตอนนี้สีหน้ามีแต่เครื่องหมายอะไรเอ่ย มากกว่าสีหน้าบ่งบอกความดีใจซะแล้ว...

                 "บอกมาสิ...หรือจะไม่ให้?"สีหน้าที่ดูเหมือนดุๆ นั่นทำให้คนตัวเล็กรู้สึกผวานิดหน่อย...

                 "อ๊ะ เปล่า..."ยูริหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาบ้าง ทั้งคู่่จัดการแลกอีเมลกันเสร็จสรรพ แน่นอน...ว่ายูริก็ได้อีเมลของอีกฝ่ายมาด้วย...

                  "คืนนี้จะส่งข้อความไปหา ไปและ บาย~"เข้ามาทำให้งง แล้วก็จากไป...เฮ้ย!! เดี๋ยวสิ! อธิบายอะไรสักนิดก็ไม่มี จู่ๆ ก็หยิบกระเป๋า ลุกยืนแล้วทำท่าจะเดินออกไปจากห้องแบบนี้เนี่ยนะ!!???

                 "เอ๊ะ???"เสียงอุทานคราวนี้หลงมากกว่าคราวก่อนเสียอีก จนร่างสูงหยุดยืนตรงหน้าประตู แล้วมองกลับเข้ามา...

                 "ยังไม่เข้าใจอีกเรอะ? นี่ฉันกำลังจีบเธออยู่ไง..."ปิดท้ายถ้อยคำสั้นๆ กระทัดรัด แต่ไม่ได้ใจความเอาไว้...แล้วเดินออกไปเงียบๆ ทิ้งความสงสัย กับความไม่เข้าใจเอาไว้ให้แบกถือจนหนักบ่า...

                     ...จ...จีบ!!?...

                แล้วก็ยูริก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ทีว่าจีบน่ะหมายความว่ายังไงกันนะ? เพราะมัวแต่คิดเรื่องนี้ตลอด ก็เลยทำให้เรียนภาษาอังกฤษไม่รู้เรื่องเลย...

                ระหว่างทางกลับบ้าน ยูริหยิบมือถือขึ้นมามอง แล้วจ้องอีเมลแอดเดรสที่เพิ่งได้มาใหม่ด้วยสายตาฉงน คงจะแค่แกล้งเล่นๆ เท่านั้นแหละ จ้างให้คืนนี้ก็คงไม่ส่งอะไรมากหรอก ผู้ชายที่นึกประหลาดเข้ามาจีบผู้หญิงน่าเบื่ออย่างเธอคงจะไม่มีอยู่ในโลกนี้หรอกมั้ง...

                ยูริติดสินใจเลิกครุ่นคิดกับเรื่องไร้สาระนี้ดีกว่า...เพราะต่อให้ครุ่นคิดอะไรมากมายก็ใช่ว่าคำตอบมันจะมีให้รู้สักหน่อย...ตอนนี้ที่ต้องทำก็แค่ลืมเรื่องในห้องนั้นซะ คิดซะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น ถึงแม้เธอจะดีใจก็ตามที...

               วิ้งๆๆๆ วิ้งๆๆๆ

                เสียงข้อความเข้ามาหลังจากเก็บมือถือใส่กระเป๋าเคียงไปได้สองวิ...ในใจลึกๆ แอบหวังว่าจะเป็นเมลของเด็กหนุ่มผู้นั้น แต่พอหยิบมือถือขึ้นมามองก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงๆ

                [วันนี้มีหม้อไฟของโปรดลูกจ๊ะ รีบๆ กลับบ้านนะ ชี่]เป็นอีเมลจากแม่ของเธอนั่นเอง...

               พอกลับถึงบ้าน ยูริก็นั่งร่วมโต๊ะทานอาหารกับพ่อแม่ และพี่สาวอย่างเอร็ดอร่อย ครอบครัวเธอดูเป็นครอบครัวอบอุ่นสุขสันต์ ซึ่งก็ค่อนข้างจะรักกันจริงๆ แต่ก็มีเรื่องเรียนพิเศษนี่ล่ะที่รับไม่ได้...ทั้งๆ ที่เธออยากจะลองเอาดีในด้านการเต้น การร้องเพลง เหมือนกับพี่สาว ทำให้บางครั้งยูริก็แอบอิจฉาพี่พี่สาวสุดรักนิดๆ ที่อยากเรียนอะไรก็ได้เรียน แถมยังไ่ม่ต้องมาถูกยัดให้เรียนพิเศษวิชาการอย่างเธออีก มีแต่เรื่องน่าสนุกทำทั้งนั้น แต่...นั่นสินะ ก็ยูริสวยสง่า หุ่นดี สูงยาวขาวอวบได้ไม่เท่าพี่เขานี่...

              ตัวหรือก็เล็กนิดเดียว แค่ส่วนสูงก็ไม่ผ่านแล้ว... 

               ...ถ้าฉันไ่ม่ต้องมาหมกมุ่นกับการเรียน ทำให้ดูเป็นผู้หญิงหน้าเบื่อแบบนี้ หรือถ้าตัวสูงกว่านี้อีกสักสิบเซ็นฯ...คงจะสามารถเต้น ร้องเพลง และกล้าแสดงออกได้อย่างพี่รินะ...

               พอเห็นพี่สาวในโทรทัศน์ ประโยคนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวทุกที...นับวันยูริยิ่งจะดูถูกตัวเอง ถึงแม้จะอยู่โรงเรียนเดียวกัน แต่ยูริเลือกที่จะไ่ม่เดินไปโรงเรียนกับพี่สาว เพราะจะยิ่งทำให้รู้สึกแย่อีก...เธอรักพี่สาวของเธอมากๆ เพราะรักก็เลยไ่ม่อยากจะรู้สึกอิจฉาไปมากกว่านี้...

              ร่างเล็กกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียงเสียงสายซาวด์เบาท์ฟังเพลงจากมือถือไปพลาง เป็นเพลงช้าๆ ฟังสบายๆ ตามแบบที่ชอบ ในจังหวะที่กำลังจะเคลิ้มหลับไปนั้น...เสียงข้อความเข้าก็ดังขึ้นมาจนแทบจะสะดุ้งกลิ้งตกเตียง

               วิ้งๆๆๆ วิ้งๆๆๆ

              ยูริหงายหน้าจอมือถือขึ้นมาดู...คราวนี้ล่ะตกเตียงของจริง แก้มขาวแดงระเรื่อขึ้นมาทันที เมื่อเห็นชื่อของคนที่ส่งข้อความมาหา...

              'ทาคากิ ยูยะ'

              ส่งมาจริงๆ ด้วย!!!

              มือเล็กๆ กดเปิดข้อความอย่างสั่นๆ หัวใจดวงน้อยๆ เต้นกระหน่ำ ไม่รู้เพราะความเขิน หรืออะไร

               [หวัดดีจิเน็น นอนฟังเพลงอยู่เหรอ?]อ่านข้อความแล้วแทบสะดุ้ง...เหล่ซ้ายแลขวา อีกฝ่ายตั้งกล้องไว้ตรงไหนหรือเปล่าเนี่ย...

               -รู้ได้ไง?- ยูริส่งกลับไป...ไม่นานนัก ก็มีเมลฉบับใหม่เข้ามา

               [จริงๆ ด้วยเหรอ! ฉันก็นอนฟังเพลงอยู่เหมือนกัน เราสองคนเหมือนกันเลยเน๊อะ]ยูริคลี่ยิ้มเบาบาง แล้วกดส่งกลับไปอีก

               -ไม่ได้แอบมองอยู่ที่ไหนเหรอ?-

               [บ้านเธออยู่ไหนก็ยังไม่รู้ จะมองยังไงล่ะ]ยูริหัวเราะคิกคัก แล้วลุกขึ้นไปปิดผ้าม่านทุกผืนในห้อง จากนั้นก้กลับมาพิมพ์ต่อ

               -จริงนะ?-

               [ไม่เชื่อใจฉันเหรอ?]ข้อความที่ส่งกลับมาเล่นเอายูรินึกขำอยู่ในใจ

               -จะไปเชื่อใจได้ไง เป็นใครก็ยังไม่รู้เลย-พูดกัดๆ กลับไปอย่างนั้น แล้วนั่งรออีเมลฉบับใหม่อย่างตั้งใจ...

               [อยากรู้ไหมล่ะ]อีเมลกำกวมฟังดูน่าขนลุกนิดๆ ทำให้ยูริคิ้วขมวด

               -ถ้าอยากต้องทำไง แล้วถ้าไ่ม่อยากต้องทำำไง-คำถามไร้เดียงสาสมส่วนสูง(?) ถูกส่งกลับไป

               [โห...เล่นถามกันตรงๆ แบบนี้เลยเหรอ...นั่นสินะ ทำไงดีล่ะ...]

               -เร็วๆ สิ จะนอนแล้ว-

               [รีบนอนจัง...งั้นพรุ่งนี้เจอกันในห้องเรียนนะ ฝันดี]ทันทีที่ข้อความนี้ส่งมาถึง ความงุนงงเป็นอันบังเกิดขึ้นอีกรอบ...คนๆ นี้จะมาอย่างงงๆ และไปอย่างงงๆ แบบนี้ซะทุกครั้งหรือป่าวนะ

               วันนี้ก็เหมือนกับทุกวัน...ตอนเช้าเรียนหนังสือ ตอนเย็นเรียนพิเศษ...ยูริแบกกระเป๋าที่เต็มไปด้วยหนังสือหลายเล่ม เดินเข้าไปในสถาบันกวดวิชาคณิตศาสตร์ที่มาเป็นกิจวัตร ปกติจะเบื่อ แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงอยากมาเหลือเกิน...เพราะคนๆ นั้นหรือเปล่านะ? 

              ยูริค่อยๆ หย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม แล้วหยิบหนังสือขึ้นมาเชคดูหน้าที่ทำไปแล้วในขณะที่อาจารย์ยังไม่เข้าห้อง สักพักเสียงข้อความเข้าก็ดังขึ้นมา

               วิ้งๆๆๆ

              มือเรียวเล็กล้วงเข้าไปในกระเป๋า หยิบมือถือรุ่นฝาพับสีชมพูขึ้นมาแล้วเปิดอ่านข้อความ เป็นเมลจากคนๆ เดียวกับเมื่อคืนนี้อีกแล้ว...

               [หันมาข้างหลังสิ]ยูริเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วค่อยๆ หมุนคอไปข้างหลังช้าๆ มองไปที่เก้าีอี้ตัวเดียวกับเมื่อวาน ก็เห็นคนๆ เดียวกันนั้นนั่งมองเธออยู่ก่อนแล้ว...ยูริรีบหันควับกลับมาทางเก่าเพราะความเขิน ใบหน้านวลร้อนผะผ่าวเหมือนเพิ่งกินของเผ็ดมาหมดๆ

               [เมินกันแบบนี้เลยเหรอ?]ข้อความใหม่ส่งกลับมาอย่างรวดเร็ว ยูริใช้ฟันบนกัดริมฝีปากล่างอย่างเคยนิสัย แล้วพิมตอบกลับไป

               -ถ้าอยากคุยกับฉันก็เดินมาคุยสิ อย่าส่งข้อความแบบนี้-

              กดปุ่มส่งข้อความไปได้ัสักพัก ก็ได้ยินเสียงเลื่อนเก้าอี้ดังๆ เหมือนประชด ยูริสะดุ้งแล้วหันควับไปมองอย่างตกใจ ร่างสูงที่นั่งอยู่หลังห้องกำลังเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางคล้ายจะเอาเรื่อย สีหน้านิ่งๆ นั่นบอกอะไรไม่ได้เลย ยูริจึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังมีอารมณ์แบบไหน

              ร่างสูงเดินมาถึงโต๊ะของเธอ แล้วคว้าแขนของยูริลุกออกไปจากโต๊ะนั้นรวดเร็วโดยไม่ปล่อยโอกาสให้ได้คว้ากระเป๋าเอาไว้เลย...ติดมาก็แค่โทรศัพท์มือถือเท่านั้น...

              "อ๊ะ นี่! ปล่อยนะ จะพาฉันไปไหน!!!"เสียงเล็กๆ ถามพลางใช้มือเล็กแกะมือใหญ่หนามีพลังของอีกฝ่าย แต่จะมีประโยชน์อะไร ถ้าอีกฝ่ายมีแรงมากกว่า...

              ยูริถูกลากออกมาจากสถาบันกวดวิชา ทั้งๆ ที่ชั่วโมงเรียนยังไม่เริ่ม...แน่นอนว่ายูริไม่ชอบเลยที่ถูกทำแบบนี้

              "ปล่อยสิ บอกให้ปล่อยไง!!!"

              "ไม่"น้ำเสียงเย็นชาถูกส่งกลับมาโดยไม่แ้ม้แต่จะหันมาสบตา...ยูริเริ่มสงสัยแล้วว่าคนตรงหน้าเป็นคนๆ เดียวกับที่เธอส่งข้อความถาม-ตอบเมื่อคืนจริงๆ น่ะเหรอ ทำไมบุคลิคถึงได้แตกต่างกันแบบนี้...

              "งั้นก็บอกก่อนสิว่าจะพาฉันไปไหน!!"

              "พาไปเที่ยว"

              "หา!???"ยังไม่ทันจะได้รับคำตอบแบบไขกระจ่าง ร่างเล็กก็ถูกอุ้มขึ้นพาดบ่าเหมือนแบกกระสอบทรายวิ่งห่างออกไปจากที่เรียนพิเศษ แม้จะออกปากห้าม ขัดขืนยังไง อีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทางฟังเลยสักนิด...

                ...นี่ยูริกำลังถูกลักพาตัวเหรอ!!??...

                ทาคากิ ยูยะ ปล่อยร่างเล็กบนบ่าลงบนเก้าอี้ม้านั่งยาวบนสวนสาธารณะกลางเมืองช้าๆ ท่ามกลางความงุนงงที่ไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูด ร่างสูงหย่อนกายนั่งลงข้างๆ แล้วพาดแขนมาโอบใหลเธอเอาไว้ราวกับคนเป็นแฟนกัน แต่ตอนนี้ยูริรู้ว่ามันยังไม่ใช่!!!

               "อธิบายอะไรบ้างสิ!!"คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาค้อนตาใส่

               "อธิบาย?"ยังจะมีหน้ามาถาม

               "ก็ทั้งหมดที่ทำอยู่นี่ไง..."

               "ยังต้องอธิบายอะไรอีก...ก็ฉันชอบเธอไง"ตอนกลับมาหน้าซื่อๆ คนถูกบอกชอบซึ่งๆ หน้าแบบนี้ ไม่เขินก็ใช่ที...ยูริเบือนหน้าหนีไม่ยอมสบตา ทั้งๆ ที่รู้ว่าคงจะถูกอีกฝ่ายแกล้งอำ แต่ก็ยังอายไม่กล้าสบตา บ้าจริง ยูริ... "จิเน็น ไ่ม่ชอบฉันเหรอ?"

               "ป...เปล่า"ยูริตอบคำถามนั้นไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ตะกุกตะกัก

               "งั้น...ถ้าจิเน็นบอกว่าเปล่า คบกับฉันนะ..."

               "เฮ้ย!!"อุทานเสียห้าวหาญ หมดแล้วความเป็นผู้หญิง ทั้งงง สับสน ทั้งไ่ม่เข้าใจ แล้วก็ยังเขิน อาย ทำอะไรไม่ถูก...ยูริจะทำยังไงดีเนี่ยยยยยย เขาแกล้งแกอยู่ จะเขินทำม๊ายยยย

               "ตกใจอะไร? ไม่ได้เหรอ?"

               "ก็ไม่ได้น่ะสิ!"ปฏิเสธเสียงแข็ง พลางผละตัวออกจากอ้อมแขนนั้น

               "ทำไมอะ?" 

               "ก็ฉันยังไม่รู้จักนายเลย..."่ยูริพูดพลางขึงคิ้วสบตาเข้าหาตรงๆ "จู่ๆ ก็มาบอกว่าชอบ...คำว่า 'ชอบ' กับคนอย่างฉันเนี่ยนะ!? อย่ามาแกล้งกันแบบนี้ได้ไหม...ไม่มีผู้ชายตาบอดที่ไหนชอบฉันลงหรอก ฉันรู้น่า! สำหรับคนที่เพิ่งจะรู้จักกัน แบบนี้มันล้อเล่นแรงเกินไปแล้วนะ!!"

               "ด..เดี๋ยว ฟังก่อนสิ"

               "ไ่ม่ฟังหรอก!! อย่ามายุ่งกับฉันอีก!"ร่างเล็กเดินห่างออกไปจากเก้าอี้ตัวนั้น ทำท่าเหมือนจะออกวิ่ง แต่ถูกร่างสูงกระชากกลับมาแนบชิบประสานกาย "ปล่อยเค้านะ!"เผลอหลุดคำแทนชื่อน่ารักๆ ออกมาตามเคยนิสัย เรียกรอยยิ้มมุมปากผลุดพลายขึ้นมา

               "นั่นสินะ...ถ้าเธออยากจะคิดว่านี่เป็นการแกล้งก็ตามใจ แต่รู้ไหม เวลาคนจะแกล้งใครน่ะ เขาไม่ฟังเสียงของคนถูกแกล้งหรอกนะ"ร่างเล็กดิ้นยุกยิกอยู่ในอ้อมอก แต่ก็ทำได้แค่นั้นแหละ เพราะต่อให้ดิ้นหรือพยายามสะบัดยังไง อ้อมแขนนั้นที่รวบร่างของเธออยู่ก็ไม่คิดจะคลายออกเลย...เมื่อเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองเริ่มหมดแรง ก็เลยปล่อยร่างกายแอนอ่อนให้อีกฝ่ายประคองไว้แต่โดยดี "หมดฤทธิ์แล้วเหรอ?"

               ยูริแกล้งเบือนหน้าไปอีกทางไม่ยอมสบตาด้วย รู้สึกแย่สุดๆ ที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ แต่ยูริเป็นคนร้องไห้ยาก ต่อให้อยากร้องแต่ก็คงไม่ร้องต่อหน้าใคร...

                "ไปเที่ยวกับฉันดีกว่า...วันนี้โดดเรียนวันนึงก็ได้"

                "ไม่!!"

                "งั้นไปเรียนก่อน เสร็จแล้วไปเที่ยว"

                "ไม่เอา!!!"

                "วุ้ย! เรื่องมากจริง งั้นจะเอายังไง"คนถามเริ่มหมดอารมณ์ กระชากร่างบางให้หันกลับมาสบตาด้วย แล้วโน้มใบหน้าเข้าใกล้ "ตกลงคนสวยจะเอาแบบไหน ว่ามาครับ?"ลงท้ายด้วยหางเสียง แต่มาพร้อมกับหางตาแบบนี้ ยูริเห็นแล้วกลัว เม้มปากแน่น

                "ฉันจะกลับบ้าน..."น้ำเสียงสั่นเครือเหมือนจะถูกฆ่าถูกแกงทำเอาทาคากิ นึกขำในใจ นึกว่าตัวเองจะโดนเรียกค่าไถ่หรือไงเนี่ย!

                เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีท่่าทีเล่นด้วยก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือก ร่างสูงคลายอ้อมแขนออกช้าๆ ปล่อยร่างเล็กๆ ให้เป็นอิสระ แต่ร่างที่เป็นอิสระแล้วก็ดันหันกลับมาช้อนสายตาเป็นเชิงถามมาให้เขา...ทาคากิ นั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม แล้วเอนหลังพิงพนักพิง

                "ทำท่ากลัวอยู่ได้ ฉันไม่ได้ลักมาขายซะหน่อย อยากกลับก็กลับไปสิ..."ร่างสูงพูดพลางยักใหล่ "ขอโทษก็แล้วกัน ไม่ได้ตั้งใจทำให้กลัว แต่ฉันสื่อสารภาษากายกับภาษาพูดกับใครไม่เก่งเสียด้วยสิ..."

                ยูริยืนมองท่าทางผิดหวังของคนตรงหน้าแล้วก็รู้สึกหงอยแทน...ถึงเธอจะไม่คิดว่าคนตรงหน้าเป็นคนดี แ่ต่ก็ไม่ได้คิดว่าเลวร้ายอะไร ยิ่งท่าทางเศร้าๆ แบบนี้ด้วยแล้วยิ่งรู้สึกว่าตัวเองใจร้ายขึ้นมาถนัด...

                ชิเน็น ยูริ ค่อยๆ สาวเท้าเดินเข้าไปหา แล้วหย่อนก้นนั่งลงข้างๆ ร่างสูงก้มมองลงมาด้วยสายตางุนงง...คนตัวเล็กช้อนสายตามองกลับไปแล้วยิ้มให้เบาบาง

                "ถ้าตอนแรกทำแบบนี้ ฉันก็ยอมไปเที่ยวด้วยตั้งนานแล้ว"

              ร่างสูงๆ กับร่างเล็กๆ เตี้ยๆ ที่ดูเหมือนเป็นสิ่งตรงกันข้ามกัน กำลังเดินคู่ขนานกันอยู่บนถนนเส้นยาวท่ามกลางย่านชิบุย่าที่แสนครึกครื้น...ระหว่างเวลาที่มาเที่ยวกัน ยูริใช้เวลาเรียนรู้นิสัยใจของของทาคากิไปด้วย จนรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนพูดไม่เก่ง แถมแสดงออกไม่เป็นด้วย ดีแต่ภาษาเขียนเท่านั้น คิดแล้วก็ขำที่ไปนึกกลัวคนตรงหน้านี้ตอนแรก

                "ทาคากิคุง! ไปกินไอติมกันเหอะ"ยูริพูดกับเขาอย่างร่าเริง

                "เอ๋?"

                "ไอติมไง ไอติม"ยูริหยุดอยู่ตรงหน้าร้านไอศกรีมเจ้าประจำ แล้วชี้ไม้ชี้มือบอกทาง "อ๊ะ...กระเป๋าฉันอยู่ในห้องติวเตอร์นี่..."

                "ไม่เป็นไร"ร่างสูงจูงแขนร่างเล็กเดินเข้าไปในร้านไอศกรีมที่ว่า ยูริเดินตามแต่โดยดี

                เข้ามานั่งในโต๊ะตัวในสุด รอบข้างไม่ค่อยมีใครนั่งเท่าไหร่นัก เป็นโต๊ะที่เหมาะพอดีกับการจะจู๋จี๋กันระหว่างคนรัก ยูรินึกสงสัยจริงๆ ที่อีกฝ่ายเลือกที่จะพาเธอมานั่งโต๊ะนี้...

                "ให้ฉันแนะนำเมนูเอามั้ย ฉันขาประจำร้านนี้เลยนะ^ ^"

                "ไม่ต้องหรอก สั่งของตัวเองมาก็พอ"ยูยะตัดบทมารวดเร็วด้วยน้ำเสียงเย็นๆ เหมือนทุกที ยูริทำแก้มป่อง

                "ไม่ได้นะ จะให้ฉันกินคนเดียวได้ไง ทาคากิคุงต้องกินด้ว..."

                "บอกให้สั่งก็สั่งเถอะน่า เร็วสิๆ"หน้านิ่งๆ เสียงก็นิ่งๆ ดูอารมณ์ไม่ออกจริงๆ อีกฝ่ายใช้นิ้วจิ้มที่หน้าผากเธอหนึ่งที แล้วยิ้มมุมปาก เห็นท่าทางแบบนั้นยูริไม่อยากเถียงต่อ ก็เลยหันไปหาพี่พนักงานสั่งเมนูประจำมากิน...

                  ไอศกรีมพร้อมเสริฟที่โต๊ะ ทันทีที่ก้นถ้วยไอศกรีมสัมผัสกับโต๊ะ ยังไม่ทันที่คนสั่งจะได้ลิ้มลอง ทาคากิก็หยิบช้อน แล้วตักเข้าปากตัวเองเสียอย่างนั้น...ยูริทำท่าทางจะโวยวาย แต่ก็ถูกช้อนที่เต็มไปด้วยไอศกรีมคำต่อไปมาจ่อปิดปากเอาไว้...

                "ฉันป้อนให้นะ"คำพูดสั้นๆ กระทัดรัดได้ใจความ ยูริอ้าปากรับช้อนไอศกรีมนั้นเข้าไปในปาก แล้วยิ้มหวานน่ารัก ทาคากิตักไอศกรีมอีกคำเข้าปากตัวเอง ที่ทำอยู่นี่...อย่างกับเป็นการจูบทางอ้อมแน่ะ...

                "ฉันกินเองก็ได้ ลำบากทาคากิคุงนะ เดี๋ยวรอแปปนึง ฉันไปขอช้อนใหม่มานั่งกินด้วยกัน"ร่างเล็กจะลุกขึ้นไปหยิบช้าน แต่ถูกอีกฝ่ายกดให้นั่งลงที่เดิม...

                "ไม่ต้อง กินด้วยกันแบบนี้แหละ"ยูรินิ่วหน้านิดๆ เพราะถูกขัดใจอีกแล้ว แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร มือเล็กๆ เอื้อมไปหยิบเชอรี่บนไอศกรีมมาป้อนให้อีกฝ่ายบ้าง สลับกันกินอยู่แบบนี้ กว่าไอศกรีมจะหมด มันก็ละลายเป็นน้ำไปเีสียก่อน แอบเสียดายนิดๆ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก... "ชิเน็นน่ารักนะ..."อยู่ๆ อีกฝ่ายก็พูดขึ้นมา ยูริเลิกคิ้วขึ้นสูง

                "เอ๋?"

                "ก็เธอไง น่ารักดีออก ทำไมถึงพูดถึงตัวเองไปแบบนั้น"คำพูดกำกวม ออกแนวฟังไม่รู้เรื่อง ทำให้ยูริต้องหยุดคิดและทำการแปลญี่ปุ่นเป็นญี่ปุ่นก่อนครู่ ถึงจะเข้าใจ...อีกฝ่ายคงหมายถึงคำพูดที่เธอพูดดูถูกตัวเองที่สวนสาธารณะ

                ยูริทอดสายตาลงต่ำ ก่อนจะเอาคางเกยกับโต๊ะโดยมีแขนรองเอาไว้

                "ถ้าฉันน่ารักจริงๆ คงมีคนมาชอบฉันบ้างล่ะ ฉันน่ะ...น่าเบื่อจะตาย"

                "นั่นไม่จริงเสียหน่อย"

                "จริงสิ!"

                "จริงตรงไหน?"ทาคากิถามกลับมา ก่อนที่ยูริจะอ้าปากเถียงออกมาอีก มือใหญ่หนาก็เอื้อมมาวางบนศรีษะเล็กๆ แล้วลูบไล่ไปตามเรือนผมนุ่มนวล "ฉันไม่เห็นว่ามันจะจริงตรงไหนเลย..."

                ร่างเล็ก กับร่างสูงๆ เดินจับมือเคียงคู่กันดูแปลกตาดีใช่ย่อย เหมือนพ่อกับลูกกำลังเดินจ่ายตลาดกันยังไงอย่างงั้น คนหนึ่งผิวขาวผ่องอมชมพู ราวกับเป็นสีหิมะเปื้อนเลือดเบาบาง ส่วนอีกคนผิวแทนเซกซี่ตัดกันดีไ่ม่น้อย

                 "ยูยะคุงเรียนอยู่ที่โรงเรียนอะไรเหรอ?"ใช้เวลาไม่นาน ทั้งคู่ก็เรียกกันและกันด้วยชื่อแล้ว ยูริถามถึงโรงเรียนของคนตัวสูง ซึ่งอีกฝ่ายก็ก็ยักใหล่เล็กน้อย แล้วตอบไป

                 "มหาลัยเคเม"อีกฝ่ายตอบสั้นๆ ห้วนๆ ยูริก็ลืมคิดไปว่าอีกฝ่ายก็เรียนอยู่ห้องเรียนเีดียวกับเธอ ซึ่งมันก็คลาสของเด็กมหาลัยแล้ว...

                 "อ้อ...ใกล้ๆ กับโรงเรียนฉันสิ..."

                 "โรงเรียน? ยังอยู่โรงเรียนอยู่เหรอ?"

                 "อื้อ ใช่ เพราะฉันโดดบังคับให้เรียนหลักสูตรข้ามชั้นน่ะ"ยูริพูดด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย "เบื่อมากเลย..."

                 "อย่าไปเบื่อมันเลย เรียนๆ ไปเวลาเอ็นจะได้ไม่ลำบาก"ใครๆ ก็พูดแบบนี้ ทุกคนก็พูดเหมือนกันหมด คำว่า อย่าเบื่อ มันทำให้หายเบื่อได้ที่ไหนกัน แต่อย่างว่า ใครจะมาเข้าใจตัวเธอเองมากกว่าตัวเอง ยูริคิด...แล้วควาวมคิดที่ว่าคนตรงหน้าเป็นเหมือนกับใครๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป เมื่อได้ยินอีกประโยคที่อีกฝ่ายพูดขึ้น "แต่้ถ้าวันไหนเบื่อมากๆ...บอกฉันให้พาโดดแบบวันนี้ก็ได้ สนุกดีไม่ใช่เหรอ"ยูยะพูดพลางหันมาสบตากับเธอ แล้วยิ้มให้เบาบาง...รอยยิ้มแบบนั้น ท่าทางนิ่งๆ แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นแบบนั้น...

                  ...ยูริตกหลุมรักคนตรงหน้าเข้าให้แล้วไงล่ะ...

                 มือเล็กๆ ของยูริ กระชับมือของอีกฝ่ายแน่นขึ้นเล็กน้อย และดูท่าว่าอีกฝ่ายจะรับรู้ความรู้สึกนั้น เจ้าตัวดึงร่างเล็กให้แนบประชิดตัว แล้วพาดแขนโอบใหล่คนตัวเล็กเอาไว้ ชิเน็น ยูริก็ทำเพียงแค่เขินก้มหน้างุดเท่านั้น และดูท่าทางอีกฝ่ายจะรู้ดี

                 "แล้วตกลง...คนสวยจะเป็นแฟนกับผมได้รึยังครับ?"น้ำคำฟังดูหยั่งเชิง ทำให้ใบหน้าร้อนผะผ่าว แน่นอนว่า ยูริไม่กล้าตอบตกลงออกไปตรงๆ เพราะส่วนตัวเป็นคนขี้อาย คนตัวเล็กให้คำตอบโดยการพิงศรีษะเอาไว้บนอกของอีกฝ่าย เรียกรอยยิ้มให้ผุดพลายขึ้นมาบนใบหน้า "ก็แค่นั้นแหละ..."

                 "บ้านอยู่ไหน เดี๋ยวขับรถไปส่ง"เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม

                 "อ๋อ ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันต้องวกไปเอากระเป๋าที่ติวเตอร์อีก กลับเองก็ได้"ยูริตอบกลับไป "งั้น...ไว้เจอกันวันหลังน๊า"พูดจบก็โบกมือ แล้วทำท่าจะเดินจากไป แต่ข้อมือก็ถูกรั้งเอาไว้ด้วยมือใหญ่หนามีพลังของอีกฝ่าย

                 "เดี๋ยวไปส่งที่ติวเตอร์ แล้วค่อยกลับบ้านก็ได้"ท่าทางอีกฝ่ายจะอยากไปส่งจริงๆ ยูริไม่ขัดขืนแต่อย่างใด เดินตามร่างสูงไปจนถึงรถมอร์เตอร์ไซด์คันสวยของเด็กหนุ่มซึ่งยังไม่เคยให้สาวที่ไหนซ้อนท้ายเลยแม้แต่่คนเดียว ยูริจะเป็นคนแรกของเขา...

                 ทาคากิ ยูยะ เอาขาตั้งขึ้น ส่งหมวกกันนอกให้คนรัก แล้วใส่ให้ตัวเอง หมวกกันนอกที่ส่งให้ สายมันหลวมเกินกว่าจะเกาะอยู่บนหัวของยูริ ซึ่งแน่นอนว่า คนตัวเล็กปกติไม่เคยนั่งมอร์เตอร์ไซด์ จึงปรับสายให้สั้นลงไม่เป็น...

                 "มันใหญ่ไปอะ..."

                 "ก็ปรับตรงสายสิ"

                 "ปรับยังไงอ๊ะ>

                 "ล้อฉันเล่นเรอะ!!!"ทาคากิ ยูยะแทบไม่เชื่อหูตัวเอง คุณหนูตรงหน้านี่ไม่เคยนั่งมอร์เตอร์ไซด์จริงๆ? "เฮ้อ มาใกล้ๆ นี่ เดี๋ยวปรับให้"เดินเข้ามาหาแล้วยื่นหน้าเข้าใกล้อย่างไร้เดียงสา โดยที่ไม่รู้เลยว่าที่ทำอยู่นั่นมันออกจะใกล้เกินไปหน่อย ยูยะยิ้มเหยียดมุมปาก แล้วเอื้อมมือไปปรับสายล็อกหมวกกันน็อคให้สั้นลง แล้วปิดท้ายด้วยการจุ๊บเบาๆ ที่ปากหนึ่งที เล่นเอาคนโดนขโมยจูบสะดุ้ง

                 "อ๊ะ...แอบจุ๊บฉันเหรอ>///<"คนขี้อายเวลาเขินก็ยิ่งลนลาน แต่สำหรับยัยคนนี้ ถ้าเขินเมืื่อไหร่ก็ก้มหน้าอย่างเดียว ร่างสูงหมั่นใส้ ใช้นิ้วเรียวช้อนคางคนตรงหน้าให้เงยขึ้นมาสบตาด้วย

                 "นี่! เป็นแฟนกันแล้ว จะมาเขินกันอยู่ทำไม คราวหน้าอยากจะจุ๊บฉันบ้างก็เอาเลย ไม่ต้องเขินแบบนี้รู้ไหม"พูดจบก็หยิกเบาๆ ที่จมูกเล็กๆ น่ารักบนใบหน้านั้น แล้วเคลื่อนมอร์เตอร์ไซด์ไปข้างหน้าเล็กน้อยให้ตรงที่นั่งซ้อนท้ายมาอยู่ตรงหน้าคนรักพอดี "เอ๊า ขึ้นมาสิ"ยูริขึ้นคร่อมบนมอร์เตอร์ไซด์ แล้วใช้แขนสองข้างโอบเอวร่างสูงเอาไว้ ไ่ม่ได้เพราะเสียวจะหล่นหรืออะไร แต่คิดว่า ถ้าเป็นแฟนกันแล้วก็น่าจะทำแบบนี้ได้... "แน่นกว่านี้อีกสิ"ยูยะัทักท้วงให้โอบแน่นขึ้น ยูริไม่ปฎิเสธที่จะสัมผัสความอบอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายอยู่แล้ว จึงกระชับอ้อมกอดนั้นแน่นขึ้น

                 "อื้อ อุ่นจังเลย"

                 "ระหว่างทางลมอาจจะแรงหน่อย จะกอดแน่นๆ ก็ได้นะ"

                 "กอดแน่นไป ยูยะคุงหายใจไม่ออกตายพอดี"ประโยคน่ารักที่ส่งกลับมา เรียกความเอ็นดูเหลือล้นให้เด็กหนุ่ม อยากจะหันกลับไปจูบลงโทษที่ชอบทำตัวน่ารักเสียให้เข็ด แต่นี่ออกจะโจ่งแจ้งไปหน่อย...

              สถาบันกวดวิชา...

                ร่างเล็กวิ่งทักๆ กลับเข้ามาในห้องเรียนพิเศษห้องเดิม โชคดีที่ถึงแม้สถาบันกวดวิชาที่เรียนจะปิดไปแล้วแต่ตึกยังไม่ปิด เจ้าตัวเล็กจึงได้กระเป๋าคืนสมใจ

                 "ขอบคุณน๊า ยูยะคุง อุตส่าห์มาส่งน่ะ"ยูริพูดขณะนั่งจัดของในกระเป๋าให้เรียบร้อยอยู่บนเก้าอี้ที่นั่งประจำของเจ้าตัว "อื้อ เสร็จแล้ว ไปกันเถอะ"ร่างเล็ก ลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ตัวนั้นช้าๆ เดินไปคว้ามือของอีกฝ่าย เพื่อจูงออกนอกห้อง

                 แล้วร่างเล็กๆ ที่ถูกมือใหญ่ๆ ที่ตัวเองนั้นเป็นคนดึงเองแท้ๆ กระชากกลับเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของฝ่ายคนตัวสูงกว่า เพราะความตกใจ เลยทำให้ร่างเล็กเผลออุทานน่ารักออกมาคำหนึ่ง

                 "อ๊ะ..."สองแขนใหญ่หนามีพลัง โอบรัดร่างเล็กเอาไว้แน่นเสียจนเกือบหายใจไม่ออก "อื้อ อย่าสิ ฉันหายใจไม่ออกอ่า..."

                 "รักฉันหรือเปล่า?"เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเบาๆ ที่ข้างหู เป็นคำถามที่ทำให้คนถูกถามแก้มแดงแจ๊ "ตอบสิครับ คนสวย"

                 "อื้อ"ตอบไปสั้นๆ เพราะเขินไม่กล้าพูด

                 "ฉันก็รักยูริ"แล้วร่างสูงก็ลดตัวลงนั่งกับพื้น ทำให้ยูริที่ถูกกอดอยู่ นั่งลงบนตักด้วย "ตั้งแต่ครอสแรกที่มาเรียนที่นี่ ฉันมองยูริทุกวันเลยรู้ไหม"ทาคากิ ยูยะ พูดในขณะที่ซุกหน้าที่ข้างลำคอ

                 "จะไปรู้ได้ไงล่ะ นั่งทำตัวเงียบขรึมอยู่หลังห้องแบบนั้นน่ะ"พูดเหน็บๆ นิดๆ พลางหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว โดยไม่รู้เลยว่า ท่าทางน่ารักน่ากินแบบนั้นกำลังป่วนประสาทของทาคากิ ยูยะ จนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

                 "ยัยคนนี้นี่"ร่างสูงพูดพลางแอบหอมแก้มคนตัวเล็กแบบไ่ม่ให้รู้ตัว

                 "แอบจุ๊บฉันอีกแล้ว ยูยะคุงนิสัยไม่ดีอ่าาา"

                 "นิสัยไม่ดีอะไร งั้นคราวหน้าฉันต้องบอกก่อนเหรอว่าจะทำอะไร?"

                 "ใช่>////<"ตอบออกมาได้ว่าใช่ ยิ่งฟังยิ่งขำ นี่คนตรงหน้าจะไร้เดียงสาไปถึงไหน

                 "ฉันจูบได้ไหม?"ยูยะพูดพลางแนบใบหน้าเข้ากับแก้มขาว "จูบแบบจริงๆ ไม่ใช่แค่จุ๊บ ฉันอยากจูบยูริ..."

                 "..."คนตัวเล็กไ่ม่ตอบอะไร ตัวเกร็งแข็งทื่อไปหมด

                 "ถ้าไม่ตอบฉันจูบเลยนะ"ได้ยินประโยคนี้ทีแทบสะดุ้ง

                 "ฉันยังไม่เคยจูบกับใครมาก่อนเลย..."

                 "งั้นนี่ก็เฟริสคิสของยูริน่ะสิ ดีเลย งั้นครั้งแรกของยูริฉันจะทำให้หวานจนจำแบบไม่มีวันลืมเลยล่ะ"ร่างสูงจับร่างเล็กให้หันหน้าเข้าหา แล้วค่อยๆ พิงคนตัวเล็กไ้ว้กับกำแพงห้อง "ไม่เกร็งแบบนี้สิครับคนสวย อยากได้หวานๆ หรือเปล่าหืม?"

                 "แต่ว่าฉันไ่ม่ชอบกินหวานนะ"พูดพลางจิกตาทะเล้นใส่

                 "ไม่ต้องห่วงหรอก ต่อให้ไม่ชอบขนมหวาน แต่ยังไงก็ต้องชอบแน่ จูบกับฉันน่ะ"ทาคากิ ยูยะ พูดพลางโน้มใบหน้าเข้าหาร่างเล็ก แล้วซักไซร้จมูกไปตามข้างแก้มขาว สูดดมกลิ่นหอมของสาวน้อยเข้ามาให้ชื่นใจ แล้วเลื่อนมาหยุดที่เรียวปากคู่อิ่มสีกุหลาบ ดูน่ากินเป็นยิ่งนัก

                  ลิ้นเรียวตวัดเลียบนริมฝีปากบนของคนตัวเล็กเพื่อเป็นสัญญาณบอกให้เปิดทาง...เรียวปากอุ่นประกบลงมาแผ่วเบา ตามด้วยลิ้นอุ่นๆ ที่ดุดดันเข้าไปอย่างไม่รอช้า ยูริหลับตาลง แพคนตางอนยาวกับนวลแก้มขาว ริมรสสัมผัสอ่อนหวานที่ส่งผ่านมาทางปลายลิ้นอย่างลุ่มหลง เรียวลิ้นตะวัดโต้ตอบกันแผ่วเบา และเมื่อรู้ว่าคนตัวเล็กเริ่มชินแล้ว จึงเร่งจังหวะ เพิ่มความรุนแรงขึ้นเล็กน้อย

                  "อื้อ..."เสียงครางหวานฉ่ำในลำคอ เรียกให้ความปรารถนาในตัวของทาคากิ ยูยะพุ่งทะยาน

                  ลิ้นเรียวสอดใส่รุนแรงเร่าร้อน ตะวัดคว้านวนอยู่ในช่องปากเรียวเล็กหอมหวาน ยูริหลับตาปี๋ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามความต้องการของร่างสูง มือใหญ่หน้าสอดเข้าไปช้อนที่ท้ายทอยคนตัวเล็กเอาไว้ ลูบลู่ไปตามเรื่องผมนุ่มสวยราวกับขนแมว ในขณะเดียวกันลิ้นซุกซนก็ไม่เคยจะหยุดค้นหาความหอมหวานครั้งแรกเริ่มในโพรงปากของเจ้าตัวเล็กเลยแม้แต่น้อย...

                  จูบเร่า้ร้อนดำเนินไป เนิ่นนาน จนยูริเกือบจะสำลักอากาศ ดีที่ฝ่ายร่างสูง ผละริมฝีปากออกไปได้ทัน...

                ร่างเล็กหอบหายใจกระชั้นชิ้น หัวใจเต้นแรงรัวกระหน่ำ โดยเฉพาะเมื่อเหล่มองใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้า ที่ทำเหมือนต้องการจะกลืนกินเธอให้หมดทั้งตัว

                "ชอบหรือเปล่า...ยูริ"ยูริคงปฎิเสธไม่ได้ว่าไม่ชอบ นอกจากจะชอบแล้ว ร่างเล็กยังรู้สึกเหมือนตัวเองปรารถนาร่างกายของคนตรงหน้านี้เหลือเกิน "ฉันชอบมากเลย...ยูริจูบเ่ก่งจัง..."ยูยะซุกไซร้ใบหน้าที่ข้างคอ แล้วใช้ลิ้นเรียวเลียไปตามใบหูเล็กเรียวได้รูป เลื่อนลงมาตรงลำคอขาว...คนตรงหน้านี้ช่างน่ารักไปเสียทุดสัดส่วน...

                "อื้อ...ย...ยูยะคุง อย่า อา..."เสียงครางแผ่วเบาในรำคอ ปลุกเร้าอารมณ์ให้ร่างสูงได้เป็นอย่างดี เีพียงแค่เสียงนี้แค่นั้น แกนกายก็เริ่มแข็งตึงขัดเป้ากางเปงไปหมด...แน่นอนว่ายูริก็เริ่มจะคล้อยตามไปด้วยแล้ว "ย...ยูยะคุง"

                "มีอะไรหืม?"กระซิบเบาๆ ที่ข้างหู

                "หยุด...เถอะนะ เดี๋ยวจะไปกันใหญ่"

                "ไม่ไหวหรอกยูริ...ฉันหยุดไม่ได้แล้ว..."ใช่...เขาไม่สามารถหยุดได้อีกแล้ว เพียงแค่มองร่างกายเล็กๆ อ้อนแอ้นอรชรแบบนี้ ก็ยิ่งชวนให้รู้สึกอยากสำรวจผิวพรรณภายใต้เสื้อผ้าเหล่านั้น "ยูริ...อยู่นิ่งๆ นะ"มือใหญ่ๆ เลื่อนลงต่ำไปหยุดที่ส่วนอ่อนไหวแห่งอารมณ์ของสาวน้อย แม้จะอยู่ภายใต้ร่มผ้า แต่เพียงมันถูกสัมผัสเพียงน้อยนิด ก็เรียกให้ร่างเล็กๆ ตอบรับอย่างง่ายดาย

                "อ๊ะ...อ๊า อย่า ยูยะคุง ท...ที่นี่มัน"พยายามจะขัดขืนด้วยน้ำเสียง แต่ร่างกายกลับไ่ม่มีท่าทีปฏิเสธ

                "ไม่เป็นไรหรอก...ยูริเองก็อยากจะแย่แล้วไม่ใช่เหรอ"มันเป็นความจริง...ยูริแทบจะปฎิเสธไม่ได้เลยว่าตอนนี้ความต้องการของตัวเองมันมีมากแค่ไหน เพราะนี่เป็นครั้งแรก...เพราะไม่เคย จึงอยากรู้...

                เสื้อผ้าส่วนล่างของยูริ ถูกกำัจัดออกไปให้พ้นหูพ้นตา ตามด้วยเรียวนิ้วที่ทั้งยาวทั้งใหญ่ลูบขึ้นลงบนเนินเนื้อแห่งความเป็นหญิง ยูริครางเบาๆ อย่างเสียวซ่าน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมืื่อนิ้วเรียวควานลึกเข้าไปในร่องนั้น เพราะเป็นมือของผู้ชายอายุสิบเก้า...และตัวเธอเพิ่งจะสิบเจ็ดเท่านั้น... 

                 "อ๊า...อื้อ ยูยะคุง อ๊า...เบา...อึ๊ก..."

                 "อือ...ยูริ ครางอีกสิ ฉันชอบเวลายูริครางให้ฉันฟัง..."พูดจบ นิ้วที่สองก็สอดตามเข้าไป แม้จะเจ็บ...แต่ก็รู้สึกชอบ ความเสียวซ่านกระจายไปทั่วร่างกาย ทำให้เรี่ยวแรงหายไปหมด...

                 "อ๊าาา อึ๊ก...พ...พอเถอะนะ อ๊า..."หยาดน้ำใสเหนียวใหลออกมาเปียกชุ่ม เปรอะเปื้อนนิ้วเรียวสองนิ้วนั้น ยูยะค่อยๆ เอาสองนิ้วออกมาจากช่องทางนั้น แล้วสอดเข้าไปในปากของร่างเล็ก ให้ดูดและอมจนสะอาดเกลี้ยง

                 "ยูริ...ทำให้ฉันบ้างสิ"พูดพลางหยัดกายยืนขึ้น แล้วปลดซิบกางเกงออกช้าๆ ยูริตัดสินใจว่าเป็นไงเป็นกัน ในเมื่อตัดสิินใจจะทดลองแล้ว ก็ต้องทำให้ดีที่สุด ให้สมกับเป็นครั้งแรกของเธอด้วย...ร่างเล็กหยัดกายขึ้นคุกเขา แล้วใช้มือถอดกางเกงของอีกฝ่ายลงเบื้องล่าง แท่งนั้นของยูยะคุง ขนาดยังไม่ทันทำอะไรมันก็ยังดูมีขนาดที่ไม่เล็กเลยสักนิด ยูรินึกถึงขนาดของช่องทางตัวเอง เทียบกับเจ้าแท่งนี้แล้ว มันเป็นคนละเรื่องกันเลย...

                 มือเล็กตะปบเข้าที่แท่งนั้นรุนแรง แล้วรูดขึ้นลงราวกับมืออาชีพ ทาคากิ ยูยะ เท้าแขนกับกำแพง ปล่อยให้คนตัวเล็กสำรวจแกนกายของเขาตามใจชอบ ลิ้นอุ่นเลียเบาๆ ที่ส่วนยอด เลื่อนลงมาเรื่อยๆ จนถึงส่วนปลาย ก่อนจะค่อยๆ สอดแท่งทั้งแท่งนั่นเข้าไปในปาก แล้วอมเข้าออกอย่างเร่าร้อน

                 "อา...ยูริ สุดยอดเลยครับ"ยูยะพูดไปครางไป ไ้ด้ยินแบบนี้ก็ยิ่งดีใจ ตะวัดเรียวลิ้นสัมผัสแกนกายนั้นไปด้วย...น้ำรักสีขุ่นแตกทะลักคาช่องปากเล็กๆ ยูริตกใจ จึงรีบเอามันออกมา ตอนแรกทำท่าจะคายออก แต่ถูกร่างสูงใช้มือปิดปากเอาไว้... "กลืนลงไปสิ...นั่นคือน้ำจากร่างกายของฉัน ยูริจะคายออกมาเหรอ..."

                 ทำตามอย่างว่าง่าย ยูริกลืนมันลงไปจริงๆ ร่างสูงยิ้มเหยียด ก่อนจะอุ้มร่างเล็กขึ้นสูง วางลงกับโต๊ะเรียนทรงยาว โดยเอาขาสองข้างของเจ้าตัวเล็กพาดกับใหล่เอาไ้ว้

                 "จะเริ่มแล้วนะ...อย่าเกร็งนะครับ"ว่าแล้ว ใบหน้าคมคายก็โน้มลงหาร่องนั้น สอดเรียวลิ้นเข้าไปปลุกเ้ร้าอารมณ์ให้ร่างเล็กอีกครั้ง และคราวนี้เป็นเลี้ยวลิ้นอ่อนนุ่มที่เคลื่อนไหว้ได้อิสระมากกว่าอันเก่า ยิ่งทำให้เจ้าตัวเล็กรู้สึกเสียวเข้าไปใหญ่

                 "อ๊ะ...อ๊า ย...ยูยะคุง ฉัน...มะ ไม่ไหวแล้ว อ๊า..."เสียงพร่ำบอกไม่ได้ผลใดๆ ทั้งสิ้น เมื่อเรียวลิ้นนั้นยังคงเคลื่อนไหวอยู่ในช่องทางนั้น "อ๊า...อื้อ..."หยาดน้ำเหนียวใสเอ่อล้นออกมาจนเริ่มจะเปียกโต๊ะเรียน เมื่อคิดว่าร่องนี้ชุ่มชื้นพอใจแล้ว ก็ค่อยๆ เอาเรียวลิ้นนั้นออกมา แล้วโน้มหน้าจูบประกบปากกับคนตัวเล็กอีกที "อื้อ...อื้อ"กลิ่นคาวของน้ำจากกายตัวเองส่งผ่านมาทางเรียวลิ้น ยูริแทบจะคลั่งตายกํบการทำอะไรค้างๆ แบบนี้ ทันทีที่เรียกปากผละออกไป คนตัวเล็กรีบเอ่ยต่อทันที "เร็วๆ เถอะยูยะคุง ฉันไม่ไหว เอาของยูยะคุง เข้ามาในตัวฉัน...ทำฉันที..."เป็นประโยคที่น่าอายที่สุดในชีวิตที่เคยพูดมา แ่ต่ตอนนี้มันไม่ไหวจริงๆ บวกกับที่ร่างสูงแกล้งเอาแกนกายของตัวเอง เสียดสีบนกรีบเนื้อร่องนั้นแบบนี้ ไม่อยากก็ไม่รู้จะพูดยังไง

                 "อดทนหน่อยนะ จะเจ็บแค่ช่วงแรกๆ แต่ฉันจะพยายามทำเบาๆ ที่สุด"ยูยะพูดพลางจ่อแกนแกนแข็งขึงไว้ตรงปากทาง ยูริถ่างขาออกกว้างเืพื่อขยายให้ร่องนั้นขนาดใหญ่พอ แต่ก้ไม่ได้ช่วยอะไรได้มาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อร่างสูงเริ่มออกแรงผลักแท่งนั้นเข้ามาในร่างกายของเธอ

                 "อ๊ะ..อ๊า...ยู..ยูยะ อ๊าาาา"ยูริครางออกมาเสียงดัง ยูยะไม่นึกสงสัยเลยว่าทำไมเสียงครางมันถึงได้ดังแบบนี้ ก็ช่องนี้ทั้งเล็กทั้งแคบ ตอดรัดของเขาเสียจนอยากจะบ้าตาย ถ้าไม่ได้ขยับแบบแรงและเร็วกว่านี้ เข้าต้องคลั่งตายแน่ๆ อายุห่างกันแค่สองปีเศษๆ ขนาดมันต่างกันได้ขนาดนี้เชียวหรือ?

                 "อา...ยูริ ทำไมถึง...คับได้ขนาดนี้เนี่ย"เพิ่งจะเข้ามาแค่ครึ่งเดียว...ยูริไม่อยากจะเชื่อ การจะมีอะไรกับใครสักคนเป็นเรื่องยากและทรมาณแบบนี้เลยเหรอ...ร่างสูงออกแรงดุนดันแกงกายแข็งขึงเข้ามาอีกครั้ง ยูริกัดฟันขบแน่น อดทนจนมันมิดด้าม แล้วถอนหายใจออกมาแรงๆ

                 "อือ...ข...ของยูยะคุงใหญ่ผิดขนาดเองต่างหากละมั้ง"เวลาแบบนี้ยังมีอารมณ์มาพูดกวนประสาท น่าหมั่นใส้อะไรขนาดนี้

                 "แต่ก็มิดแล้วนะยูริ...ขอโทษนะ แต่ฉันอยากทำแรงกว่านี้ ได้ไหม?" 

                 "อื้อ"ตอบอนุญาตออกมาอย่างมั่นใจ เพราะในใจก็ต้องการให้อีกฝ่ายทำเช่นนั้น ทาคากิ ยูยะกระเด้าแกนกายเข้าออกแรงกว่าเดิม ทำซ้ำไปซ้ำมาหวังให้ช่องนั้นขยายอีกสัดนิด แต่ยูริก็เกร็งตัวเสียจนมันตอดรัดแน่นขึ้น แทนที่จะขยาย...

                  "อ๊า...อ๊ะ อ๊า...ยูยะคุง อ๊า"

                  "อือ...ยูริอย่าเกร็งสิ เดี๋ยวเจ็บนะ"

                  "ก...ก็มันเสียวนี่นา อ๊า อ๊าาา อือ...เข้าไปลึกๆ อา..."ร่างเล็กเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เขากระแทกแทนกายเข้าไป ใบหน้าแดงกร่ำดูเซกซี่ของคนตรงหน้า ยิ่งมองยิ่งรู้สึกอยากกิน ทั้งร่างนั้น... "อ๊าาา อ๊า อื้อ..."

                  "ยูริครับ...ไ่ม่ไหวแล้ว"

                  "อื้อ...ต...เต็มที่เลย ยูยะคุงไม่ต้องออมแรงก็ได้ ใส่มาใ้ห้หมด..."เมื่อได้ยินคำอนุญาตจากคนตัวเล็ก ร่างสูงก็ไม่คิดจะยั้งมือ แกนกายแข็งขึ้น ถูกเอาออกจนเกือบจะทั้งแท่ง แล้วกระแทกหนักๆ กลับเข้าไปที่เดิม แม้จะเจ็บ แต่ก็รู้สึกดี...น้ำรักทั้งของคนตัวเล็กและร่างสูงหลังใหลออกมาปนกัน แยกไม่ออกว่าของใครเป็นของใคร เปียกเลอะโต๊ะเรียนตัวนั้นเสียชุ่ม "อ๊า...ยูยะคุง อ๊า ทำแรงๆ กว่านี้สิ อ๊า..."

                  แทบไม่อยากเืชื่อว่านี่เป็นครั้งแรกของยูริ แต่ละประโยคที่พูดออกมา ราวกับว่าเคยผ่านร้อนผ่านหนาวมาแล้วนับไม่ถ้วน แต่ดูจากขนาดช่องทางนี้แล้วคงจะปฎิเสธไม่ได้ว่านี่ต้องเป็นครั้งแรกจริงๆ

                  "ยูริ...สุดยอดเลย อา..."การมีอะไรกับยูริ เร่าร้อนและเร้าใจมากกว่าการช่วยตัวเอง หรือนั่งดูหนังเอ็กส์เสียอีก...

                  "อือ...ฉัน...อ๊ะ อ๊า"

                  "อดทนอีกนิดนะครับ เกือบเสร็จแล้ว"พูดจบปุ๊บ ที่ว่าให้อดทนนั้นเป็นเรื่องจริง...แกนกายของยูยะกระเด้าเข้ามาแรงกว่าเดิมแบบเท่าตัว ได้ยินเสียหน้าขากระแทกกับบันท้ายสวยดังเป็นจังหวะถี่ๆ สองขาที่พาดอยู่บนใหล่ บัดนี้เกร็งกระชับคอร่างสูงเอาไว้แน่น มือสองข้างของคนตัวเล็ก ถูกกดทับไว้ด้วยมือของร่างสํงที่อยู่เบื้องบน น้ำรักสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ ยังไม่มีทีท่าว่ามันจะหยุดใหลเมื่อไหร่

                 ของเหลวสีขาวขุ่นค่อยๆ ใหลลงจากขอบโต๊ะลงไปที่พื้น แสดงให้เห็นถึงปริมาณอันมากมายของมัน...น้ำคัดชุดสุดท้ายจากร่างกายของยูยะ แตกอยู่ภายในร่างเล็ก แน่นอนว่าร่องเพียงแค่นั้นจะแบกรับทั้งหมดนั่นได้ยังไง มันก็ทะลักออกมาด้านนอก จนเปียกไปหมด...

                 เมื่อถึงฝั่งแล้ว...สองร่างหอบหายใจออกมาถี่ๆ ยูยะค่อยๆ เอาแกนกายของตัวเองออกมาจากช่องทางนั้นช้าๆ แล้วใช้สองแขน อุ้มร่างเล็กลงมาจากโต๊ะ...ร่างของยูริอ่อนแรงจึงยอมให้อุ้มแต่โดยดี ยูยะกอดร่างนั้นเอาไว้แน่น แล้วจับให้หันไปมองคราบคาวของทั้งคู่ซึ่งเป็นผลงานที่ทำเอาไว้

                 "แล้วจะทำยังไงกับไอ้นั่นดีล่ะยูริ..."

                 "อือ...ฉันเหนื่อยแล้ว ยูยะคุงจัดการไปเลย เป็นเพราะยูยะคุงนั่นแหละ"

                 "อ้าว...ได้ไง แต่นั่นมันคราบความรักของเราสองคนนะ"

                 "ไม่รู้ ไม่สน ฉันตัวเล็กนิดเดียวโดนทำขนาดนี้ ยังจะให้ฉันออกแรงอีกเหรอ?"ยกเรื่องนี้ขึ้นมาเป็นข้ออ้าง แล้วจะเอาอะไรมาเถียง?

                 "อ่าาาา โอเคครับ เดี๋ยวผมจะทำความสะอาดให้ก็ได้ คนสวยใส่เสื้อผ้าไปนะ"

                 "จะให้ยูยะใส่ให้"

                 "โอเคคร้าบ เจ้าหญิงของผม"

 =========================

อ๊าาาาาา ในที่สุด ก็จบไปได้อย่างลวกๆ

(โคตรรีบพิมพ์เลย555)

ไว้แค่นี้ดีกว่า ฟิคชอต

กลับไปหานาคาชี่ที่รักของกิดีกว่าาาาา

 ======================== 

Chapter 1 : http://nakachiiz-hsj.exteen.com/20100326/fic-nc-nakachiiz-chapter1 

Chapter12

              คู่รักชายหญิงหนึ่งเดียวในโรงเรียนโฮริโคชิ ค่อยๆ พากันเดินเข้ามาในห้องเรียนห้องเดิมช้าๆ เป็นอันเด่นสะดุดตายิ่งนัก...แน่นอนว่าทุกคนรู้ดีว่านากาจิม่า ยูโตะหวงแฟนคนสวยคนนี้มากแค่ไหน จึงทำได้แค่มองตามเท่านั้น...ก็ทำไงได้...คนมันยังอยากมีการศึกษานี่หว่า...= =*

              ทั้งคู่เดินไปนั่งตรงที่นั่งเดิมเหมือนทุกวัน ยูมะที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เมื่อเห็นทั้งสองเดินมาก็อมยิ้มเล็กน้อย

              "นี่พวกนาย"ยูมะเรียกให้ทั้งคู่หันมามอง "ฉันไม่แน่ใจนะ แต่ได้ข่าวว่าโรงเรียนจะจัดแค้มป์ไฟ พาออกไปเข้าค่ายนอกสถานที่ใช่มะ? นายเป็นลูกผอ.นี่ รู้อะไรมั่งปะ?"ยูโตะเลิกคิ้วพลางยักใหล

              "ไม่รู้ดิ หมอนั่นเคยจะปรึกษาอะไรฉันที่ไหนล่ะ"

              "อยากให้จัดจังเลยน๊า นานแค่ไหนแล้ว ที่ไม่ได้เห็นแสงเดือนแสงตะวัน นอกโฮริโคชิ"

              "ฉันกับยูริเห็นทุกอาทิตย์"

              "ก็นายมันมีเส้นนี่หว่า ปัดโธ่! คนที่ไม่ได้ติดเคราะห์กรรม หมกดองอยู่ในโรงเรียนมาตลอดสองปีแบบฉัน ไม่เข้าใจหรอกโว้ยTT^TT"ยูมะพูดพลางทำสีหน้าขมขื่น...ยูมะเองก็เหมือนกับยูริ พ่อกับแม่ไปทำงานที่ต่างประเทศ ก็เลยต้องเอาเขามาเข้าเรียนที่นี่ เพราะไม่มีใครมารับช่วงวันหยุด ก็เลยออกไปไหนไม่ได้ คงจะรันทดน่าดู...

             ครืดดดด

             เสียงเลื่อนประตูบานเลื่อนเสียงดัง ตามมาด้วยร่างของคุณครูประจำชั้นคนสวยเดินเข้ามา พร้อมกับแฟ้มสีดำสำหรับเก้บเอกสารที่อาจารย์จะถือมาด้วยทุกครั้ง...

              "ทั้งหมดตรง! ทำความเคารพ! นั่ง!"ทุกคนทำตามที่หัวหน้าห้องสั่ง ทำความเคารพคุณครูเรียบร้อยเสร็จสรรพ ก่อนจะนั่งลงพร้อมกันๆ คุณครูคนสวยยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้นักเรียน

              "เอาละจ๊ะ นักเรียน ครูมีข่าวดีมาบอก"เปิดประเด็นด้วยประโยคที่หน้าสนใจพอสมควร... ทุกคนในห้องนิ่งเงียบฟังกันกริบ "เราจะมีสอบประเมิณคุณภาพผู้เรียนพรุ่งนี้~ เตรียมตัวอ่านหนังสือกันมาให้ดีน๊ะจ๊าาาา~~~"น้ำเสียงอันแสนกระดี้กระด้าของอาจารย์ ทำให้เด็กนักเรียนที่หวังจะฟังเรื่องดีๆ ที่เป็นเรื่องดีจริงๆ สีหน้าห่อเหี่ยวกันลงถนัด...

              "มันข่าวดีตรงไหนครับอาจารย์!!"นักเรียนเริ่มโวยวาย

              "ข่าวร้ายชัดๆ!"

              "ปกติโฮริโคชิไม่เข้าร่วมการประเมิณพวกนี้อยู่แล้วนี่ครับ แล้วจะสอบทำไม"

              "อ้าวๆ นักเรียน เงียบๆ ก่อนจ๊ะ ยังมีข่าวดีอีกเรื่องนะ"คุณครูพูดขึ้นมา ทำให้ทั้งห้องกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง... "หลังจากสอบเสร็จ..."ทิ้งระยะในการพูด สร้างความตื่นให้สักนิดหนึ่ง... "ถ้าผลการเทสออกมาดี โรงเรียนจะพาทุกคนไปตั้งแค้มป์กันที่ฟุกุโอกะจ๊ะ!!!"เสียงเฮดังขึ้นมารอบห้อง แน่นอนว่าทุกคนรู้เรื่องนี้มาจากยูมะแล้ว แต่พอได้ยินคอนเฟิร์มแน่ชัดแบบนี้ยิ่งดีใจกันใหญ่ "รายละเอียดของการไปเที่ยวครั้งนี้ จะมีแพลนไปกันสามวันสองคืน จัดปาร์ตี้บาร์บีคิวกันที่ชายหาด ส่วนที่พักก็เป็นโรงแรมหรู พักกันได้ห้องละสองคน รักใครชอบใครก็ชวนคนนั้นน๊ะจ๊า~"

              พูดจบ...มือใหญ่ของยูโตะก็จับมัดเข้าที่มือเล็กของคนรัก ยูริเลิกคิ้วอย่างงุนงงแล้วเงยหน้าไปสบตากับคนตัวสูง...

              "รู้ใช่ไหมว่าต้องนอนห้องเดียวกับใคร หืม?"ทักท้วงด้วยน้ำเสียงแกมขู่บังคับ ถึงไม่บังคับ ยูริก็ไม่คิดจะไปนอนห้องใครที่ไหนอยู่แล้ว...ก็แฟนเธอทั้งคนนี่นา...

              หลังจากนั้น...ทุกคนก็เตรียมตัวสอบกันอย่างขมักเขม่น...เพราะความทะเยอทะยานจะไปเที่ยว ผลคะแนนจึงไม่มีใครเกรดต่ำกว่าCเลยแม้แต่คนเดียว... แน่นอนว่าชิเน็น ยูริต้องได้ เกรดA+ทุกวิชาอยู่แล้ว และด้วยเหตุผลเดียวกัน เจ้าตัวเล็กก็จัดคอร์สติวให้คนหัวขี้เลื่อยอย่างนากาจิม่า ยูโตะ ทำคะแนนได้ถึงB+เลยทีเดียว...

               "ยูโตะุคุงเก่งมากเลย!! เข้าใจที่ฉันสอนไปหมดเลยใช่ไหม ดีใจจังที่ยูโตะคุงจำได้~"ร่างเล็กกระโดดจับมือคนรัก กระดี้กระด้าอยู่หน้าบอร์ดคะแนน ก็จะจำไม่ได้ได้ยังไง เคี่ยวเสียจนหัวจะเปื่อยแบบนี้...ให้ตายยังไงก็ไม่ขออีกเป็นครั้งที่สอง ติวหนังสือกับชิเน็น ยูริ ชีวิตนี้ขอแค่ครั้งเดียวก็พอ...

               "งั้นก็ได้ไปแค้มป์กับยูริแ้ล้วสินะ..."

               "อื้อ"

               อาทิตย์ต่อมา...รถทัวร์หลายสิบคันก็เคลื่อนตัวมาจอดหน้าโรงเรียนโฮริโคชิ แต่ละระดับชั้นจะไปเข้าค่ายในจังหวัดที่แตกต่างกัน ซึ่งในชั้นปีของชิเน็น ยูริ ก็ได้ไปหาดนิมียะ ณ จังหวัดฟุกุโอกะ ทะเลตอนใต้ของญี่ปุ่นนั่นเอง...

              ในรถทัวร์...ทุกคนร้องคาราโอเกะกันเสียงดัง เรียกให้คนชอบคาราโอเกะอย่างยูริ ลุกขึ้นไปแด้นซ์กระจายด้วยเลย...ยัยคนนี้ร้องเพลงใช้ได้เหมือนกันนะ...เป็นสิ่งที่ทุกคนคิด

             พอไปถึงรีสอร์ท ทุกคนอึ้งและตะลึงในความใหญ่โตของที่พัก ทั้งหรูทั้งใหญ่ การตกแต่งเป็นแบบเฟิร์สคลาส ทำให้หลายๆ คนนึกระแวงว่าจะเกิดอะไรขึ้นตามมา เพระอาจารย์ใหญ่ อยู่ๆ ก็มาทำเป็นเอาใจแบบนี้...อึ้งกับที่พักไปแล้ว...ทะเลที่จะไปยิ่งแล้วใหญ่ ลงทุนจองชายหาดเอาไว้ให้ทำปาร์ตี้บาร์บีคิวโดยเฉพาะ แถมไม่มีโปรแกรมเกี่ยวกับการเรียนวิชาการเลยอีกต่างหาก...ผอ.ไม่สบายหรือเปล่านะ??

             "อ๊า ยูโตะคุง ดูสิๆๆ ในห้องมีโทรทัศน์ให้ด้วยล่ะ โอ้! มีเคเบิ้ลด้วยนะ! ว้าวๆๆๆ"ตั้งแต่มาถึงห้องพัก เจ้าตัวเล็กไม่อยู่เฉยเลยแม้แต่น้อย ทั้งวิ่งพาเขาไปสำรวจสระว่ายน้ำ ไปดูห้องอาหาร ห้องฟิตเนส และอื่นๆ อีกเยอะแยะ แต่ถึงกระนั้นก็ยังไปได้ไม่ทั่วโรงแรมเพราะที่นี่ใหญ่โตจริงๆ

             "ยังไม่หมดแรงอีกเหรอ ยัยเปี๊ยก"

             "ยังสิ ฉันเพิ่งเคยมาโรงแรมระดับนี้ครั้งแรกนะเนี่ย ตื่นเต้นมากเลย!"

             "ทำไมห้องนี้มีเตียงเดี่ยวสองตัวน๊า"อยู่ๆ ยูโตะคุงก็พูดขึ้นมา "น่าจะเป็นเตียงคู่เน๊อะ ยูริ"

             "รู้นะคิดอะไรน่ะ><"เจ้าตัวเล็กพูดพลางเดินมานั่งลงบนตักของเขาที่นั่งอยู่บนเตียงก่อนแล้ว "ถ้าเตียงมันไม่ใช่เตียงคู่ ก็เลื่อนให้มันมาติดกันสิ ฉันอยากนอนกอดยูโตะคุงเหมือนกัน"ประโยคน่ารัก น้ำเสียงน่ารัก ใบหน้าคนพูดก็น่ารัก เห็นแบบนี้มันน่ากอดเสียจริงๆ เรียวแขนแข็งแรงโอบกอดรอบเอวของคนตัวเล็ก ส่วนใบหน้านั้นซุกอยู่ที่ซอกคอ อ้อมกอดแน่นเสียจนคนตัวเล็กจะหายใจไม่ออก แต่ก็ไม่อยากลุกไปจากตรงนี้...ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ยูริรู้สึกรักยูโตะมากขนาดนี้ รู้ตัวอีกที คนที่เคยเป็นปีศาจไร้หัวใจ ก็กลับกลายเป็นคนสำคัญที่ไม่อาจขาดไปได้ซะแล้ว...

             "งานเลี้ยงบาร์บีคิววันนี้น่ะ ไปหาที่กินกันแค่สองคนนะ"

             "อื้อ"

              [กิอยากบอกว่าคู่นี้หวานเกินไปแร้วววว แต่งไป น้ำตาลก็ใหลเยิ้ม เต็มจอคอมพิวเตอร์ เฮิ้วววว ชี่กับโตะนี่ตักกันดีจริงๆ 555 - by YukI]

              วันทั้งวันหมดไปกันการเที่ยว เดินไปทั่วๆ เมืองฟุกุโอกะ หยุดทานร้านอาหารใหญ่ที่จองเอาไว้สำหรับโรงเรียนโฮริโคชิ อาหารอร่อย จนเจ้าตัวเล็กกินไม่หยุด น่ากลัวจะอ้วนให้รู้แล้วรู้รอด แต่คงไม่ต้องห่วง...ไม่รู้ระบบเผาผลาญของยูริทำด้วยอะไร แต่กินอะไร ไม่เคยอ้วนเลย...

              ล่วงเลยมาเป็นเวลาทั้งวัน...พระอาทิตย์ตกไปแล้ว งานเลี้ยงบาร์บีคิวที่ชายหาดเริ่มขึ้น กินบาร์บีคิวริมทะเลก็ไม่เลว ได้สูดกลิ่นอายทะเลไปด้วย ชมเงาพระจันทร์ที่สะท้อนอยู่ในน้ำ สลับกับจ้องหน้ายูริ ช่างเป็นวันที่มีความสุขอะไรแบบนี้...ช่วงแรกๆ เจ้าตัวเล็กเข้าไปร่วมวงน้ำผลไม้กับพวกเด็กผู้ชาย ตอนแรกยูโตะตั้งใจจะไม่ไปด้วย แต่เพราะออดอ้อนออเซาะแบบนี้ ก็เลยยอมไปด้วยจนได้...

               "โอ้ย! แฟนมึงน่ารักว่ะ ยูโตะ"ความเป็นกันเองบังเกิดในวง ทุกคนเริ่มจะใช้ภาษาธรรมดา และคำหยาบคายบางคำ พูดด้วยกัน รู้สึกอบอุ่นขึ้นมากกว่าเดิมเยอะ...

               "เออ! แฟนฉันน่ารัก แล้วพวกแกจะทำไม"

               "ดูแลดีๆ อย่าให้ห่างแล้วกัน เผลอเมื่อไหร่ ระวังไว้ๆ เสร็จพวกกู~"ฝ่ามือใหญ่ๆ ของยูโตะ ตบปาบเข้าที่กะโหลดศรีษะคนเล่นไม่เข้าเรื่อง แล้วทุกคนก็หัวเราะกันสนุกสนาน ไม่เคยเห็นยูโตะเล่นกับเพื่อนๆ อย่างสนิทสนมแบบนี้มาก่อนเลย...ยูริอดยิ้มไปด้วยไม่ได้จริงๆ

                กินโน่น กินนี่อยู่ในกลุ่มเพื่อนไปได้สักพัก อยู่ๆ ร่างเล็กๆ ก็ถูกดึงกระชากให้เข้าหาร่างของคนรัก แล้วอีกฝ่ายก็ก้มลงมากระซิบที่ข้างหู

                "ไปเหอะ ยูริ ฉันเริ่มจะหนวกหูแล้ว"ได้ยินแบบนี้ คนตัวเล็กก็ไม่นึกอยากขัดใจ...เพราะยูโตะตามใจเธอมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ยูโตะไม่ชอบคนเยอะๆ ไม่ชอบงานเลี้ยงสังสรรค์ ก็จะทำยังไงได้ล่ะ ยูริชอบนี่นา...และเพราะยูโตะรู้แบบนั้นเลยยอมตามใจมาตลอด

                "อื้อ ไปก็ได้"เจ้าตัวเล็กตอบรับ แล้วใช้มือเล็ก สอดเข้าไปจับมือคนตัวใหญ่

              เพราะชายหาดมีแต่คนเต็มไปหมด ร่างสูงเลยตัดสินใจ เดินกลับเข้ามาในโรงแรม แล้วพาเจ้าตัวเล็กมานั่งอยู่ตรงแถวๆ สระว่ายน้ำแทน...แน่นอนว่า สระว่ายน้ำ มีหรือจะสู้ทะเลได้ เพื่อนๆ จึงไปตรงทะเลกันหมด ไม่มีใครอยู่แถวนี้เลยแม้แต่คนเดียว...

              พระจันทร์ที่สะท้อนกับน้ำคอลีน...เทียบกับตรงทะเลแล้ว ก็ดูไม่เลว แถมได้อยู่กับยูโตะแค่สองคน แน่นอนว่ายูริชอบตรงนี้มากกว่าอยู่แล้ว...

               "นี่ยูโตะคุง พรุ่งนี้เช้าตื่นมาว่ายน้ำกันไหม?"คนตัวเล็กเอ่ยชวน...

               "ยูริไม่กลัวจมน้ำเหรอ ตัวแค่นี้ เหยียบพื้นสระไม่ถึงหรอกมั้ง?"

               "อะไรกัน! ฉันว่ายน้ำเป็นหรอกนะ"เจ้าตัวเล็กเถียงขึ้นมา "อีกอย่าง ต่อให้ว่ายไม่เป็น แต่ยูโตะคุงตัวสูง ถ้ายืนไปถึงก็ขี่หลังยูโตะคุงก็ได้! ^ ^"พูดออกมาหน้าตาเฉย ได้ถามไหมว่าเขาจะให้ขี่หรือเปล่า...แต่แน่นอนว่าคงไม่ต้องถามหรอก อย่างนากาจิม่า ยูโตะ มีหรือจะไม่ให้...

               นากาจิม่า ยูโตะ ลุกจากเก้าอี้ริมสระ ไปนั่งยองๆ ตรงขอบสระ แล้วใช้นิ้วควานวนน้ำในสระเล่นๆ น้ำที่โรงแรมนี้สะอาดมาก จนเห็นพื้นสระได้ชัดเจน แม้ว่าจะเป็นเวลากลางคืน...คงไม่เลวหรอก ถ้าได้ว่ายน้ำกับยูริในนี้(แกจะมองอะไรของยูริ ของชั้นยะ ไอ้ยูโตะหื่นกาม!!>< : By YukI)

               คนตัวเล็กเห็นแบนนี้แล้วเกิดอาการหมั่นใส้ ที่ผ่านมา ร่างสูงชองแกล้งเธอดีนัก คราวนี้จะเอาคืนบ้างล่ะ!

               คิดอย่างเดียวไม่พอ ต้องลุกจากที่นั่ง แล้วย่องไปข้างหลัง ผลักโครมเข้าให้...ร่างสูงผู้ไม่ทันตั้งตัว หน้าคมำลงน้ำจนน้ำในสระกระเด็นไปทั่ว...แน่นอนว่า คนอย่างยูโตะไม่ปล่อยให้ตัวเองถูกแกล้งคนเดียวอยู่แล้ว ในระหว่างที่ตัวเองกำลังจะลงไปในน้ำ ก็พลักตัวกลับมาคว้าแขนยูริ ให้ร่วงลงมาด้วยกัน...

               พื้นสระช่วงนี้ ตื้นมากพอจะให้ยูริเขย่งถึง คนตัวเล็กหัวเราะชอบใจที่ได้ตกน้ำพร้อมคนรัก ยูโตะเห็นว่าระดับน้ำอยู่ตรงคอของเจ้าตัวเล็กเกือบจะขึ้นมาตรงคางทำให้ยูริต้องแหงนหน้า ก็เลยใช้แขนสอดเข้าไปใต้รักแร้ อุ้มคนตัวเล็กให้ลอยตัวขึ้นสูง จากนั้นก็ยกขาเท้ากับขอบสระ จับคนรักให้นั่งลงบนหน้าขาของตัวเอง

                "อื้อ...ยูโตะคุง เปียกหมดแล้ว ขึ้นกันเหอะ"เจ้าตัวเล็กพูดพลางใช้มือปัดน้ำที่หน้าของคนตัวเล็กใหญ่ แต่ไม่รู้ใช้อะไรคิดถึงได้ทำแบบนั้น มือก็เปียกอยู่แล้ว ไปปัดหน้า มันก็เปียกมากกว่าเดิมสิ...

                "บ้าเหรอ ทำแบบนี้มันก็เปียกกว่าเดิมสิ- -*"ร่างสูงพูดพลางใช้มือใหญ่จับแขนคนตัวเล็กเอาไว้... "เวลายูริเปียกน้ำเนี่ย...ดูเซกซี่ดีนะ..."คำพูดที่ทำเอาคนฟังน้ำร้อนผ่าว ชิเน็น ยูริ ก้มหน้าหลบสายตาเพราะความเขิน แต่ถูกอีกฝ่ายช้อนคางให้เงยขึ้นมาสบตา "ทำให้ฉันอยากจูบอีกแล้ว..."

                เรียวปากสวยได้รูปโน้มลงมาประกบปากด้วย เรียวริ้นคว้านวนอ่อนหวาน นุ่มนวน และเนิ่นนาน ยูริหลับตาลงช้าๆ แพคนตางอนยาวบนแก้ม เรือนผมที่เปียกลู่ไปด้วยน้ำดูน่ารักน่าหลงใหลยิ่งนัก

                 ริมฝีปากผละออกไปช้าๆ ยูโตะซุกใบหน้าลงกับแผ่นอกของคนตัวเล็ก สูดเอาความหอมหวานของคนรักเข้ามาเต็มปอด เรียกอารมณ์รักเล็กๆ ประกายขึ้นมา

                "อือ...ยูโตะคุง พอก่อน เดี๋ยวไปกันใหญ่ นี่มันสระว่ายน้ำนะ..."เจ้าตัวเล็กพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ราวกับจะเป็นเสียงคราง ใช้น้ำเสียงแบบนี้น่ะเหรอ จะบอกให้หยุด?

                "สระว่ายน้ำแล้วไงหืม? ในอ่างอาบน้ำก็เคยทำกันมาแล้วไม่ใช่เหรอ"

                "ม...ไม่เอา เดี๋ยวมีคนเห็น ขึ้นห้องแล้วค่อยทำดีกว่า"เจ้าตัวเล็กพูดพลางเอามือเท้าใหล่อีกฝ่าย เพื่อยันตัวเองให้สูงขึ้น แต่ถูกร่างสูงกดตัวลงมานั่งที่เดิม

                "ไม่มีใครเห็นหรอก อยู่กันที่ชายหาดไม่ใช่เหรอ หืม?"นากาจิม่า ยูโตะ พูดพลางใช้ลิ้นเลียใบหูของคนตัวเล็กเบาๆ "รีบทำรีบเสร็จ เดี๋ยวไปต่อข้างบนก็ได้..."

                "อื้อ...ยูโตะคุงเอาแต่ใจตัวเองอีกแล้ว..."สุดจะทนกับแฟนคนนี้จริงๆ นิสัยอยากได้อะไรก็ต้องได้ของยูโตะคุงนี่ เอาชนะไม่ได้สักที...

                นิ้วเรียวล้วงลงต่ำ มุ่งหาจุดๆ นั้นอย่างไม่รีรอ กางเกงตัวเล็กเกะกะ ถูกกำจัดออกไป แล้วปล่อยให้มันลอยไปตามน้ำอย่างไม่คิดใส่ใจ นากาจิม่า ยูโตะ ใช้นิ้วเรียวกรีดไปตามกรีบเนื้อ ลูบขึ้นลงปลุกเร้าอารมณ์ให้คนตัวเล็กช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ เร็วขึ้นทีละนิด...

               ร่างเล็กถูกอุ้มให้ขึ้นมานั่งบนขอบสระว่ายน้ำด้วยแรงที่มหาศาลแบบไม่น่าเชื่อ ยูโตะโน้มใบหน้าเข้าหาร่องนั้น แล้วใช้ลิ้นเลียตรงปากทาง เรียกเสียงครางเล็กน้อยหลุดออกมา

               "อ๊ะ...อือ..."คนตัวเล็กถ่างขาของตัวเองออก เพื่อให้อีกฝ่ายสำรวจร่างกายของเธอได้ถนัดขึ้น...หยาดน้ำแห่งความเป็นหญิง ค่อยๆ ใหลเปียกจนร่องน้ำชุ่มชื้น ร่างเล็กๆ ของยูริถูกเอากลับลงมาในน้ำอีกครั้ง ตามด้วยนิ้วอีกสามนิ้วที่สอดเข้ามารวดเดียวแบบไม่ทิ้งให้ตั้งตัว "อ๊า...ยูโตะคุง อือ อึก..."สามนิ้วกระตุกเร็วและรุนแรง จนน้ำกระเพื่อม เท้าสองข้างของชิเน็น ยูริ แทบไม่ติดพื้นของสระเลยด้วยซ้ำ ทั้งสองข้างอ้าออก และลอยอยู่กลางน้ำ ไปตามความรู้สึกที่ต้องการของเจ้าตัวเล็ก

               "อืม...อย่างนี้ดีกว่าหรือเปล่า...ในน้ำแบบนี้ยูริชอบไหม..."แม้จะเป็นประโยคหน้าอาย แต่ยูริก็คงไม่ปฏิเสธ ว่าตัวเองชอบแบบนี้... "น้ำของยูริ พอปนกับน้ำคลอลีนแล้วลอยขึ้นมาเห็นชัดเลยนะ"พูดพลางชี้ให้ดีหยาดน้ำสีขาวขุน ที่ลอยปะปนอยู่กับน้ำใสๆ ของคลอลีน ยิ่งมองก็ยิ่งเขิน ทำไมต้องเป็นฝ่ายถูกแกล้งก่อนทุกที...

               "อือ...ยูโตะคุง พอแล้ว เอาออกไปเถอะ ฉันจะทำให้บ้าง..."

              "จะทำยังไง ของฉันอยู่ข้างล่าง แค่มือก็พอ นิ้วฉันก็ไม่ต้องเอาออกหรอก"ยูโตะว่า

              "ฉันจะใช้ปากให้..."

              "จะทำยังไง ฉันไม่ขึ้นบกใ้ห้หรอกนะ"

              "เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง..."เมื่อร่องนั้นเป็นอิสระจากนิ้วทั้งสาม ชิเน็น ยูริก็หอบเอาอากาศเบื้องบนเข้าไปให้เต็มปอด ตอนแรกยูโตะก็ไม่เข้าใจ แต่ความเ้ข้าใจเป็นอันบังเกิด เมื่อร่างเล็กมุดลงไปใต้น้ำ...

               ยูริถอดกางเกงของเขาอย่างชำนาญ และจัดการกับแท่งนั้นโดยไม่รีรอ...

               เพราะในน้ำไม่มีอากาศ ทุกสิ่งที่เกิดภายใต้นั้นจึงรวดเร็วและรุนแรงมากกว่าที่เคยเป็นมา ยูริทั้งดูดทั้งอมอย่างรวดเร็ว แล้วโผล่ขึ้นมาหายใจบางช่วง จากนั้นก็ลงไปอมต่อ...แกนกายแท่งนั้นแข็งขึงขึ้นมาทันที...ยูโตะรู้สึกเร่าร้อน และต้องการยูริมากเหลือเกิน

               "อา..."ร่างสูงเผลอครางออกมาเบาๆ น้ำรักใหลทะลักออกมาคาปากของคนตัวเล็ก แต่คราวนี้ยูริไม่ยอมกลืนมันลงคอ เพราะมันปนกับน้ำคลอลีนเลยไม่อยากจะกลืนลงไป...คนตัวเล็กบ้วนมันออกมาก่อนที่จะโผล่ขึ้นมาหายใจ แล้วยิ้มมุมปากให้เขา...

               "เห็นไหม...ฉันทำได้ไหมล่ะ"

               "ปากดีจริงนะ"ยูโตะพูดพลางรั้งร่างบากให้อยู่กับที่...เขาเองก็ไม่ไหวแล้ว ใบหน้าของยูริก็ดูท่าทางจะอยากมาก ในเมื่ออยากด้วยกันทั้งคู่ ก็คงถึงเวลาแล้วซึ่งการปลดปล่อย... "แบบนี้ต้องลงโทษคนปากดีหนักๆ หน่อยแล้ว..."แกนกายแข็งขึงสอดเข้ามาในร่องนั้นทีเดียวมิด...ยูริเอาขากอดเอวของยูโตะเอาไว้ ส่วนมือก็เท้าขอบสระไ้ว้สองข้าง

               "อือ...ยูโตะคุง ทำเร็วๆ อึ๊ก อื้อ...อา แรงอีก..."พูดออดอ้อนแบบนี้ ยูโตะไม่คิดขัดใจ ขยับแท่งนั้นให้รุนแรงขึ้นตามความต้องการของคนตัวเล็ก...น้ำรักสีขาวขุ่นของยูริหลังใหลออกมาตลอดเวลาราวกับเก็บกดมาจากไหน...เห็นแบบนี้แล้วก็ยิ่งเร่งอารมณ์รักให้พุ่งทะยาน "อ๊ะ...อ๊า ยูโตะคุงทำแรงๆ อือ...ต...ตรงนั้น ลึก...อีกนิด อ๊า..."

              "เก็บกดมาจากไหน? อยากนักเหรอ..."ยูโตะพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา...ก่อนจะก้มลงมาประทับรอยจูบเร่าร้อน ยูโตะใช้ฟันขบเม้มริมฝีปากของอีกฝ่ายเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว แกนกายขยับต่อเนื่องรุนแรงตามจังหวะรักที่ทำเนินไปอย่างเร่าร้อน ยูริครางเสียงหวานอยู่ในลำคอ

              "อื้อ...ยูโตะคุง อ๊า..."เสียงครางของยูริสลับกับเสียงหอบหายใจถี่ ร่างเล็กหลับตา ตั้งใจลิ้มรสสำผัสจากร่างกายเขา "อึก...ยูโตะคุง ข้างหลังดีไหม?"คราวนี้เสนอออกมาเอง...เพราะเจ้าตัวเล็กรู้ดีว่ายูโตะถูกใจกับช่องทางนี้ของตัวเองมากแค่ไหน...

               "ข้างหลังเอาไว้ไปทำข้างบนดีกว่า..."พูดดักเิชิงเอาไว้ให้รู้ว่าขึ้นไปยังมีต่อพาสสอง...ชิเน็น ยูริเกร็งสะท้านไปทั้งร่าง เมื่อแกนกายแข็งขึงของยูโตะ แตกกระเซ็นไปด้วยน้ำรักอันมากล้น เต็มร่างของเธอไปหมด...

               "อ๊า...อ๊า ยูโตะคุงเดี๋ยว เอาออกไป มันแตกอยู่ข้างใน...อึ๊ก..."

               "ทุกทีก็แบบนี้นี่...หนนี้แค่มากหน่อย ทนไม่ไหวแล้วเหรอ?"ใช่...ทุกทีมันไม่มากแบบนี้ ความเสียวซ่านที่ปกติมีแค่ไหน ตอนนี้มีมากกว่าเดิมหลายเท่าตัว...น้ำรักเปรอะซึมออกมา ปะปนกับน้ำในสระเห็นเป็นคราบขาว

               แกนกายถูกเอาออกไปช้าๆ พร้อมกับร่างเล็กที่ปล่อยเรี่ยวแรงให้หายไปหมด...

               "หมดแรงแล้วเหรอ? งั้นฉันอุ้มขึ้นไปต่อข้างบนนะ..."

               "อื้อ...จะต่อจริงๆ เหรอ ฉันเหนื่อยแล้ว..."

               "แน่ใจนะว่าจะไม่ต่อน่ะ?"คนตัวเล็กหยุดคิดไปครู่ แล้วกลับมาพร้อมกับคำตอบที่เรียกรอยยิ้มขำๆ ที่มุมปากของนากาจิม่า ยูโตะ

               "ไ่ม่เอาดีกว่า...ต่อก็ได้..."

                "อ๊ะ...อือ...ยูโตะคุง อือ..."ช่องทางข้างหลัง ตอนนี้อัดแน่นไปด้วยแกนกายแข็งตึง...ผ้าคลุมเตียงเปียกชุ่มไปด้วยน้ำรักสีขุ่น เต็มที่นอนไปหมด แต่คนบนเตียงไม่คิดใส่ใจ...

                นิ้วเรียวเล็กของยูริ สอดเข้าออกในช่องทางข้างหน้าของตัวเอง เพื่อเรียกอารมณ์ให้ตัวเอง ขณะที่ยูโตะกำลังมีความสุขกับช่องทางด้านหลัง...

                ท่อนี้ของยูริ ทั้งเล็กทั้งคับ ตอดรัดของเขาแน่นได้อารมณ์...ยิ่งตอนที่ยูริเกร็งตัว ยูโตะแทบจะคลั่งตาย...ทำไมคนรักของคนคนนี้ ถึงสร้างความลุ่มหลงมากมายให้เขาได้มากขนาดนี้...

                "ย...ยูโตะคุง อ๊า..."เจ้าตัวเล็กพูดด้วยน้ำเีสียงเบาบาง ครางหวาน "ท...ทำข้างหน้า ให้ฉันที...อ๊ะ..."พูดไปก็อายปาก แต่ทำยังไงได้ ตอนนี้ความอยากมันมีมากกว่าอะไรทั้งนั้น...เพียงนิ้วเล็กๆ ของตัวเอง ช่วยตัวเอง ไม่ทำให้ได้ปลดปล่อยแบบน่าพอใจเลย... "อ๊า...ยูโตะคุงเร็วๆ ฉันไม่ไหวแล้ว..."

                "อือ ยูรินี่...ไม่อดทน...เลยนะ"พูดจบ ก็ค่อยๆ เอาแกนกายของตัวเอง ออกมาจากช่องทางข้างหลัง แล้วกระแทกเ้ข้าไปในช่องทางข้างหน้าที่ชุ่มชื้นไปด้วยน้ำเหนียวๆ เปียมากเสียจนน่าตกใจ... "เปียกขนาดนี้เชียว?"แกนกายกระแทกเข้าออกรุนแรง จนร่างบางกระตุกตามไปด้วย...ร่องนั้นเสียดสีกับแกนกายของเขาจนร้อนผะผ่าว...

                "อ๊ะ...อ๊า ยูโตะคุง อือ..."ยูริส่งเสียงคราง ร่างเล็กเกร็งสะท้าน ทำให้ท่อนั้นแคบลง...ยูโตะส่งเสียงครางออกมาในลำคอ แล้วกระเด้าแกนกายแรงมากกว่าเดิม... "อ๊ะ...อา..."ความเสียวซ่านเรียกให้ร่างบาก แอ่นสะโพกไปด้านหลัง และปลดปล่อยน้ำคัดใหลทะลักโทรมกาย มากกว่าเหงือที่ใหลอยู่ตอนนี้เสียอีก...

                ทำไปเรื่อยๆ ก็ชักจะเบื่อๆ เลยจัดการเปลี่ยนท่า...ยูริขึ้นคร่อมบนกายของยูโตะแล้วเสียบแท่งนั้นของยูโตะเข้าไปในช่องทางเดิมของตัวเอง บิดสะโพกไปมาตามอารมณ์รัก ท่าทางร้อนรักของคนด้านบน ยิ่งเห็นยิ่งเร่าร้อน อยากสัมผัสไปเสียหมด ทั้งน่ารัก และเซกซี่

                 ยูริใช้ฟันกัดริมฝีปากล่างพยายามสะกัดกั้นเสียงคราง คนข้างล่างก็ช่ายแกล้ง กระแทกแกนกายของตัวเองแรงจนเสียงครางหลุดออกมาอีกจนได้

                "อ๊ะ...อ๊าาาา"มือใหญ่บีบคลึงแก้มคนขาว ขย่ำสนุกมือ ยูริก้มลงจุมพิษอีกฝ่าย พร้อมกับเรียวลิ้นเล็กๆ สอดเข้าไปคว้านวนในปากของยูโตะอย่างเร่าร้อน...เสียหอบหายใจถี่กระชั้นชิดจนยูโตะแทบขาดใจ

                 ยูโตะใกล้ถึงฝั่งแล้ว ช่วงนี้เป็นช่วงที่ทุกคนย่อมควบคุมตัวเองไม่อยู่...ต่อให้เป็นยูโตะก็ตาม ยิ่งชิเน็น ยูริ ทำท่าทางเหมือนต้องการเขามากขนาดนี้ ความเกรงใจก็คงจะไม่เหลืออีกแล้ว...

                แกนกายแข็งขึงกระแทกเข้าไปรุนแรง จนเกิดเสียงกระทบกันของกล้ามเนื้อ แรงเสียจนเรียกได้ว่าเจ็บ...แต่ยูริยอมทน ถ้ายูโตะมีความสุข เจ็บแค่นี้ไม่เท่าไหร่จริงๆ

                "อ๊ะ...อ๊า อือ...ยูโตะคุง อา..."

                "เจ็บหรือเปล่า? ยูริ"

               "ม...ไม่เป็นไร ยูโตะคุงทำแรงกว่านี้ก็ได้"ถ้าเป็นปกติ ยูโตะคุงยอมผ่อนผันให้ไปแล้ว...แต่ตอนนี้คงจะไม่ไหว ยิ่งบอกว่าทำแรงกว่าเดิมได้ยิ่งแล้วใหญ่ "เร็วๆ สิ...ฉันเกือบเสร็จแล้วนะ..."

               "อืม"เร่งดีนัก คนทำก็จัดให้ ยูโตะจัดท่าให้ยูริกลับไปในท่านอนคว่ำ เรียกให้ร่างบางชันเข่าขึ้น แล้วเสียบของๆ ตัวเองเข้าไปในช่องทางข้างหน้า มือใหญ่บีบเคล้นเนื้อก้อนกลมอย่างหมั่นแล้ว แล้วใช้นิ้วสอดเข้าไปในช่องทางข้างหลังสองนิ้ว...

               จังหวะรักกลับมาเร่าร้อนอีกครั้ง เมื่อยูโตะเริ่มขยับแกนกายของตัวเองเข้าออก ยูริแทบจะครางออกมาทุกจับหวะที่แท่งนั้นกระแทกเข้ามา น้ำรักสีขาวขุ่นแตกคาอยู่ในร่างและซึมออกมาด้านนอกเหมือนทุกที เพียงแต่หนนี้มีมากกว่าเดิมเยอะ

               เมื่อถึงฝั่ง...ยูริหมดแรง นอนระนาบกับเตียงนุ่ม ยูโตะล้มตัวลงไปนอนข้างๆ แล้วใช้มือลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ

               "สนุกไหม?"เขาถาม

              "อื้อ"

=======================

สารบัญ ของChapter ต่างๆ กิจะทำไว้ใน Chapter 1 ที่เดียวนะคะ เพราะขี้เกียจทำให้ครบทุกอัน

ตามไปดูได้ลิงค์นี้ อยู่ตรงด้านล่างสุดของChapterค่ะ

Chapter 1 : http://nakachiiz-hsj.exteen.com/20100326/fic-nc-nakachiiz-chapter1

Chapter11

            "อือ..."เสียงครางเบาๆ ในลำคอ ที่มาพร้อมกับเรียวลิ้นตวัดรุนแรงในช่องปาก ปวกกับมือเล็กซุกซนที่รูดขึ้นลงเป็นแกนกายแข็งขึงของเขา ทำเอาหัวใจเต้นกระหน่ำ

            นากาจิม่า ยูโตะ ถอนริมฝีปากออกช้าๆ แล้วมองใบหน้าน่ารักของร่างเล็กบนตักแล้วก็อดยิ้มไม่ได้...

            "ยูโตะคุง...อยากได้แรงๆ กว่านี้ไหม"

            "ตามใจเธอสิ"ถ้าตามใจชิเน็น ยูริคงไม่ต้องถาม นิ้วเรียวเล็กบีบหนักเข้าที่แท่งนั้น แล้วรูดขึ้นลงเร็วและแรงมากกว่าเก่า เรียกอารมณ์รักให้พุ่งทยานหนักกว่าเดิม "อา..."เสียงครางที่ไม่ค่อยได้ยิน หลุดออกมาเบาๆ นั่นยิ่งทำให้คนตัวเล็กได้ใจใหญ่ ขยับมือนั้ขึ้นลงถี่ๆ อย่างกับจังหวะดนตรีร็อก

            ร่างเล็กค่อยๆ โน้มหน้าเ้ข้าหาแท่งนั้น แล้วใช้ปากเข้าช่วยเหมือนทุกที ด้วยความที่มันแข็งและตึงอยู่แล้ว การที่จะเอาเข้าไปในปากเล็กๆ แบบนี้ได้ทั้งหมดทั้งแท่งนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่คนตัวเล็กกลับไ่ม่สนใจ ไม่ว่ามันจะยาวหรือใหญ่ แข็งตึงแค่ไหน แต่เพื่อเอาใจคนรัก คนตัวเล็กก็จัดการอมมันเข้าไปเสียสนมิด...

            น้ำคัดหลังใหลออกมาแบบไม่อาจห้ามปรามได้ บ้างก็ถูกกลืนลงคอไป แต่บางส่วนก็ทะลักออกมาใหลลงไปตามคาง คอ และสุดท้ายก็ลงไปตามแผ่นอกขาวของคนตัวเล็ก เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นยูริร้อนแรงขนาดนี้ เพราะเป็นวันเกิดของเขาเหรอถึงได้เอาใจเขามากขนาดนี้ ถ้างั้นเขาขอเกิดทุกวันเลยได้ไหมเนี่ย?

             ร่างเล็กเหมือนจะสำลักน้ำรักเข้าเต็มเปา ยูโตะรีบขยับเอวเอาแท่งนั้นออกจากปากเล็กๆ อย่างรวดเร็วด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะใช้มือลูบหลังให้ชิเน็น ยูริ ที่ไอแคกๆ อยู่ตรงหน้า

             "จะไปฝืนมันทำไมล่ะ หืม? ไม่ไหวก็เอาออก ฉันไมไ่ด้ว่าอะไรสักหน่อย"พูดอย่างเป็นห่วง แล้วใ้ช้นิ้วเรียวเช็ดคราบของตัวเองที่ติดอยู่ตามเรียวบากของคนตัวเล็กออกเบาๆ

             "ก็ฉันอยากให้ยูโตะคุงมีความสุขนี่นา..."

             "ฉันมีความสุข แต่ยูริทรมาณ มันน่าดีใจตรงไหนหืม ฉันไม่อยากสนุกแค่ฝ่ายเดียวหรอกนะ มานี่มา...ฉันทำให้บ้างดีกว่า..."ว่าแล้วก็จัดร่างเล็กให้ค่อยๆ นอนลงช้าๆ ก่อนจะใช้มือสองขางถ่างขาเรียวเล็กคู่นั้นให้อ้า ใบหน้าคมคายโน้มเข้าหาร่องนั้น บนกลีบเนื้อแห่งความเป็นสาว มีหยาดน้ำใส ใหลรินอยู่ประปราย นากาจิม่า ยูโตะ สอดลิ้นเข้าไปช่วยให้หยาดน้ำพวกนั้นหลังใหลออกมามากกว่าเดิม... 

             "อ๊า..."ร่างเล็กคร่างอย่างเสียวซ่าน แอ่นสะโพกไปข้างหน้าราวกับจะบอกให้ทำมากขึ้นกว่าเดิม ร่างสูงผู้รู้น่าที่ทำท่าทางเหมือนรับรู้ ลิ้นเรียวตวัดหนักๆ อยู่ในร่องนั้น ลิ้มรสความหอมหวานของคนรักผ่านทางช่องทางที่เริ่มชุ่มชื้นไปด้วยน้ำเหนียวใส "อื้อ...อ๊า..."ยูริหลับตาปี๋ เพลิดเพลินไปกับความรู้สึกร้อนแรงกับอารมณ์รักที่พุ่งปรี๊ด

            นากาจิม่า ยูโตะ ค่อยๆ ประคองร่างเล็กขึ้นมานั่งบนตักให้หลังของคนตัวเล็ก แนบกับอกเขา แล้วใช้มือลูบคลำไปบนแผ่นอกขาวผ่อง ต่ำลงเรื่อยๆ แล้วไปหยุดอยู่ตรงร่องเดิมจากนั้นก็ค่อยๆ ลูบคลำมันอย่างสำรวจ

            นิ้วเรียวกระตุกหนักอยู่ตรงปากทาง ก่อนจะค่อยๆ สอดเข้าไปทีละนิ้วๆ จากนั้นกระแทกเข้าออกอย่างแรงจนเกิดเสียงเหมือนกับเวลาเอามือวิดน้ำ

             "อ๊ะ...อ๊า ยูโตะคุง อือ..."ยูริส่งเสียงเรียกชื่อเขา สลับกับครางไปด้วย เรียวขาอ้าออกกว้างให้เขาทำให้ได้ถนัดขึ้น น้ำรักใหลทะลักออกมารุนแรงใหลมาตามเรียวนิ้วทำเอามือเขาเปียกชุ่ม ชิเน็น ยูริหอบหายใจหนักหนวงแล้วหลับตาลงช้าๆ ด้วยความพอใจ ท่าทางร้อนรักของคนบนตัก ทำให้นากาจิม่า ยูโตะ อดเร่าร้อนไปด้วยไม่ได้เลย "อื้อ...ยูโตะคุง พอแล้ว...เอาเข้ามาเถอะ"

             "แต่ฉันยังอยากแกล้งยูริอยู่นี่นา..."น้ำคำน่าถีบถูกส่งกลับมา แต่แน่นอนว่าตอนนี้ร่างเล็กคงไม่มีเรี่ยวแรงพอจะลุกขึ้นมาถีบคนตัวใหญ่แน่นอน เพราะเรียวแรงนั้น เหมือนถูกคว้านวนออกไปเพราะเรียวนิ้วพวกนั้น

             "อ๊า...อ๊า..."เพียงแค่นิ้วสามนิ้ว ก็ทำให้ยูริรู้สึกปรารถนาอยากได้ร่างกายของอีกฝ่ายมากขนาดนี้ น้ำรักหลั่งใหลออกมาจากร่องนั้น ทำให้ร่างบางเกร็งไปทั้งตัว นากาจิม่า ยูโตะเมื่อคิดว่าแกล้งคนตัวเล็กจนอิ่มใจพอแล้วก็ค่อยๆ เอานิ้วเรียวออกมาช้าๆ

              ยูริหอบหายใจกระชั้นชิดเพราะความเหนื่อยอ่อน ก่อนจะอ้าปากรับเรียวนิ้วที่เข้ามาจ่ออยู่ที่ริมฝีปากกุหลาบนั้น แล้วใช้ลิ้นเลียทำความสะอาดคราบคาวของตัวเองออกไปจนหมด...

              "ฉันไม่ไหวแล้ว ยูโตะคุง เอาเข้ามาเถอะ..."คนตัวเล็กเรียกร้องขอให้เขาทำรักให้อยู่นั่นแหละ เห็นท่าทางออดอ้อนช้อนสายตาน่ารักแบบนี้ ความคิดเรื่องจะแกล้งต่อก็หลุดลอยออกไปจากซีรีบรั่มในบัดดล ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอยากตามใจไปเสียทุกนาที

               แกนกายแข็งขึงค่อยๆ สอดตัวเองเข้ามาจากทางปากทางช้าๆ เมื่อเข้าไปในมิดทั้งด้ามก็หยุดให้่ร่างเล็กได้เตรียมใจสักประเดี๋ยว ก่อนจะค่อยๆ ขยับเข้าออกรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามอารมณ์

              "อ๊ะ...อ๊ะ อ๊า"เสียงครางน่ารักของคนตัวเล็ก เรียกให้ร่างสูงขยับเอวเร็วขึ้น ทั้งคู่ตอนนี้เหมือนตกอยู่ในห้วงมนสกต ไม่สามารถหยุดยั้งตัวเองได้ ความเสียงซ่านที่ส่งผ่านมาจากร่างกายของกันและกัน เรียกอารมณ์ร้อนรักของทั้งคู่ได้ไม่น้อย

              ร่างสูงเปลี่ยนท่าลงไปนอนแทน โดยให้ร่างเล็กจัดการกับแกนกายของเขาตามใจชอบ คนตัวเล็กขยับสะโพกขึ้นลง เสียดสีกับแท่งนั้นรวดเร็วรุนแรงจนร้อนผะผ่าว ยูโตะกลัวว่าคนตัวเล็กจะเหนื่อย จึงแอ่นสะโพกขึ้นแล้วช่วยกระแทกอีกแรง...

              น้ำรักสีใสใหลทะลักออกมาจากร่องนั้น ยูริกัดริมฝีปากบางเพราะความรู้สึกหวาดเสียวที่ส่งผ่านมา ยูริรู้สึกพอใจไม่น้อยกับการร่วมรักครั้งนี้ นอกจากจะเป็นการแสดงความรักที่มีให้แล้ว ยังเป็นของขวัญวันเกิดชิ้นแรกจากเธอที่จะหาอะไรมาแทนไม่ได้ด้วย...

               "อ๊ะ...อือ ยูโตะคุง ชอบ...แบบนี้ไหม"นากาจิม่า ยูโตะไม่ตอบอะไร เพียงแต่กระแทกแท่งนนั้นแรงกว่าเดิม เรียกเสียงครางหลุดออกมากจากร่างเล็กได้ชุดใหญ่ "อ๊า อ๊า..."

               "ฉันทำข้างหลังบ้างได้ไหม?"ยูโตะถามขึ้นมา ยูริไม่คิดจะขัดใจยูโตะอยู่แล้วจึงค่อยๆ ถอดร่องนั้นออกมา แล้วหันหลังแอ่นบั้นท้ายให้ร่างสูง ยูโตะยังคงจำความรู้สึกที่ได้ทำรักกับช่องทางนี้ได้แม่นยำ จำได้ว่าปากทางนี้ของยูริแคบมากแค่ไหน และสร้างความลุ่มหลงให้กับเขาได้มากเพียงใด

               แท่งนั้นจ่ออยู่ตรงปากทางเล็กแคบนั้นราวกับเป็นสัญญาณบอกใ้ห้เตรียมพร้อม ยูริค่อยๆ สอดมือเข้ามาช่วยขยายร่องนั้นให้แท่งนั้นเ้ข้ามาได้ง่ายขึ้น แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้มากเท่าไหร่ เพราะขนาดของมันช่างน้อยนิดเหลือเกิน...

                "อ๊า...อ๊ะ ฮึก...อือ..."ชิเน็น ยูริ ครางออกมาเบาๆ ความรู้สึกอุ่นๆ จากแท่งนั้นของยูโตะ ทำให้รู้สึกดีเหลือเกิน มือเล็กสอดเข้าไปเล่นกับช่องทางข้างหน้าของตัวเอง สอดนิ้วเข้าไปกระแทกเข้าออกช่วยตัวเองขณะที่ยูโตะกำลังทำรักให้กับช่องทางด้านหลัง

                น้ำรักของยูโตะแตกกระจายในรูเล็กแคบทางด้านหลัง มากพอๆ กับน้ำรักของคนตัวเล็กที่หลังใหลออกมาจากทางด้านหน้า...

               เล่นกันอยู่ด้าน กว่าจะถึงฝั่งกันทั้งคู่เล่นเอาเหนื่อยหอบกันไปตามๆ กัน ยูโตะกอดร่างเล็กบอบบางเอาไว้แน่น ยูริเพลียและเหนื่อยอ่อนเหลือเกิน แต่นั่นเพราะเธออยากให้ของขวัญพิเศษกับยูโตะจริงๆ จึงได้ยอมถึงขนาดนี้

               ร่างสูงจัดการใส่เสื้อผ้าให้คนตัวเล็ก แล้วอุ้มร่างเล็กขึ้นมาในอ้อมแขนเพื่อกลับหอพัก

            ทันทีที่ถึงหอพักก็พากันไปอาบน้ำ และแน่นอนว่า ถ้าทั้งคู่อาบน้ำด้วยกันแบบนี้ คงไ่ม่ต้องถามว่าอะไรจะเกิดขึ้นตามมา...

               ...................

               ......................................

             ทั้งคู่ใช้เวลาด้วยกันในห้องน้ำ เกือบสองชั่วโมง และเมื่อออกมาข้างนอกลับเหนื่อยอ่อนมากกว่าเดิม ชิเน็น ยูริหลับผลอยทันทีที่ลงถึงเตียง ยูโตะจัดการห่มผ้าดูและคนรักอย่างเรียบร้อย แล้วจบท้ายด้วยจูบแผ่วเบาที่แก้มขาวและหน้าผาก เป็นการส่งเข้านอน

              ฝันดีนะ...ยัยเปี๊ยก...

             ร่างเล็กพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงเพื่อจัดหาท่าที่ตัวเองนอนได้สบาย แต่ท่าทางจะยังไม่เจอท่าที่ใช่ เพราะเจ้าตัวยังพลิกไปมาอยู่อย่างนั้นไม่หยุดสักที และเพราะหาท่าที่ถูกใจไม่เจอ คนตัวเล็กจึงตื่นจากฝันจนได้...เปลือกตาเล็กๆ น่ารักปรือขึ้นช้าๆ แล้วกระพริบถี่ๆ อยู่หลายครั้ง ชิเน็น ยูริยกมือขึ้นมาขยี่ตาเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นมานั่งบิดขี้เกียจ

             ...เมื่อยจัง...คงเพราะเมื่อคืนทำกับยูโตะคุงมากไปแน่ๆ เลย...

             คนตัวเล็กนึกโทษคนตัวใหญ่เสียอย่างนั้น ก่อนจะหันไปมองร่างสูงของคนรักที่นอนท่าตะแคงอยู่ที่ฟูกที่พื้น...แล้วทำแก้มป่อง

             ...นอนสบายเชียวนะ><...

             ร่างเล็กค่อยๆ ก้าวเท้าลงจากเตียง แล้วใช้ปลายเท้าย่องไปหาร่างสูงอย่างเงียบๆ แล้วค่อยๆ ล้มตัวลงนอนข้างๆ แน่นอนว่า คนสัญชาตญาณไวเยี่ยงสัตว์ป่าอย่างนากาจิม่า ยูโตะ ย่อมไหวตัวทัน...

             เปลือกตาปรือขึ้นช้าๆ แล้วเพ่งเล็งไปที่ตัวการที่ทำให้เขาตื่น...แล้วแกล้งใช้แขนรัดร่างบางเอาไว้แน่นๆ

             "โอ้ย~ ยูโตะคุงปล่อยนะ ฉันหายใจไม่ออก><"

             "กล้าดียังไงมาทำฉันตื่น หืม"เสียงอู้อี้ของคนเพิ่งตื่นนอน ฟังแล้วอยากจะหัวเราะ คำขู่นี้ช่างไม่น่ากลัวเอาเสียเลย "นอนเตียงดีๆ ไม่ชอบ ชอบนอนพื้นหรือไง"

             "ก็ฉันเมื่อยตัวนี่นา ฝีมือยูโตะคุงนั่นแหละ เห็นไหม ปวดจนนอนไม่ได้เลย"

             "ปวดตรงไหน เดี๋ยวนวดให้"น้ำเสียงนี้ฟังดูจะกระดี้กระด้าขึ้นมาทันที

             "จริงเหรอ!?"

             "อืม"

             "จะไม่ทำอะไรฉันแน่น๊า~?"

             "พูดแบบนี้อยากให้ทำหรือไง ยัยนี่"พูดจบก็ใช้นิ้วเรียวจั๊กจี๊เอวคนตัวเล็กอย่างหมั่นใส้ ยูริผู้ถูกแกล้งก็ได้แต่บิดไปบิดมา หนีไม่ให้โดนเอว "ฉันไม่ทำอะไรหรอก นี่ๆๆๆ"

             "ฮ่าๆๆ อย่าสิ ฉันจั๊กจี๋น๊า~"เมื่อดิ้นหนักเข้า คนขี้แกล้งจึงหยุดมือแสนซน แล้วเปลี่ยนมาใช้โอบร่างเล็กแทน ชิเน็น ยูริหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน โดนแกล้งทุกทีเลย... "ไหนว่าจะนวดให้ฉันไง ฉันปวดต้นขา ยูโตะคุงนวดให้ทีสิ"

             "ไปปวดอะไรตรงนั้น ฉันนวดตรงนั้นให้ไม่ได้นะ"

             "ทำไมไม่ได้ล่ะ ยูโตะคุงก็เห็นของยูริจะครบทุกส่วนอยู่แล้ว แค่นี้เขินเหรอ?"

             มันไม่ใช่เรื่องของความเขิน...ปัญหาคือไปปวดเสียลึกขนาดนั้น เขาจะอดใจไม่ทำอะไรคนตัวเล็กได้ยังไง ก็น่ารักเสียขนาดนี้...

             "ถ้าไม่กลัวฉันทำอะไรก็มาให้นวดสิ"แน่นอนว่าพูดจาท้าทายแบบนี้ ร่างเล็กต้องรับคำท้าอยู่แล้ว กางเกงนอนขายาวถูกถอดออกไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงกางเกงในตัวจิ๋วปกปิดส่วนนั้นเอาไว้ ยูริพาดขาเรียวขึ้นมาบนตักของอีกฝ่ายแล้วยิ้มหวา

             "ยูโตะคุงพูดเองนี่นา ว่าจะไม่ทำอะไรฉัน ฉันรู้นะว่ายูโตะคุงต้องรักษาสัญญาได้ เพราะยูโตะคุงไม่เคยผิดสัญญากับฉันเลยนี่นา..."ยูริพูดเสียงใส "เอ้า ฉันปวดตรงนี้น่ะ นวดให้หน่อยสิ"

             "แกล้งฉันนี่..."

             "เปล่าแกล้งซะหน่อย~"

             ยูโตะคุงทำตามที่สัญญาไว้จริงๆ แม้ว่าท่่าทางจะค่อยข้างอึดอัดอยู่ไม่น้อย คนตัวเล็กก็ชอบใจที่แกล้งคนตัวใหญ่สำเร็จ เช้ามาคนตัวเล็กจัดการเตรียมอาหารเป็นชุดอาหารเช้าง่ายๆ มีไข่ดาว ขนมปัง ใส้กรอก ตามสังขารในตู้เย็น ว่าแล้ว...เห็นแบบนี้ต้องเริ่มซื้อของมาใส่เอาไว้บ้างแล้ว ถึงคราวอยากกินไม่มีกินแบบนี้ แย่ๆ เกิดมาเป็นผู้หญิง ปล่อยเป็นแบบนี้เสียฟอร์มแย่

             ร่างสูงของนากาจิม่า ยูโตะ เดินออกมาจากห้องน้ำในชุดยูนิฟอร์มโรงเรียน เมื่อเหลือบไปเห็นอาหารฝีมือคนรักวางอยู่บนโต๊ะ เล่นเอาตาโตเป็นไข่ห่าน

             "ว้าว วันนี้ยัยเปี๊ยกตื่นเ้ช้ามาทำกับข้าวเหรอเนี่ย! ฝนจะตกมั้ยนะ?"

             "ใจร้าย พูดงี๊ได้ไง ต่อไปนี้จะตื่นมาทำให้ทุกวันเลยแหละ"ชิเน็น ยูริพูดอย่างร่าเริง "แต่ข้าวกล่องวันนี้สงสัยไม่ได้แล้วล่ะ ไม่มีอะไรจะทำเลย ยูโตะคุงปล่อยให้ของในตู้เย็นขลาดแคลนแบบนี้ไม่ไ้ด้นะ ต้องหามาใส่้บ้างสิ"

            "นั่นน่ะ หน้าที่ภรรยาไม่ใช่เหรอ? พวกจ่ายตลาดอะไรพวกนี้ สามีไม่ต้องทำอยู่แล้วนี่"ยอกย้อนกลับมาหน้าตาเฉย เจอประโยคนี้เข้าไป ไม่รู้เพราะความเขิน หรือเพราะเถียงไม่ออก แต่จะอะไรก็ช่าง มันทำให้ยูริจอมเถียง หยุดพูดไปได้แ้ล้วกัน... "เอาไว้เสาร์อาทิตย์นี้ออกไปซุปเปอร์ด้วยกันนะ"

            "อื้อ"ตอบรับหนักแน่น แล้วเดินไปนั่งบนโต๊ะอาหาร "มานั่งกินด้วยกันสิ"

            "จะกินได้เหรอ?"

            "หนอยแนะ กินได้สิ จำพลาสต้าที่ฉันทำไม่ได้เหรอ อร่อยจะตาย"ไม่ต้องรอให้พูดจบ แต่ไข่ดาวก็หมดไปแล้วทั้งฟอง...คงไม่ต้องถามกันแล้วล่ะว่ากินได้ไม่ได้ "ยูโตะคุงชอบใ้ห้ฉันทำอาหารให้กินหรือเปล่า ถ้าชอบ ทั้งข้าวกล่องข้าวเช้า ข้าวเย็นก็ไม่ต้องไปกินที่โรงอาหารแล้วนะ เดี๋ยวยูริคนนี้จัดการเอง!!><"คนตัวเล็กพูดพลางกำหมัดฮึดสู้ แน่นอนว่านากาจิม่า ยูโตะมัวแต่วุ่นกับการกิน โดยไม่มีเวลาจะตอบ แต่ก็ฟังอยู่ทุกคนพูด...

               ...มีแฟนแบบนี้ รักตายเลย...

==========================

คราวนี้โผล่มาอัฟเอง

รอน้องมิออนเอมไม่ไหว

บอกตรงๆ อายเครื่องข้างๆ มากเลย

นั่งพิมNC ในร้านเกม

ดีนะ มันนั่นเล่นSF อยู่

ไม่งั้นหันมาเจองี๊ กิสงสัยต้องเขียนไปคลุมปี๊บไปแหงๆ

5555

ขอให้สนุก(กับความหื่น)นะคะ^ ^ ต้นฉบับอันที่จริงแรงกว่านี้

แต่พอดีกิจำไม่ได้ และไม่สามารถเขียนให้เหมือนเดิมได้

ก็ต้องขอโทษเรื่องความแรงที่ลดน้อยลง

แหม่...เสียดายนะเนี่ย><

ฮุฮุฮุ บทนี้แอบสั้น

ไม่รู้จะเขียนอะไร หื่นไปแล้วตอนแรก

555

อ่านแล้วเม้นท์กันด้วยน๊าค๊ะ~

เป็นกำลังจะในการที่จะหื่นต่อ(เออเหอ...)

===============

สารบัญ ของChapter ต่างๆ กิจะทำไว้ใน Chapter 1 ที่เดียวนะคะ เพราะขี้เกียจทำให้ครบทุกอัน

ตามไปดูได้ลิงค์นี้ อยู่ตรงด้านล่างสุดของChapterค่ะ

Chapter 1 : http://nakachiiz-hsj.exteen.com/20100326/fic-nc-nakachiiz-chapter1

Chapter10

            เมื่อวานนี้ชิเน็น ยูริและนากาจิม่า ยูโตะ กลับมาถึงโรงเรียนกันตอนห้าโมงตรงพอดี...เพราะความเหนื่อยจากเรื่องเมื่อตอนเช้าแล้วต้องมาเดินทางไกล ทำให้เจ้าตัวเล็กมีไข้เล็กน้อยแน่นอนว่าคนที่ดูแลเธอจนถึงเช้าเป็นใครไม่ได้นอกจากรูมเมดสุดที่รัก นากาจิม่า ยูโตะนั่นไง...

               “ยูโตะคุงง่วงไหม? เมื่อคืนนอนตั้งเกือบตีสอง ขอโทษนะที่ต้องให้มาดูแล...”

               “ไม่ใช่เรื่องของยูริสักหน่อน เดี๋ยวหลับในห้องเรียนก็ได้ไม่ต้องห่วงหรอก”ร่างสูงตอบ

               “ไม่ได้นะ! ในห้องเรียนห้ามนอนเด็ดขาดเลยรู้ไหม! ไม่งั้นฉันจับมาติวเข้มตอนเย็นแน่!”

            “คร้าบๆ ผมจะไม่หลับ...มั้ง”ประชดกลับมาพลางยักคิ้วกวน ชิเน็น ยูริย่นจมูกใส่พลางแยกเขี้ยวอย่างขัดใจ นากาจิม่า ยูโตะเห็นท่าทางอย่างนั้นก็อดเอ็นดูไม่ได้ เมือใหญ่แปะลงบนใบหน้าของเจ้าตัวเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว แล้วยกไปมา “ฮ่าๆๆ ยัยเตี้ย”

                “ฉันเปล่าเตี้ย! ส่วนสูงไม่ถึงเกณฑ์ต่างหาก”

                “มันก็อย่างเดียวกันนั่นแหละ!”

              ห้องA ม.ปลายปี1

             วันนี้ยูโตะคุงพาเธอเดินเข้ามาทางประตูหน้าห้อง ไม่รู้ว่าทำไม เพราะปกติจะลากเข้าหลังห้องเสมอ และที่ยิ่งไปกว่านั้น ยังพามายืนตรงโต๊ะหน้ากระดานดำ คิดอะไรของเค้านะ?

               “ทุกคน ฟังทางนี้!”เสียงตะโกนของนากาจิม่ายูโตะตะดังขึ้นเรียกความสนใจของเพื่อนๆ ในห้องให้หันมามอง เป็นจังหวะเดียวกับที่ร่างสูงยกร่างของเจ้าตัวเล็กลอยขึ้นมานั่งบนโต๊ะตัวนั้น

               “อุ้ย”เผลออุทานออกมา “ทำอะไรเนี่ย ยูโตะคุง!”กระซิบกลับไปด้วยน้ำเสียงดุๆ แต่ฝ่ายดูท่าทางจะไม่ได้สนใจเลย

               “ฉันมีข่าวใหม่มาประชาสัมพันธ์ให้ทุกคนรู้เอาไว้”ยูโตะคุงเท้าแขนลงบนใหล่ของเจ้าตัวเล็ก “ยัยนี่น่ะ เป็นแฟนของฉัน!!”

           “เฮ้ย!”เป็นเสียงของชิเน็น ยูริ

              “เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยย!!!!”เป็นเสียงของเพื่อนๆ ในห้อง...

              “พูดมากน่า! อย่างที่พูดไปนั่นแหละ เพราะงั้นนะ ถ้าฉันรู้ว่าใครที่ไหนทำอะไรยัยนี่ฉันไม่ปล่อยพวกนั้นเอาไว้หรอกนะ เตรียมตัวทำเรื่องออกจากโรงเรียนนี้ไว้ได้เลย ถ้าเข้าใจแล้วก็ช่วยกระจายข่าวให้ห้องอื่นรู้ด้วย ขอบคุณ!”จบการประชาสัมพันธ์ของนากาจิม่า ยูโตะ แต่ดูเหมือนเพื่อนๆ ในห้องจะไม่ได้จบแค่นั้น

              “เฮ็ย! ได้ไงวะ ยัยนี่ฉันเล็กไว้ตั้งนานแล้วนะโว้ย!!”

              “นากาจิม่าได้เปรียบ นอนห้องเดียวกันด้วยอะ!”

              “ขี้โกงๆๆๆ”อึกทึกครึกโครมกันไปหมดห้องนี้...เพื่อนๆ ในห้องโวยวายกันยกใหญ่ ชิเน็น ยูริถอนหายใจอย่างปลงๆ ยูโตะค่อยๆ อุ้มร่างเจ้าตัวเล็กลงมาจากโต๊ะนั้นช้าๆ

              “เงียบโว้ย!!!!”หันไปสบถด่าเสียงดัง “ตอนนี้ยัยนี่เป็นของฉัน! ใครไม่พอใจว่ามา?”ทีอย่างนี้ไม่มีใครส่งเสียงสักแอะ นากาจิม่า ยูโตะยิ้มเหยียด “ดีแล้ว พวกนายแค่คอยบอกให้ห้องอื่นรู้ก็พอ และรู้เอาไว้อีกอย่าง...”น้ำเสียงทุ้มต่ำลงเล็กน้อย “ฉันน่ะ เป็นประเภทหมาหวงก้างว่ะ...”ห้องเรียนเหมือนถูกแช่แข็งด้วยอุณภูมิลบร้อยองศาทันทีที่ร่างสูงส่งสายตาอาฆาตไปทั่วห้อง ร่างสูงหันมามองหน้าเจ้าตัวเล็กที่เต็มไปด้วยออร่าแห่งความงุนงงแผ่กระจายฟุ้ง “ไปนั่งที่กัน...”เป็นประโยคเรียบง่ายพร้อมกับน้ำเสียงสบายๆ แต่ทำไมชิเน็น ยูริถึงรู้สึกเหมือนมั้นเป็นประโยคคำสั่งยังไงยังงั้น

               “อ...อือ”

              ในที่สุด คาบเรียนแรกในตอนเช้าก็เริ่มขึ้นด้วยวิชา คณิตศาสตร์...เจ้าตัวเล็กเคลียร์โจทย์บนกระดานอย่างว่องไวราวกับเป็นนักคณิตศาสตร์กลับชาติมาเกิด... ร่างเล็กเก็บปิดสมุดลง แล้วยิ้มให้กับผลงานของตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้

                “จะไปไหน?”ร่างสูงข้างๆ โพล่งขึ้นถาม

                “อ้าว...ก็ส่งงานน่ะสิ แล้วก็ จะไปห้องน้ำด้วย”

                “รอไปพร้อมกันสิ”

                “บ้าเหรอ รอไปพร้อมยูโตะคุงกว่าจะทำโจทย์เสร็จฉันไม่ต้องเข้าห้องน้ำกันพอดี”พูดจบก็เดินจากไปจากตรงนั้นโดยไม่สนใจนากาจิม่า ยูโตะ ที่มองตามหลังเธอไปจนออกจากห้อง

                   ...ยัยนี่...กล้าเมินฉันเฉยๆ แบบนี้เลยเรอะ!...

                  ห้องน้ำที่โรงเรียนนี้มีแต่ห้องน้ำผู้ชาย ทำให้เวลาเข้าห้องน้ำออกจะลำบากใจอยู่นิดๆ แต่ก็ยังดีที่หนนี้มาตอนชั่วโมงเรียน และยังไม่มีใครมาเข้าเลย...

                   เพราะว่าใช้โถฉี่แบบปกติไม่ได้(ก็แหงล่ะ! จะไปใช้ได้ยังไง!! : คนเขียน) ก็เลยต้องเข้าห้องน้ำแบบที่มีประตูซึ่งมีประมาณ6ห้อง สำหรับคนที่ต้องการทำธุระหนัก...ห้องน้ำของโฮริโคชิสะอาดเหมือนมีคนมาล้างทุกๆ ห้านาที เป็นเรื่องน่ารื่นรมย์ไปเลยสำหรับเจ้าตัวเล็ก เวลาเข้ามาห้องน้ำไม่ต้องห่วงเรื่องความสกปรก ในบรรดาผู้หญิงคงรู้กัน คงไม่ชอบอยู่แล้วเวลาต้องทำธุระในห้องน้ำที่สกปรกและมีกลิ่นเหม็น(อันนี้กิเข้าใจชี่ดีมากเลยT^T : คนเขียน)

                   พอจัดการกับธุระของตัวเองเสร็จเรียบร้อย ก็จัดการเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย(ประมารว่ากางเกงเบี้ยวมั้ย เนกไท้หย่อน หรือเปล่า ประมาณนั้นน่ะค่ะ^ ^) แล้วเปิดประตูออกมา...

                   ปึก!

                  หน้าผากเล็กๆ กระแทกเข้ากับแผ่นอกของใครบางคน ที่ยืนดักรออยู่หน้าห้องน้ำ เงยหน้าขึ้นมองก็ได้แต่หมุนคิ้วด้วยความสงสัย

                   “ย...ยูโตะคุง?”เรียกชื่อพลางเอียงคออย่างสงสัย “ทำโจทย์เสร็จแล้วเหรอ? ทำไมวันนี้ทำเร็...อุ้ย!”

                 ยังพูดไม่ทันจบ...ร่างเล็กก็ถูกผลักกลับเข้าไปในห้องน้ำห้องเดิม พร้อมกับร่างสูงที่เดินตามเข้าไปมาด้วย นากาจิม่า ยูโตะล็อกประตูห้องนั้นแล้วกดร่างเล็กเอาไว้กับประตู

                   “โจทย์น่ะยังไม่เสร็จหรอกนะ”ยูโตะคุงพูดพลางโน้มหน้าเข้ามาใกล้

                   “อา...ยังไม่เสร็จแล้วออกมาได้ไง อาจารย์เค้าบอกว่าทำโจทย์เสร็จก่อนถึงจะออกนอกห้องได้ไม่ใช่เหรอ”ถามกลับไปพลางพยายามขยับหน้าหนี

                    “ยูริก็รู้ว่าฉันมีเส้น”ร่างสูงจับให้เจ้าตัวเล็กหันมาสบตาด้วย “ที่มานี่จะมาลงโทษต่างหาก”

                    “ล...ลงโทษอะไรอีก?”

                    “ลงโทษที่เมินฉันไง แล้วอยู่ๆ เดินออกมาเนี่ย กล้าดียังไงหืม?”

                    “เอ๋?”

                    “นี่เป็นคำสั่งรู้ไหม ต่อไปนี้ห้ามชิเน็น ยูริออกห่างไปจากฉันในระยะสองเมตร!”มันกฎที่ฟังดูงี่เง่านิดๆ แน่นอนว่าเจ้าตัวเล็กคงไม่ยอมทำตามขนาดนั้นแน่

                    “จะบ้าเหรอ!! ฉันก็มีมุมที่เป็นส่วนตัวเหมือนกันนะ! ทำไมฉันจะต้อง...”

                    “เพราะว่า!!”ขึ้นเสียงหนักแน่น ทำให้คนตัวเล็กไม่กล้าพูดต่อ “เพราะฉัน...ไม่อยากห่างจากเธอนี่...”ปิดท้ายด้วยประโยคและน้ำเสียงที่นุ่มนวลเล่นเอาเจ้าตัวเล็กถึงกับอึ้งไปถนัด ไม่ได้อึ้งเพราะน้ำเสียงที่เบาลง แต่อึ้งเพราะไม่เคยคิดมาก่อนว่าประโยคนี้จะหลุดออกมาจากปากเสาร์หินหิมะอย่างนากาจิม่า ยูโตะ... “ฉันเพิ่งเคยรู้สึกแบบนี้ครั้งแรกรู้ไหม...เพราะว่ามันเป็นครั้งแรก...ตามใจหน่อยไม่ได้เหรอ?”

                    ได้ยินเข้าดีแทบจะไม่อยากไปที่อื่นเลย เจ้าตัวเล็กหน้าร้อนวูบวาบ อาจเป็นเพราะไม่เคยเห็นร่างสูงเป็นแบบนี้มาก่อน ทำให้วางตัวไม่ถูก

                     “ย...ยูโตะคุง กินอะไรผิดมาหรือเปล่าวันนี้...”

                    “ไม่น่านะ เมื่อเช้าตื่นสายเพราะยูริ ก็เลยยังไม่ได้กินอะไรเลย...”เมื่อกี้นี้ยังหวานฉ่ำ เจอประโยคประโยคกวนส้นตีนแบบนี้เข้าไป บรรยากาศโรแมนติกเมื่อครู่ ละลายหายไปกับน้ำในบัดดล...

                    “คนบ้า!!”ใช้กำปั้นทุบอกคนตรงหน้าเบาๆ อย่างหมั่นใส้ แล้วออกแรงผลักร่างสูงออกไป แต่กลับถูกรั้งให้เข้าใกล้มากกว่าเดิม

                    “อย่าผลักฉันแบบนี้”พูดจบ ใบหน้าคมคายก็โน้มลงมาใกล้ “ห้ามผลักฉันออกไปแบบนี้อีกเข้าใจไหม?”

                    “นี่เพิ่มขึ้นมาเป็นกฎข้อที่สองเหรอ?”

                    “ฉันเพิ่มกฎได้ตลอดเวลาแหละ”เรียวปากอุ่นประกบลงมา ชิเน็น ยูริยอมรับสัมผัสอ่อนโยนนั้นด้วยความเต็มใจ ลิ้นเรียวตะวัดควานอยู่ในปากช้าๆ อย่างโหยหา มือใหญ่ประคองท้ายทอยของเจ้าตัวเล็กเอาไว้

                    “อือ...”เจ้าตัวเล็กส่งเสียงครางอยู่ในลำคอ ลิ้นเล็กตวัดโต้ตอบลิ้นที่สอดเข้ามา “อือ...”

                    ร่างสูงถอนริมฝีปากออกไปช้าๆ แล้วเลื่อนมาจูบตรงหน้าผาก ข้างแก้ม และข้างคอ...

                     “อือ...ยูโตะคุง ไม่เอา นี่มันในโรงเรียน ยังอยู่ในคาบเรียนด้วย...”

                     “เวลาฉันอยู่ใกล้ๆ ยูริแล้วฉันอดไม่ได้นี่นา...”

                     “ดูสถานที่ด้วย ไม่งั้นฉันไม่ให้ทำนะ”เจ้าตัวเล็กเขย่าร่างสูงเบาๆ เป็นการเรียกสติ

                     “อืม...วันนี้ตามใจยัยเปี๊ยกวันนึงก็ได้”นากาจิม่า ยูโตะ ผละตัวเองออกไป “คืนนี้ไปเดินเล่นในโรงเรียนกันไหม ฉันมีที่อยากให้ดูล่ะ”

                     “ที่เหรอ?”

                     “ก็ไม่ได้พิเศษอะไรนักหรอก ที่ลับของฉันเอง จะให้ยูริเห็นแค่คนเดียวพอ”ร่างสูงพูดพลางเดินออกไปทางประตู แต่ก่อนที่จะได้ไปไกลนัก เจ้าตัวเล็กก็เอ่ยรั้ง

                      “นี่...ก่อนไปถามอะไรอย่างสิ”ร่างสูงหยุดเดินแล้วหันกลับมามอง “ทำไม...วันนี้ยูโตะคุงเรียกฉันว่า ยูริ ตลอดเลยล่ะ...”

                      รอยยิ้มหายาก ผุดพลายขึ้นบนใบหน้าราวเทพบุตรของนากาจิม่า ยูโตะ ร่างสูงยักใหล่ ก่อนจะหันกลับไปทางเดิม

                       “วันนี้น่ะ...ไม่ใช่แค่วัน เหมือนกับ ทุกวัน...ละมั้ง”คำตอบที่ไม่ได้ช่วยให้ความสงสัยหายไปเลย แถมมีคำถามมากขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ

                       “วันเหรอ????”

                       “อื้ม...ใช่แล้วล่ะ วัน ที่ไม่เหมือนกับทุกวันไง...”นากาจิม่า ยูโตะพูดโดยไม่หันมามองเจ้าตัวเล็ก “แต่ยัยเปี๊ยกอย่างเธอ ฟังแค่นี้คงจะไม่รู้ใช่ไหมล่ะ ช่างเถอะ”พูดจบก็เดินต่อ

                       “อ้าว!! ไม่เรียกยูริแล้วเหรอ!?”ชิเน็น ยูริ วิ่งตามไปติดๆ

                       “เธอเป็นคนทักท้วงเองนะ ยัยเปี๊ยก! ฉันไม่เรียกแล้ว จะเรียก ยัยเปี๊ยกๆๆๆๆๆ อย่างนี้แหละ!!”

                       “ยูโตะคุงบ้า!!!”

                 คาบเรียนสุดท้ายจบลงหลังจากเสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น นักเรียนพากันทะยอยออกไปจากห้องเรียน มีบ้างประปรายที่ยังคงนั่งอยู่ในห้อง ยังไม่ไปไหน และในบรรดาคนเหล่านั้น...แน่นอนว่า ชิเน็น ยูริ กับ นากาจิม่า ยูโตะ ก็ยังคงไม่ไปไหนเช่นกัน...

                    "ยูโตะคุง หมดคาบเรียนแล้วไปเถอะ..."เจ้าตัวเล็กพูดพลางหยิบของใส่กระเป๋า แต่คนข้างๆ กลับไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ซ้ำแล้วยังทำเป็นฟุบหลับลงกับโต๊ะอีกต่างหาก... "ยูโตะคุงไม่ไปฉันไปแล้วนะ"แกล้งพูดพลางลุกขึ้นยืน ร่างที่ฟุบอยู่บนโต๊ะเอามือคู่ใหญ่คว้าแขนเธอเอาไว้แล้วจับให้นั่งลงที่เก่า

                    "รีบหรือไงหืม ฉันจะงีบหน่อย..."

                    "งีบ? ไปงีบที่ห้องไม่ดีกว่าเหรอ"

                    "ก็ฉันจะงีบตรงนี้..."คำตอบไร้เหตุผลถูกส่งกลับมา เจ้าตัวเล็กทำแก้มป่องเล็กน้อย แล้วขยับเก้าอี้ตัวเองไปใกล้ๆ "ยูริรอจนกว่าฉันจะนอนอิ่มได้ไหม..."ร่างสูงถามขณะที่หลับตาอยู่ เจ้าตัวเล็กยิ้มหวาน แล้วเอาเอาหน้าวางบนแขนที่วางอยู่บนโต๊ะ

                    "ได้สิ ก็เมื่อคืนยูโตะคุงก็นอนเฝ้าฉันนี่นา..."พูดอย่างเดียวไม่ได้ มือไม้ต้องเอื้อมไปลูบผมคนข้างหน้าอย่างเอ็นดู ผมของยูโตะนุ่มอย่างกับขนแมว ไม่เหมือนผมของเด็กผู้ชายเลย ทำให้บางครั้ง ชิเน็น ยูริก็ชอบเอื้อมมือไปเล่นหัว ทำให้คนตัวสูงส่งสายตาดุๆ มาให้อยู่บ่อยๆ

                    เวลาผ่านไปนานพอสมควร จนเจ้าตัวเล็กผลอยหลับไปด้วย...แสงจากดวงอาทิตย์ที่เป็นสีส้มลอดผ่านบานหน้าต่าง เป็นสัญญาณของการบอกลาของพระอาทิตย์ในวันนี้ หมู่นกน้อยเริ่มบินกลับรัง ตึกเรียนเงียบสงบไม่มีเสียงใครพูดอะไรกับใคร สองร่างที่สลบใสลกันอยู่ในห้องเรียน ยังคงนอนหลับอยู่อย่างนั้น ก็จนกระทั่ง ได้ยินเสียงเพลงของนาฬิกาปลุกจากมือถือ...

                   นากาจิม่า ยูโตะผู้ไหวตัวเร็ว สะดุ้งตื่น พลางคว้ามือไปปิดเสียงโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้รบกวนเจ้าตัวเล็กจนตื่น... ยูโตะยกมือขึ้นมาขยี่ตาเบาๆ ก่อนจะเท้าคางมองหน้าตาน่ารัก จิ้มลิ้มของเจ้าตัวเล็กแล้วยิ้มอย่างเอ็นดู

                   ...ให้นั่งเฝ้านะ ไม่ใช่นอนเฝ้า...

                  แซวในใจ แล้วเอื้อมมือไปสะกิดใหลเจ้าตัวเล็กเบาๆ

                   "ตื่นได้แล้ว ยัยขี้เซา"มือใหญ่ขยี่ผมของคนตัวเล็กอย่างหมั่นใส้ คนที่เพิ่งรู้ตัวว่าถูกแกล้งรีบตีนขึ้นมาแล้วเอามือบังหัวตัวเล็กทันที

                   "อือ..."คนตื่นยังไม่เต็มตา ครางหงิงๆ หลับตาปี๋เหมือนคนละเมอ ก่อนจะลืมมันขึ้นมาทีละข้าง "อ้าว...ตื่นแล้วเหรอยูโตะยัง"

                   "ยังนี่ ยังหลับอยู่เลย"กวนตีนกลับมาเสียอย่างนั้น เจ้าตัวเล็กทำแก้มป่อง แล้วแก้มป่องๆ นั้นก็ถูกนิ้วเรียวยาวของอีกฝ่ายจิ้มจนแฟบ "เป็นปลาทองหรือไง ทำแก้มป่อง"

                   "เปล่าสักหน่อย"เจ้าตัวเล็กตอบกลับพลางยกมือสองข้างขึ้นมาจับแก้มตัวเอง "ฉันกับปลาทองอันไหนน่ารักกว่า?"

                   "ยูริกับปลาทองเหรอ?"

                   "อื้อ"ตอบรับพลางพยักหน้า

                   "ก็ต้องปลาทองสิ"

                   "ใจร้าย!"

                   "ฮ่าๆๆ ล้อเล่น"กลั้วหัวเราะเสียงดัง พลางลุกขึ้นยืนพร้อมกับกระเป๋านักเรียน "กลับห้องกันเหอะ จะมืดแล้ว"

                  "อื้ม"

                   ตอนนี้เวลาประมาณสองทุ่มครึ่ง เจ้าตัวเล็กนอนฟังเพลงอยู่บนเตียง ในขณะที่นากาจิม่า ยูโตะ นั่งทำการบ้านอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ ซึ่งเป็นเรื่องที่แปลกสุดๆ เพราะปกติแล้ว คนที่จะเป็นคนทำให้ทั้งของตัวเองและของเขาจะเป็นชิเน็น ยูริ แต่ครั้งนี้ นอกจากทำการบ้านของตัวเองยังไม่พอ ยังทำส่วนของเจ้าตัวเล็กด้วย...

                   เจ้าตัวเล็กปิดเครื่องไอพอตในมือแล้ววางไว้กับเตียง ก่อนจะค่อยๆ เดินไปยกเก้าอี้มานั่งข้างๆ ยูโตะ

                  "นี่...ยูโตะคุงเป็นอะไรหรือเปล่า?"ถามกลับไปตรงๆ ทำให้คนถูกถามเกิดอาการงุนงง

                  "เป็นอะไร?"

                  "ก็วันนี้ยูโตะคุงแปลกๆ ไปนะ"ชิเน็น ยูริพูดพลางมองหน้าอีกฝ่าย

                  "เห็นได้ชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?"ร่างสูงถามพลางเลิกคิ้วขึ้น เจ้าตัวเล็กพยักหน้ารับแทนคำตอบ...สมุดการบ้านสองเล่มถูกปิดลง แล้ววางไว้กับโต๊ะ ร่างสูงลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วก้มลงมาสบตากับเจ้าตัวเล็ก "เอาล่ะ! เสร็จแล้ว ไปกันเหอะ"คนตัวเล็กพอได้ยินคำชักชวนข้างท้าย ก็หันหน้าไปดูนาฬิกา แล้วถามกลับไปอย่างสงสัย

                  "ไปไหนอะ?"

                  "ก็ยูริสัญญาว่าคืนนี้จะไปเดินเล่นกับฉันนี่?"

                  "อ้ออออ"นึกขึ้นได้ ก็ลุกขึ้นแล้ว เดินตามร่างสูงออกไปจากห้องทันที...

                  ยูโตะคุงพาเจ้าตัวเล็กมาที่ทะเลสาปที่อยู่หลังโรงเรียน แน่นอนว่าตามกฎของโรงเรียน ตรงนี้เป็นเขตต้องห้ามด้วย- -* ยูโตะคุงยืนยันจะมาให้ได้เจ้าตัวเล็กเลยไม่กล้าขัดใจ เพราะดูจากท่าทางแปลกๆ วันนี้ของยูโตะ ต้องมีอะไรแน่ๆ 

                   "สวยไหม?"อยู่ๆ ก็ถามขึ้นมาเสียอย่างนั้น เจ้าตัวเล็กหมุนคิ้วเล็กน้อย

                  "ก็...ถ้าเป็นตอนกลางวันมันก็คงจะสวยน่ะนะ แต่ว่านี่มันดึกแล้วฉันมองไม่ค่อยเห็นเลย..."

                  "ที่ๆ จะให้ดูน่ะไม่ใช่ทะเลสาปหรอก ต้องเดินอีกหน่อย ระวังสะดุดนะ"พูดจบ อยู่ๆ มือของคนตัวเล็กก็เอื้อมมาคว้ามือของเขาเอาไว้เฉยๆ แล้วกอดเอาไว้แน่น เจ้าเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้

                  "ทำงี๊ก็ไม่สะดุดแล้ว"หรืออีกนัยน์นึงก็คือ ถ้าฉันสะดุด นายก็สะดุดด้วย- -*

                  ยูโตะ พาเจ้าตัวเล็กเดินอ้อมทะเลสาป ไปตรงป่าฝั่งตรงข้าม ดูเป็นป่าทะมึนทึมทึบไม่น่าเขาไปเท่าไหร่นัก แต่เพราะถูกฉุดกระฉากลากถู ชิเน็น ยูริจึงต้องเดินตามเข้าไปอย่างไม่มีทางเลือก...

                  "ง่า...ในนี้มันมืดนะ"เจ้าตัวเล็กบ่นอุบอิบ

                  "อย่างเธอกลัวอะไรเป็นด้วยเหรอ?"

                  "ก็ต้องเป็นสิ!"เจ้าตัวเล็กกระตุกแขนนั้นเบาๆ แล้วหรี่ตามองข้างหน้า เมื่อสายตาเริ่มชินกับความมืด ก็เพิ่งจะรับรู้ถึงความน่าขนลุกขนพองของป่านี้... รูปแบบของลำต้นของต้นไม้รอบๆ ตัวสามารถจิตนาการเป็นอะไรที่น่ากลัวๆ ได้มากมายทีเดียว... "ง่า...จะถึงหรือยังอ่า..."

                  "ถึงแล้วๆ"พูดจบก็ เอามือแหวกดงไม้ตรงหน้าออกเป็นทาง ให้เจ้าตัวเล็กเข้าไปได้ง่ายๆ...

                   เจ้าตัวเล็กมุดเข้าไปในโพลงไม้เหล่านั้นอย่างระมัดระวัง ตามด้วยร่างสูงที่มุดตามเข้ามา ชิเน็น ยูริ หรี่ตามองทางข้างหน้าให้ถนัด แต่เพราะความมืด ทำให้เห็นวัตถุเบื้องหน้าได้ไม่ชัดนัก

                  "นั่นอะไรน่ะ...."ยูริถามขึ้นมา เบื้องหน้าคล้ายกับพุ่มอะไรบางอย่าง นากาจิม่า ยูโตะ แหงนมองขึ้นไปบนฟ้า

                  "ดูนั่น"พูดพลางชี้ขึ้นไป เจ้าตัวเล็กมองตามมือนั้น "เห็นเมฆก้อนนั้นไหม? มันบังพระจันทร์อยู่ เดี๋ยวรอมันลอยออกไปก่อน แล้วดูใหม่นะ"ร่างสูงนั่งขัดสมาดลงกับพื้นหญ้า เจ้าตัวเล็กเลยนั่งลงด้วย ไม่ใช่ที่พื้น...แต่เป็นบนตักของคนตัวสูงซะงั้น "อะไรเนี่ย?"

                  "ก็ฉันแพ้หญ้านี่นา"ข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้น ส่งกลับมาอย่างลวกๆ นากาจิม่า ยูโตะ ถอนหายใจอย่างปลงๆ ถ้าแพ้หญ้า แล้ววิชาเกรษไปขุดแปลงผักได้ยังไง?

                  ก้อนเมฆที่บดบังแสงของพระจันทร์ ค่อยๆ ลอยจากไป...แสงสว่างจะจันทรา สาดส่องกระทบกับพื้นดินอีกครั้ง...ชิเน็น ยูริ มองตรงไปเบื้องหน้า ก่อนจะเพราะอุทานออกมาเบาๆ..

                 "อ๊ะ!"เบื้องหน้าเป็นแปลงดอกลิลลี่(ภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า ดอก "ยูริ") สีขาวสวย โดยเฉพาะเมื่อสะท้อนกับแสงพระจันทร์แล้วประกายเกษรสีใส น่ารักของมัน "หมายความว่าไงเนี่ย?"

                 "อะไรกัน? ไม่ตกใจ ไม่ดีใจ ไม่แสดงท่าทางอะไรเลยเหรอ? ผิดหวังชะมัด- -*"นากาจิม่า ยูโตะ ผู้พานพบกับความผิดหวัง หยัดกายพิงกับต้นไม้ ใกล้ๆ เจ้าตัวเล็ก ลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปตรงแปลงดอกลิลลี้ช้าๆ ก่อนจะใช้นิ้วลูบคลำบนดอกไม้พวกนั้นอย่างถนุถนอม "ฉันนึกว่า ยูริ ชอบนอกลิลลี่ซะอีก...ทีมมือถือของยูริก็เป็นรูปดอกลิลลี่ไม่ใช่เหรอ?"

                 "อื้อ ก็ชอบแหละ ชอบมากด้วย"เจ้าตัวเล็ก หันมายิ้มให้ "นี่ยูโตะ คุงปลูกเองเหรอ?"

                 "เปล่าหรอก...แม่ฉันปลูกเอาไว้..."

                 "แม่?"

                 "อือ...ฉันแค่คอยดูและไม่ให้มันเหี่ยว พอฉันได้เจอยูริ ก็นึกถึงไอ้นี่ขึ้นมา เลยอยากให้มาเห็น"ยูโตะ พูดพลางคลานเข้ามาใกล้ๆ "วันนี้...เป็นวันครบรอบวันตายของแม่ฉันเองแหละ แล้วก็..."เสียงนั้นขาดหายไปช่วงหนึ่ง "เป็นวันเกิดของฉันด้วย"

                 "เอ๋!!!??"อุทานออกมาเสียงดัง

                 "แม่ฉันฆ่าตัวตายในวันเกิดฉันพอดี วันนี้ก็เลยเป็นวันที่ฉันได้สิ่งสำคัญที่สุด แล้วก็สูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดด้วย..."ชิเน็น ยูริ นั่งฟังสิ่งที่ร่างสูงพูดเงียบๆ "เพราะฉะนั้น...ฉันเลยอยากอยู่กับคนที่ชอบในวันนี้..."

                 "ไม่ยุติธรรมเลย..."อยู่ๆ เจ้าตัวเล็กก็โพล่งขึ้นมา ร่างสูงหันมาเลิกคิ้วใส่

                 "หา?"

                 "ทุกทีพอถามถึงวันเกิดทีไรก็ชอบนั่งเงียบไม่ยอมบอก ถามว่าอยากได้อะไรชอบอะไรก็ไม่เคยพูด แล้ววันนี้อยู่ๆ ก็มาบอกว่าเป็นวันเกิด ไม่ยอมบอกกันล่วงหน้า แถมยังใจดีกับฉัน พามาดูที่สวยๆ แทนที่จะให้ฉันทำอะไรให้อีก! บ้าที่สุดเลย!! ฉันโกรธยูโตะคุงแล้ว!!!"เจ้าตัวเล็กตวาดใส่เป็นชุด แล้วลุกขึ้น เดินหนีไปเสียอย่างนั้น...

                  ทิ้งไว้แต่ความงุนงงให้ไว้กับร่างสูงที่มองตามร่างเล็กมุดหนีไปในโพรงเดิม...

                  ...ถูกโกรธเข้าซะแล้วแฮะ...

              หลังจากมุดออกมาจากโพรงเดิมแล้ว...เจ้าตัวเล็กก็มานั่งๆ นอนๆ คิดอยู่คนเดียว ว่าที่ทำไปเมื่อกี้มันถูกแล้วเหรอ? แน่นอนว่าคำตอบที่มันก็คือไม่...ก็รู้ๆ กันอยู่ว่ายูโตะคุงนิสัยยังไง เพราะว่าไม่อยากให้เป็นห่วงก็เลยไม่บอกต่างหาก แล้วเธอไปทำใจร้ายกับยูโตะคุงแบบนั้นได้ยังไง ยัยบ้ายูริ! สิ้นคิดที่สุดเลย! วันนี้วันสำคัญแท้ๆ สิ้นคิดๆๆๆ

              ด่าตัวเองอยู่คนเดียว เมื่อคิดได้แบบนี้ เจ้าตัวเล็กจึงตัดสินใจลุกขึ้นจากที่ตรงนั้น แล้วเดินกลับไปทางเก่า มุดเข้าไปในโพรงเดิม แต่...ร่างที่ควรจะนั่งอยู่หน้าแปลงดอกลิลลี่ก็หายไปเสียแล้ว...

              เวรแท้ๆ! แล้วนี่หายไปไหนแล้วเนี่ย???

              "ยูโตะคุง!!"ตะโกนเรียกเสียงดังจนได้ยินเสียงสะท้อนของตัวเองดังมาจากที่ไกลๆ "ไปไหนน่ะ อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวสิ..."ประโยคข้างท้ายมาพร้อมกับน้ำเสียงที่ฟังดูสั่นเครือเล็กน้อย พร้อมกับบรรยากาศได้ฟิลสุดๆ เมือเมฆก้อนใหม่เคลื่อนตัวมาบังแสงจากดวงจันทร์ ทำให้รอบด้านมืดลงถนัดตา...

              แน่นอนว่าคนตัวเล็กคนนี้ไม่ถนัดที่จะอยู่คนเดียวในที่มืดๆ อยู่แล้ว สายตาสอดส่องรอบด้าน มองเห็นต้นไม้เป็นปีศาจอีกครั้ง แล้วสมองบรรเจิดก็จินตนาการไปต่างๆ นาๆ เรียกให้ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งกับพื้นช้าๆ...

               หยาดน้ำตาใสใหลมาคลออยู่ตรงเบ้าตา จะเดินกลับเองก็กลับไม่ถูก จะอยู่ตรงนี้ก็กลัวด้วย แถมต้องอยู่คนเดียวอีก...ยูโตะคุง! ยูริผิดไปแล้วววววว

               และแล้วเจ้าตัวเล็กเลยตัดสินใจตัดปัญหาโดยการหลับตาปี๋ จะได้มองไม่เห็นอะไรรอบด้าน แน่นอนว่าก็ช่วยอะไรไม่ได้มากเท่าไหร่ เพราะหูก็ยังได้ยินอยู่ แถมการหลับตาแบบนี้ทำให้สมาธิในการฟังมีมากขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย...

               แซก...แซก...

               เสียงอะไรบางอย่างเคลื่อนที่ผ่านโพลงหญ้า หัวใจดวงน้อยๆ ของชิเน็น ยูริ เต้นกระหน่ำเหมือนจะหลุดออกมานอกอก เจ้าตัวเล็กเริ่มเปลี่ยนอริยาบทมานั่งกอดเข่าหลับตาปี๋ ยิ่งได้ยินเสียงมากเท่าไหร่ ความกลัวก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ใกล้เรื่อยๆ และ...

               ความรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาแตะที่ใหล่...

                "อ๊า~~~~~~~"เสียงแปดหลอดแหลมปรี๊ดของร่างเล็กดังขึ้นมาในบัดดล ผู้มาเยือนใหม่(?) ถึงกับต้องเอามือตะครุบปากคนขี้โวยวายเอาไว้ไม่ให้เสียงดังไปถึงหอพัก แน่นอนว่าชิเน็น ยูริ ก็ไม่ได้ฤทธิ์น้อยอย่างที่ควรจะเป็นเสียด้วย ทั้งดิ้น ทั้งถีบ สะบัด ข่วน ต่อย เอามันทุกอย่าง นากาจิม่า ยูโตะ ถอนหายใจกับความบ้าบิ่นของแฟนคนนี้จริงๆ

                "ยัยบ้า! กลัวอะไร นี่ฉันเอง"น้ำเสียงที่ฟังดูคุ้นเคยของใครบางคน ทำให้คนตัวเล็กหยุดดิ้นเหมือนกดรีโมท ชิเน็น ยูริลืมตาขึ้นมาแล้วเงยหน้ามองร่างสูงก่อนจะยิ้มกว้างอย่างดีใจ

                "ยูโตะคุง!! หายไปไหนมา รู้ไหมว่ามันน่ากลัวนะ!"

                "เธอนั่นแหละ! เดินออกไปเองแท้ๆ ไอ้เรารึก็เป็นห่วงกลัวจะหลงก็เลยเดินตามไปหา พอตามมาเจอยังมาโวยวายใส่อีก ตกลงใครผิด??"คำพูดที่ทำให้คนฟังเงียบไปถนัดเพิ่งหยุดคิด...

                "ฉันผิด..."

                "เออ!"

                "โกรธเหรอ?"ทำน้ำเสียงออดอ้อน แถมช้อนสายตาน่ารัก แบบนี้ใครที่ไหนมันจะไปโกรธลง? "ขอโทษน๊า...ยูริไม่ได้ตั้งใจนี่นา ยูโตะหายโกรธนะๆๆๆ"เจ้าตัวเล็กใช้มือกระตุกเสื้อของอีกฝ่ายเป็นการอ้อน นากาจิม่า ยูโตะ ลูบหัวเจ้าตัวเล็กเบาๆ แทนคำตอบ พลางแสร้งมองไปทางอื่นแก้เขิน

                "ทำผิดกฎรอบที่สองแล้วนะ...หืม..."

                "ขอโทษเจ้าค่า~"เจ้าตัวเล็กยิ้มหวาน "ยูโตะคุง..."

                "หืม?"

                "แต่ฉันโกรธจริงๆ นะ เรื่องที่ไม่ยอมบอกน่ะ"ย้ำอีกรอบ ไม่รู้เพื่ออะไร ดูก็รู้ว่าโกรธแต่ให้ทำไงได้ล่ะ จะให้บอกมันก็...

                "ขอโทษแล้วกัน..."

                "ไม่ใช่สักหน่อย..."เจ้าตัวเล็กปฎิเสธทันควัน "ที่ต้องขอโทษน่ะฉัน วันนี้วันเกิดยูโตะคุงแต่ไม่มีของขวัญให้เลยนี่นา...ทั้งๆ ที่ยูโตะคุงก็ทำอะไรเพื่อฉันตั้งเยอะแยะ..."

                "พูดมาก หนวกหู ยูริแค่คอยอยู่ข้างๆ แค่นั้นก็พอแล้ว ของขวัญอะไรน่ะไม่ต้องหรอก"

                "ไม่เอาหรอก"เจ้าตัวเล็กทำแก้มป่อง "ฉันอยากให้นี่นา..."

                "งั้นฉันขอนี่แล้วกัน..."พูดจบไม่ทันให้คนฟังตั้งตัว ใบหน้าคมคายก็โน้มเข้ามาใกล้ ริมฝีปากคู่อิ่มประกอบลงมาแผ่วเบา นุ่มนวล เจ้าตัวเล็กยอมรับรสสัมผัสนี้โดยไม่ขัดขืน แถมยังตอบโต้กลับไปอีกต่างหาก ชิเน็น ยูริ หลับตาลงช้าๆ แพคนตายาวๆ ของตัวเองลงมาสะท้อนกับแสงพระจันทร์ดูสวย

                 "อืม..."เจ้าตัวเล็กครางออกมาเบาๆ ในลำคอ แล้วใช้แรงผลักร่างนั้นให้ล้มลงนอนกับพื้นในท่าที่ตัวเองนอนทับอยู่ข้างบนขณะที่ริมฝีปากยังไม่ผละออกไปไหน ชิเน็น ยูริประทับรอยจูบรุนแรงแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน ปกติแล้วจะปล่อยให้ร่างสูงเป็นฝ่ายทำให้ แต่ครั้งนี้คงต้องบริการกันหน่อย... "อือ..."

                  ริมฝีปากผละออกจากกันช้าๆ เจ้าตัวเล็กเอาหูแนบกับอกของอีกฝ่ายได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวไม่เป้นจังหวะของยูโตะแล้วก็ยิ้มดีอกดีใจ

                  "ของขวัญน่ะ..."นิ้วเรียวเล็กค่อยๆ เอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดเผยให้เห็นแผ่นอกขาวนวล และผิวอมชมพูภายใต้เสื้อผ้าที่คอยปกปิดมิดใช้ "ฉันให้เป็นนี่ได้ไหม..."สีหน้าเย้ายวนแบบนี้...น้ำเสียงน่ารักแบบนี้ ตกลงไม่คิดจะให้ปฏิเสธเลยใช่ไหม?

                  นากาจิม่า ยูโตะ เหวี่ยงร่างที่อยู่บนตัว ลงไปอยู่ข้างล่างทันที และเพราะกระดุมถูกปลดออกหมดแล้ว ด้วยแรงเหวี่ยงขนาดนี้ ทำให้เสื้อนักเรียนเลิกออกอย่างง่ายดาย...

                   "ทีหลังอย่าทำเป็นรุกรานฉันอีกรู้ไหม"ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แล้วใช้มือลูบไล่ไปบนแก้มขาวอย่างอ่อนโยน "เพราะอย่างยูริน่ะ รุกฉันไม่ได้หรอกนะ..."

=======================

กรี๊สสสส จบแล้ววว><

(ดีใจน้ำตาร่วง) 

บทนี้ค้างนานมากเลย

ขอโทษคุณผู้อ่านด้วยนะคะ

=======================

 From Mijung_devil

ได้คอมคืนแล้วล่ะค่า

แต่ไม่รู้จะได้เล่นบ่อยแค่ไหน= =*

เพราะเปิดเทอมแล้วย้ายไปนอนบ้านย่า

แต่ไม่ต้องห่วง บ้านย่าก็มีคอม555

จะหาเวลามานั่งอัฟให้แน่นอนค่า

บทที่11 จริงๆ มาแล้วนะคะ

แต่เจ้าตัวคนเก่งส่งยังไม่เสร็จ เอมหลุดซะงั้น...

แง่ม= =*

ยังไงก็รอกันก่อนนะค้า

=======================

สารบัญ ของChapter ต่างๆ กิจะทำไว้ใน Chapter 1 ที่เดียวนะคะ เพราะขี้เกียจทำให้ครบทุกอัน

ตามไปดูได้ลิงค์นี้ อยู่ตรงด้านล่างสุดของChapterค่ะ

Chapter 1 : http://nakachiiz-hsj.exteen.com/20100326/fic-nc-nakachiiz-chapter1

ประกาศค่าาาาาา

เนื่องจากน้องมูมิ(Mijung_devil)

ถูกคุณพ่อยึดคอมไป(ฮือออ น่าสงสาร)

คนที่อัฟฟิคนี้จึงไม่มีT^T

(เพราะทุกที กิจะส่งให้น้องเค้าทางเอม และให้น้องเค้าอัฟให้

เนื่องจากคอมที่บ้านโดนไวรัส เข้าเนตไม่ได้ นอกจากออนเอมอย่างเดียว

ฮือน่าเศร้าT^T)

ฉะนั้น...จนกว่าน้องเค้าจะเป็นอิสระ คงจะไม่ได้อ่านฟิคกันอีกยาวเลยล่ะค่ะ- -*

(ตอนนี้กิก็มาเล่นร้าน)

น้องม่านนนน

ถ้าน้องม่านได้อ่าน นะคะ

น้องมิฟากมาบอกว่า ให้ไปบอกคนที่บ้านชี่ให้ด้วยจ้า)